Aaaah KATATONIA… Neden bu kadar iyisin.

İsteseler de kötü albüm yapamayacak gruplar var. En zayıf albümleri bile diğer binlerce grubu ikiye katlayan, yorumlarında genelden ziyade grubun kendi diskografisine göre puanlanan albümler yapan gruplar. KATATONIA bu gruplardan biri. Kadronuzda Jonas Renkse ve Anders Nyström varsa, belli ki kötü albüm yapma şansınız kalmıyor.

KATATONIA’nın yaptığı her şeyi istisnasız seven biri olarak, “Night is the New Day”e dair umutlarım çok, çok fazlaydı. Sebebini bilmesem de, “The Great Cold Distance“dan daha iyi bir şeyler geleceğine dair bir şeyler vardı içimde. Mikael Akerfeldt’in birkaç ay önce “‘Night is the New Day’ son on yıldır dinlediğim en iyi albüm” demesi üzerine artan heyecanım, nihayet son buldu.

Çok önceden çıkan ve barındırdığı progresif ama yine “KATATONIA” havasıyla ağzımdan sular getiren Forsaker’ın ışığında, gruptan çok büyük bir şeyler bekliyordum. Bir başyapıt bekliyordum.

Albüm çıktı. İlk intibam çok dağınıktı, zira albüm bir KATATONIA albümü için fazlaca katmanlı, gruptan hiç duymadığımız şeyler barındıran, hiçbir şarkının bir diğerine benzemediği bir yapıdaydı. Arka arkaya dinlemeler esnasında, kimi şarkılar öne çıkmaya başladı. Grubun çok acayip bir şey yaptığı ortadaydı ve ben de bir an önce müziği sindirip tam zevkine varmayı istiyordum. Dördüncü, beşinci dinlemeler civarında jeton düştü ve sırayla her şarkıya aşık olmaya başladım. Başta “en iyisi Forsaker” şeklindeki görüşüm, her dinlemede başka bir şarkıya kaymaya başladı ve on küsür dinleme sonucunda, her seferinde farklı bir şarkıyı en iyi şarkı olarak düşündüğümü fark ettim.

KATATONIA müziğini teknik olarak yorumlamak çok saçma olduğundan ve dinlemeden asla anlaşılamayacak bir yoğunluk barındıran bir müzikten söz ettiğimizden, olayın teknik boyutundan ziyade içeriksel kısmına değinmeyi tercih ediyorum. Teknik kısma dair söylemek istediğim tek konu, grubun modernleşen ve doom/death metalden depresif rock’a giden yolculuğunda davulun yeri ve önemi konusu.

KATATONIA müziğinin evrimleşmesinde önemli noktalardan birinin, Jonas Renkse’nin “Discouraged Ones”ın ardından davul setinin başından kalkması olduğunu düşünüyorum. “Tonight’s Decision”da davulları çalan Dan Swanö’nün ardından grup, müziğini değiştirmek ve daha değişik mecralara akmak istemiş olacak ki, önceki KATATONIA müziğinde görülmeyecek düzeyde teknik işler yapabilen, aksak ritimleriyle kanımca modern KATATONIA’nın en önemli unsurlarından biri olan Daniel Liljekvist’i kadrosuna katmıştı. Çocuğum gibi sevdiğim “Last Fair Deal Gone Down”dan “Night is the New Day”e kadar geçen sürede, albümden albüme daha etkin, daha teknik bir davul kullanımı görüyoruz.

Buna parelel olarak, grubun daha zor dinlenir hale gelen müziğindeki TOOL ve OPETH etkisini görmemek de imkansız. “The Great Cold Distance”da iyicene ortada olan bu durum, adı geçen albüme göre çok daha naif, uysal ve derin olan “Night is the New Day”de biraz geri plana atılmış. Forsaker’ın kompleks yapısı, albümün geneline yansımamış ve bu da albümü çok daha ruhani ve yoğun kılmış.

Albümden bahsedelim. Orman hüznünden ziyade şehir hüznü barındıran KATATONIA, “Night is the New Day”de bu durumu biraz daha içsel yerlere götürmüş. “Viva Emptiness”da “It’s all I hear a fucking lie
I don’t give a shit…” türünde, KATATONIA kırılganlığına hiç uymayan şeyler söyleyen grup, bu albümde iyicene derinlere, kuytulara taşınmış. Albüm, şarkı sözlerinden de görülebileceği üzere yoğun bir boşluk, mekansızlık ve ortada kalmışlık barındırıyor. Şarkı sözlerine baktığımızda, birden fazla şarkıda “idle” (verimsiz, başıboş), “void” (boşluk, ıssızlık), “barren (çorak, yavan)” gibi kelimeler kullanıldığını görüyoruz. Böylece pekiştirilen bu hava, müziğin de aynı doğrultuda ilerlemesi, klavye ve yer yer yaylılarla desteklenmesiyle gerçek kimliğini kazanmış.

Bunun dışında pek çok şarkıda “karanlık”, “gece”, “akşam”, “şehir” gibi kelimelerin kullanılmış olması da, KATATONIA hüznündeki gerçekliği ve elle tutulurluğu görmemizi sağlıyor. KATATONIA, “hey gidi çayırlar, kar yağınca orman ne güzel olur” türevi bir hüzünden ziyade, empati kurulabilecek, insanların yaşadığı zaman ve mekanlarla ilişkilendirilebilecek bir tavır barındırdığından, böylesine el üstünde tutulan ve sevenin sevmekle kalmadığı, taparcasına sevdiği bir yaklaşım barındırıyor.

Şarkılara girecek olursak, dediğim gibi şahsen öne çıkan şarkı bulamıyorum. Her şarkı başka bir açıdan, o sırada yaptığım işi bıraktıracak düzeyde bir duygusal etkileyiciliğe sahip. Ancak elbette ki daha bir sevdiğim, duyduğum anda “amanın siz ne yaptınız böyle” dediğim şarkılar var. Gerçekten şarkı ismi vermek ve ismi geçmeyenleri geri plana atmak istemiyorum, ama farklılıkları yüzünden bahsedilebilecek birkaç şarkıya şöyle bir değinebiliriz.

“Idle Blood” bu şarkılardan biri. Tüm dünyanın fark ettiği üzere büyük bir OPETH benzerliği barındıran şarkı, grubun açıklamasına göre OPETH’ten değil, RED HOUSE PAINTERS adlı gruptan etkilenerek yapılan bir parçaymış. Her ne kadar şarkıda “absent friends” falan diyerek bu OPETH tadı pekiştirilse de, durum buymuş. Bunun dışında, eski KATATONIA’dan izler taşıyan ve grubun yaptığı en karanlık şarkılardan biri olan Nephilim de, KATATONIA’nın her zaman bir ilham kaynağı olarak gösterdiği FIELDS OF NEPHILIM’den ilham alınarak yapılmış. Şarkı sözü anlamında bu şarkı, diğer şarkılardan biraz ayrı duran bir yapıda zira diğer şarkılar hep az önce bahsettiğim konulardan ilerlerken, Nephilim, adından da anlaşılacağı gibi Nephilim kavramıyla ilgili (Türkçe kaynak olarak da şuradan yararlanabilirsiniz belki). Albümdeki diğer etkilenimlerse her zaman olduğu gibi JEFF BUCKLEY ve THE CURE’muş.

Bahsetmek istediğim son şarkı ise, duyar duymaz çarpan, çarpmakla kalmayıp öyle mal gibi bakakaldığım Departer. Şarkı, albümdeki tek konuk müzisyen olan ENTER THE HUNT vokalisti Krister Linder‘ı hayatımıza kazandırmasıyla da önem teşkil ediyor. Şarkıya bir anda bambaşka bir boyut kazandıran vokaliyle Krister Linder albümün doruk noktalarından birine imza atmış ve zaten güzel olan Departer’ı daha da yükseklere taşımış.

Şarkı ismi verdiğime pişman olduysam da, az biraz bahsetmeden de geçmek olmazdı. Her neyse, sonuçta albümde -bence- harika olmayan tek bir şarkı bile yok.

Kapanışı yapalım. “Night is the New Day”, son on yıldır farklı bir yol izleyen KATATONIA’nın “Last Fair Deal Gone Down”dan beri yaptığı en iyi albüm. Puan kıracak, albüme dair çok iyi olmayan hiçbir şey bulamasam da, eski albümlerin hatırına tam puan vermiyorum. “Night is the New Day” 2009′da dinlediğim en iyi iki albümden biri. Bundan sonra da yıllarca hiç sıkılmayacağım, bir sonraki dinleme için sabırsızlanacağım bir albüm yarattıkları için KATATONIA’yı kutluyorum.