# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
TESTAMENT – The Ritual
| 11.01.2014

Ağır ve kasvetli.

Baha ÖZER

Geçmişe dair düşüncelerimde bu grupla ilgili o kadar çok anım var ki. Bunları sıralasam belki albümden söz edemez ve fazla subjektif cümleler kurmuş olurum. Metallica’nın 1991 İnönü Stadyumu konserine giderken kulağımdan çıkarmadığım kulaklığımdan Testament sesleri geliyordu. Yana yana aradığım “Souls of Black” tişörtünü bulduğumda giyinmiş ve uzun süre üstümden hiç çıkarmamıştım. Yatağa yattığımda şarkıların melodileri benim peşimden geliyor ve uyku tutmuyordu. İlk albüm “The Legacy”, “Practice What You Preach”, “Souls of Black” benim yaşamım olmuştu ve Metallica’nın o herkesçe kabul gören 91 albümü bile bunu pek bastıramamıştı.

Bu Bay Area thrash gruplarında bir çekicilik mevcut. Exodus, Metallica, Forbidden, Sadus ve Testament o zamanlar kulaklarımı epeyce dolduruyordu ancak 80′lerin bu canavar gibi oluşumları Metallica’nın tek bir hareketiyle sadece bu şehre yönelik thrash gruplarını etkilememişti; aksine neredeyse çoğu grubu etkisi altına almış “…And Justice For All“dan sonra Metallica sözü edilen bu albümü ile thrash dünyasında tartışılır olmuştu. Tartışılması negatif yönden değil daha çok pozitif yöndeydi ve gerek albümün sound’u ve kullanılan o tonlar dikkati çekmiş, hızlı partisyonlar yerine daha yavaş ve ağır bir hava hakimdi şarkılara. Sırf bu yüzden Metallica dışında başta Testament ve Megadeth olmak üzere Overkill v.b topluluklar da bundan nasibini almış ve büyük bir değişimi kabullenmiş oldular. Neydi bu değişim? Açıkça soundların değişimi ve şarkıların ağırlaşmasıydı. Bununla birlikte karanlık albümler de birbiri ardına geldi. O dönemlerde çoğu kişi ve müzik eleştirmenleri bu durumu eleştiriyordu fakat bana göre hava hoştu. Nedeni ise bu yaratılan soundun oldukça etkileyici ve karanlık olduğuydu ve Testament işte bu dönemde “The Ritual”ı yarattı.

Testament zaten “The Legacy“, “The New Order” ve “Practice What You Preach” ile bu dünyada var olacağını çoktan kanıtlamıştı ve “Souls Of Black” ile grubun tercih edeceği o tonlamalar ve sertlik dozajı çok iyi ayarlanmıştı, zamanlaması mükemmeldi. Davuldan gelen o ağır tok sesler, usta gitarist Eric Peterson’un birden patlayıveren ve yağ gibi giden o ritimlerine karışıyordu. “Souls Of Black” beklenen performansı gösterememişti ama yukarıda belirttiğim değişim ile “The Ritual” bazı dinleyicilere ilaç gibi geldi.

“The Ritual” özünde safkan thrash metal albümü değildir. Kısmen bunu engelleyen düşünce ise bu albümün genel heavy metal kalıplarından daha çok yararlandığı, geleneksel taraflardan beslendiği açık olan kendi halinde bir albüm olduğuydu. Müzik medyası bu düşünce ile bu çalışmayı Metallica’nın 91 albümünün ardından kötü bir kopya olarak niteledi. Bunun sebebi çok açıktı. Eğer bir değişimi sürdürüyorsanız mutlaka başka gözler size bakıyor dikkatle inceliyordu.

Testament üstüne aldığı bu düşünceyle fazla oyalanmadı ve o günkü röportajlara bakıldığında gerek Chuck Billy’nin ya da diğer elemanların söylediklerine göz gezdirdiğinizde medya karşıtı bir tavır alındığı da aşikardı. Albüm direkt olarak hayranları ikiye bölmüş ölümüne thrash hayranları için bir kayıp, ama öbür yandan sadık ve düşüncesi açık hayranlar için ise bir kazanç olarak nitelenmişti. “The Ritual” şöyle kabaca bakıldığında o zamanki thrash gruplarının çıkardığı albümlerden kat be kat daha karanlık ve ağır bir albümdür. Eric Peterson’un ritim gitarları kasvet veren bir yapıya sahipken Alex Skolnick ustanın çaldığı sololar da hem duygusal ve iç acıtıcıdır. Sözleri ise çok güçlüydü. Sanki bu dünyanın üzerine çökmüş yalanın dolanın, eşitsizliğin hesabını sorar gibiydiler.

Alex Skolnick’in çok nefis bir solo attığı Electric Crown genel olarak iyi bir şarkıydı ancak dediğimiz gibi negatif eleştirilerin ardı arkası kesilmiyordu. Genel olarak bir yumuşama havası şarkılara sinmişti ve ardından gelen So Many Lies ise lirikleriyle her ne kadar sistemden hesap sorar gibi görünse de öbür taraftan thrash metalden oldukça ödün verilmişti. Böyle yazdığım için benim de böyle düşündüğümü zannetmeyin, ben objektif düşünceleri de yazıyorum, yoksa benim için mükemmeldir bu kayıt. Müzik ise bir Black Sabbath karanlığını yaşatıyordu. İç sıkıcı, kasvet ve ağır havası vardı bu şarkının. Chuck Billy’nin “who are you?” derken yaşattığı o hesap sorma havası şarkının genel havasına hakimdi ve bu muhteşem bir birliktelik sunuyordu dinleyiciye. Albümle aynı adı taşıyan ve o mükemmel kahkaha seslerinin olduğu şarkı ise tek kelimeyle harikaydı. “The Ritual”ın belki de içerisinde en çok sevildiği beste ise Return To Serenity idi. Yalnızlığı suratınıza çok iyi vuran bunun gibi güçlü bir şarkı az bulunur. İşte bunun gibi şarkılar o güne kadar Thrash Metal icra etmiş bir grubun yarattığı derinlikli hadiselerden birisidir. İşte o günlerden sonra Heavy Metal böylesine derin kazanımlarla buluşmuştur.

“The Ritual”da sadece bu tarz şarkılar yoktu, aralara gizlice sokulduğu belli olan ve eski dönemlerini hatırlatan Let Go of My World ve Agony gibi güçlü şarkılar da vardı. Bu çalışmanın geneline yayılan unsurlardan biri de Alex Skolnick’in varlığıydı. Her şarkıya derinlemesine inen o güçlü sololarıyla ve dehşet melodik düzenlemelerle muhteşem bir performans gösteriyordu. Ayrıca bu albümde sadece solo da çalmamış Eric Peterson ile yer değiştirerek ritim gitarda da ustalığını sergilemiştir.

Testament’ın bu albümü zaman geçtikçe küçük bir klasik olmuştur. Özellikle her grup elemanının sergilediği profesyonel tavır bestelerin derinlikli olmasını sağlamış ve o güne kadar blues’dan pop müziğe birçok sanatçı ve solo artist ile çalışan usta prodüktör Tony Platt ile de iyi geçirilmiş ve efsanevi bir kayıt yaratılmıştır. “The Ritual”a ait düşündüğüm önemli bir ayrıntı da bu albümü dinlemeye başladığınızda sonuna kadar gelmeden kapatamadığınızdır. Gerçekten de böyle bir his veriyor size. Testament benim için ilk dönemleri ile vazgeçilmezdir, ama bu albümü defalarca dinlediğimde böyle bir derinliğin bir daha zor yaratılacağının da farkına varmışımdır.

9/10
Albümün okur notu: 12345678910 (8.73/10, Toplam oy: 60)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
1992
Şirket
Atlantic Records
Kadro
Chuck Billy: Vokal
Louie Clemente: Davul
Greg Christian: Bas
Alex Skolnick: Gitar
Eric Peterson: Gitar
Şarkılar
1. Signs of Chaos
2. Electric Crown
3. So Many Lies
4. Let Go of My World
5. The Ritual
6. Deadline
7. As the Seasons Grey
8. Agony
9. The Sermon
10. Return to Serenity
11. Troubled Dreams
  Yorum alanı

“TESTAMENT – The Ritual” yazısına 20 yorum var

  1. Nightwing says:

    Zamanın Headbang dergisi bu albüm için Metallica – Black Album olmaya çalışmış ama becerememiş gibi bi tabir kullanmıştı 4-5 sene önce falan. Zaten yazarda belirtmiş otoritelerin bu tutumunu.

    Nightwing

    @Nightwing, Lan o değilde Testament’in son albümünü hala dinleyemedim ya la.

    B U R Z U M

    @Nightwing, büyük hata etmişssin dostum. bence acil bi kaç defa döndür kulakların neşe dolsun:) gerçekten çok iyi bir albüm.

  2. Durakonis says:

    Testament’i severim. Özellikle Low albümünü çok defa dinledim, son kayıtlarını da başarılı buldum. Ama bu albümü baştan sona hiç dinlemedim, belki bi baksam daha önce muhtemelen dinlediğim birkaç şarkısını hatırlayabilirim. Eline sağlık, kritik süper. :)

    Durakonis

    @Durakonis, Şarkı isimlerine baktım da, Return to Serenity bu albümdenmiş. Müthiş bir şarkı tabii. Bilinmez mi!. :)

  3. yossi kohen says:

    Ufak bir duzeltme: “metallica’nin 91 inönü konseri” degil, ’93 inönü konseri olacak. 91 black albumun tarihiydi.

  4. atoutlemonde says:

    Testament, Metallica ve Megadeth sonrası dinlediğim ilk thrash grubuydu. Bir The Legacy değil ama bu albüm de uzun süre müzik oynatıcımda yer aldı. Electric Crown, Agony, Return To Serenity ve The Ritual albümün en baba şarkıları. Son olarak thrash camiasında Alex Skolnick’in hakkının yeterince verildiğini düşünmüyorum. Bence fazlasıyla özel bir adam.

  5. Reroute to Remain says:

    o zamanki değişim rüzgarına ayak uydurmaya çalışan bana göre çok çok iyi bir albüm. thrash metal değil ya diye zırlayanları etkilemese de objektif bakan herkesin rahatlıkla sevebileceği hafif melankolik bir eser.10 verdim.

  6. OnurOnur says:

    O dönemlerin ergeni olmak isterdim, hep bi uktedir içimde

    Cattle Bilmemne

    @OnurOnur, Aynen, şöyle Metallica’nın dandik bir konser kaydını bulmak için dükkan dükkan dolaşmak, o dönemin satanist avcısı yobazlarıyla didişmek isterdim, böyle söyleyince kötü bir şeymiş gibi duruyor ama o ruhu yaşayan bilir gerçekten. :)

    OnurOnur

    @Cattle Bilmemne, Aynen, ama şöylede bir sıkıntı var ne yazık ki benim için. 89 Beneath the Remains yüzünden camdan aşağı atlamak suretiyle aranızdan ayrılırdım ahahah, aklım çıkardı aklım.

    Cattle Bilmemne

    @OnurOnur, Daha da kötüsü Arise’ı göremeden ölmüş olurdun.

    atoutlemonde

    @OnurOnur, Ahaha yalnız değilmişim. Ben de bir ara buna benzer şeyler düşünmüş ve ideal doğum yılımın 1972 olduguna karar vermiştim. Güya Rust In Peace çıktığında 18 yaşında olup, üniversite hayatıma bu albümle başlayacaktım. Şimdilerde doğum tarihimi biraz daha ileri çekmiş durumdayım.

    OnurOnur

    @atoutlemonde, Aynen aynen:D bende daha 1887 St. Petersburg falanda var ahah

  7. OnurOnur says:

    Aynen, ama şöylede bir sıkıntı var ne yazık ki benim için. 89 Beneath the Remains yüzünden camdan aşağı atlamak suretiyle aranızdan ayrılırdım ahahah, aklım çıkardı aklım.

  8. Bu albümün hastasıyım. Return to Serenity beni o kadar üzer ki, dayanamam dinlemeye.

  9. Kingdom of Tyrants says:

    Albümün ortalama notunun hala 9′larda olması çok ilginç. Bana göre testament’in en vasat işi demonic ile birlikte. 7′den fazla çalışmaz benden, onun da önemli bi kısmı return to serenity hatrına.

  10. ismail vilehand says:

    uzun bir süre en sevdiğim Testament albümüydü sonrasında fikirlerim değişti ama hala taparım bu albüme. yavru metalciyken Electric Crown ilk headbanglerimi yaptığım şarkılardandır. hey gidi günler…

  11. Can Gelgeç says:

    “Balls out TIREŞ METAL” albümü olarak değil, ama destımınt ve genel olarak bir “metal” albümü klasmanında adeta ŞAHESER.

  12. arabesk_cemil says:

    ahmet durakçı yön fm’deki pena programında grubun albümün mixaj’ı için neredeyse bir seneye yakın süre harcadığından bahsetmişti
    albümü dinlerken aklınızın köşesinde devamlı bu bilgiyi tutun. işte o zaman grubun albüme verdiği önemi daha iyi kavrayacaksınız.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.