# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
DEVOURMENT – Obscene Majesty
| 26.08.2019

Düşmanlık kusuyor.

Tüm metal dünyası içerisinde bana balyoz hissini veren bir numaralı grup DEVOURMENT’tır. Brutal death metal yapan onca grup arasından gerek adı gerek logosu gerekse sound’u olsun en ağır darbeyi hep DEVOURMENT’ın indirdiğini düşünürüm.

1999 çıkışlı “Molesting the Decapitated” dışındaki herhangi bir albümünü brutal death metal adına bir başyapıt olarak görmesem de verdiği his ve genel tavrı açısından benim için brutal death metal denince aklıma gelen ilk grup DEVOURMENT’tır.

Zaman içinde sound’unda ufak çaplı değişikliklere giden ve slam dozunu farklı miktarlarda ayarlayan DEVOURMENT, baş ağrıtan headbang’ler ile bel kıran groove’ların birbiriyle savaştığı bir savaş hâlinde geçen müziğini 20 yılda 5 albüm şeklinde karşımıza çıkardı. Bir önceki albüm “Conceived in Sewage”ın deneysel kritiğinde teknik konulardan ve hatta gruptan hiç bahsetmediğim için bu kez daha grup odaklı bir şeyler yazacağım.

İlk albümüyle tür adına bir mihenk taşı koyan DEVOURMENT, her ne kadar adları ve kapakları BDM dünyasında çok meşhur olsa da sonraki iki albümü “Butcher The Weak” ve “Unleash The Carnivore”da potansiyelinin altında kalmıştı.

Aslına bakarsanız DEVOURMENT “Molesting the Decapitated”da çıtayı öylesine yükseğe koymuştu ki, aradan geçen 6 yıl ve kadronun %80 oranında değişmesi düşünüldüğünde grubun ilk albümün başarısı tekrarlaması zaten pek beklenemezdi.

“Conceived in Sewage” yazısında albümden hiç bahsetmediğim için şimdi birkaç kelam edeyim. Bana kalırsa o albüm her ne kadar yeteri kadar uzun ömürlü olmasa da öncesindeki iki albümden net şekilde iyiydi ve DEVOURMENT adının hakkını veren bir çalışmaydı. Aradan 6 yıl geçti ve DEVOURMENT “Obscene Majesty” ile huzurlarımıza geldi.

“Obscene Majesty” ile ilgili söylenebilecek ilk şey kadronun tekrar büyük oranda değişmiş olduğu. Davula kurucu kadroda yer alan ve ilk albümde çalan Brad Fincher gelmiş, şu ana kadarki albümlerde bas çalan Chris Andrews gitara geçmiş ve yeni bir basçı katılmış. Sabit eleman her zamanki gibi vokalist Ruben Rosas. Bu açıdan bakınca grubun bir nevi köklere dönüş tribine girmiş olduğunu söyleyebiliriz. Sadece orijinal davulcunun geri dönüşü bile bu tarz bir heyecan yaratmış olmalı. Zaten bunu müzikten de rahat şekilde görebiliyoruz.

Albümün başlıca artısı aşırı derecede pis, nefret kusan prodüksiyonu. Bu albümde 8 telli gitar tercih eden grubun gitar tonu gerçekten de düşmanlık kusuyor ve vokalin her zamanki acımasızlığı da eklenince DEVOURMENT özlenen haşinliğini, balyozluğunu net şekilde konuşturuyor. Albümün iyi olmasını sağlayan şeylerin başında grubun BDM ile slam özelliklerini iyi dengelemesi ve bunları homojen bir kimlikle sunması geliyor. Benzer müzik yapan yeni yetme grupların belki bir miktar konserleri de düşünerek “şimdi slam bölümü geldi haydi eller havaya” şeklinde parça parça oluşturduğu besteler, DEVOURMENT’ın elinde çok daha iç içe ve birbirine yedirilmiş şekilde sunuluyor. Bu sayede çok daha kıvamlı, oturaklı, hakkını veren bir dayak yediğimizi hissediyoruz ve birbiri ardına gelen şarkılarla duvardan duvara halı gibi savrulup duruyoruz.

Bu tarz albümlerin teknik detaylarına, şarkı şarkı tahlillerine, derinlemesine analizlerine çok da ihtiyaç olmadığını düşünenlerdenim. “Obscene Majesty” de türün pek çok iyi albümü gibi başlı başına bir duruş, bir tavır, bir meydan okuma. Ortaya konan şiddetin dozu, müzik gibi soyut bir kavramla şiddet yaratılabilmiş olmasının çekiciliği zaten pek çok şeyin önüne geçiyor ve türün meraklılarını doyurmaya yetiyor. “Obscene Majesty” DEVOURMENT’ın 1999′daki ilk albümü “Molesting the Decapitated”dan bu yana yaptığı en sağlam albüm diyerek yazıyı noktalıyorum.

8,5/10
Albümün okur notu: 12345678910 (8.92/10, Toplam oy: 12)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2019
Şirket
Relapse Records
Kadro
Ruben Rosas: Vokal
Chris Andrews: Gitar, ilave vokal
Dave Spencer: Bas
Brad Fincher: Davul
Şarkılar
01. A Virulent Strain Of Retaliation
02. Cognitive Sedation Butchery
03. Narcissistic Paraphilia
04. Arterial Spray Patterns
05. Profane Contagion
06. Dysmorphic Autophagia
07. Sculpted In Tyranny
08. Xenoglossia
09. Modum Sui Morte
10. Truculent Antipathy
  Yorum alanı

“DEVOURMENT – Obscene Majesty” yazısına 7 yorum var

  1. HaNNibaL says:

    Sert,pis ve boğucu bir albüm. Özellikle metal dinlemeyen birine işkence edecekseniz ya da uyuz olduğunuz bir komşunuz varsa aşırı derecede tavsiye ederim.

  2. P L A G U E says:

    Çıktığı günden beri cam çerçeve indirme isteği ile bıkmadan usanmadan dinliyorum. Şahsım adına senenin en önemli metal müzik olaylarından biri. Disentomb u hariç tutarak uzun zamandır dinlediğim en iyi bdm albümü.

  3. Raddor says:

    Çok iyi albüm. Artıları:
    - Beden dilinde düzelme, duruşun dikleşmesi
    - Ses tonunda kalınlaşma, daha iyi diksiyon
    - Karşı cinsin dikkatini daha fazla çekme, çekicilik
    - Fiziksel kuvvet, enerji
    - Disiplin, çalışma azmi
    - Duyguları kontrol edebilme
    - Dikkat, konsantrasyon artışı ve
    - Özgüven gibi pek çok konuda bünyede değişiklik yaratması hahah. Dinleyin, dinletin.

    Eksileri:
    - DUYMA KAYBI!!1!

  4. ismail vilehand says:

    Arkadan vurunca önden böyle sallanan bir icraat. Tam bir sanat eseri. Bu albümü sevmeyen metalciye su vermem. Çünkü ekstrem metal > geri kalan hepsi.

    Rust in Peace.

    @ismail vilehand, amacın daha çok birilerine su vermemek gibime geldi.

    Raddor

    @ismail vilehand, abi bu albümü dinlemeden önce köseydim.

  5. ihsanoird says:

    2 gündür bulutut hoparlörden dinliyorum, evdeki bütün bitkileri soldurdu.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.