Morbid Angel diskografisinin kritiğini yazmadan önce rahat edemeyeceğim ve gözüm açık gideceğimden dolayı birden Heretic’i yazma gereği duydum. “Blessed Are The Sick” veya “Formulas Fatal to the Flesh” de yazılabilirdi tabii ki ama “Heretic”in çok hakkı yendiğini düşündüğümden dolayı ve “Illud Divinum Insanus” albümü sonrası hemen hemen çoğu Morbid Angel dinleyicisinin “Heretic: Revisiting” modunda olduğunu fark ettim. Tabii ki her dinleyicinin düşüncesinin bir kritik ile tamamen değişeceğini sanmasam da birkaç tanesininki değişse yeter diye düşünüyorum.

9 yıl öncesine, Morbid Angel için ardından gelecek olan koca bir boşlukla dolu zamana gidiyoruz. “Gateways to Annihilation” ile her zamanki gibi iyi yorumlar alan ve iyi sayılacak bir satış rakamı yakalayan grup, sancılı diyebileceğim bir döneme yakalandı. Kadro hafiften dağılıp, bozulmuştu. Önce Erik Rutan kendi grubunu önceliğe almak için ayrıldı, ardından David Vincent ayrıldı. Yerine Jared Anderson gelmişti geçici bir süreliğine ama o da ayrılıp yerine tekrar Steve Tucker geldi.

Tabii grup farklı bir hale geldi. Önceleri grup imajı olarak bir adet görev adamı, bir adet konuşmaktansa gitarını konuşturmayı tercih eden adam ve grubun maskülen frontman’inden oluşuyorken David’in ayrılmasıyla görsellikten ziyade müzik yapan adamlar haline geldiler. Gruptaki frontman eksikliği canlı performansta artı yaratırken, grup imajı açısından eksi puan oldu. Sonuçta grup içinde öne çıkan bir “frontman” olması her zaman avantajlı bir durumdur. Maalesef Steve’in bu şekilde öne çıkan lider kişiliğe sahip olmaması veya “sonradan gelen eleman” durumunda olması buna izin vermedi.

Morbid Angel, tüm albümleri boyunca kalite açısından çıtayı her zaman yüksekte tutmayı başaran ve hiçbir zaman birbirine benzer veya tekrar eden albümler yapmayan bir grup. Gerçi “keşke “Illud Divinum Insanus”, x albümün aynısı olsa” dediğim/dediğimiz olmuştur. David Vincent da “Blessed are the Sick” için “İlk çıktığında kimse anlamadı, beğenmedi. Çok kötü yorumlar aldı, ama değeri yıllar sonra anlaşıldı. “Illud Divinum Insanus” da aynı şekilde olacak” demişti. “Heretic” için de bir nevi aynı şey geçerli sayılabilir. İlk çıktığında mecralar ve dinleyiciler tarafından “Tam bir felaket. En berbat albümleri!” tarzı yorumlar aldı ve hâlâ da alıyor. Fakat “Illud Divinum Insanus” geldi ve düşüncelerin birçoğu 180 derece değişti. “Hâlbuki ne şahane albümmüş, yıllarca hor görmüşüz” demeye başlayanlar çok oldu. Yine de “Illud Divinum Insanus”un üzerinden bir 10 yıl geçse de -daha kötüsünü yapmadıkları sürece- albüm hakkında düşüncelerin bu denli değişeceğini hiç sanmıyorum. Açıkçası, en azından kimsenin dinleyip “Şimdi dinleyince Radicult’a, Too Extreme’e hayran kaldım” diyeceğini sanmam.

“Heretic” için tam bir günah keçisi albümü diyebilirim. Pek fark edilmeyen, yeterince dinlemeden ortaya çıkmayan cevherlerle dolu. Diğer albümleriyle karşılaştırmak doğru olmaz ama karşılaştırılınca daha baştan savma, az uğraşılmış olduğu aşikâr. Neden bu şekilde olduğunu bilmiyorum. Belki de Trey Azagthoth’un death metale karşı ilgisinin git gide azalması ve bir an önce yapalım bitsin, konserde çalacak şarkı olur düşüncesi olabilir. Bu düşünceye rağmen David Vincent’in gruba döndükten sonra F-G-H albümlerinden hiçbir parçayı konserde söylemiyor olması ve neredeyse “Domination” zamanından kalan aynı setlisti kullanmasının nedenini hâlâ anlamış değilim.

David Vincent ayrıldıktan sonra grup Trey’e kaldığından dolayı müzik çok farklı şekilde evrildi. Bu nedenle dinleyicilerin “Heretic”e yabancı kalmasının birçok nedeni var. İlk olarak David’in daha eski kafalı olması, Steve’in vokal açısından çok daha kullanışlı bir sese sahip olması, Trey’in “Formulas Fatal to the Flesh”, “Gateways to Annihilation” albümlerinde olduğu gibi çok farklı ve deneysel sound’lar yakalamasına neden oldu. “Heretic” sound’unun arkasında yatan şeyin de bu olduğunu söylemek gerekir.

Bir diğeri ise prodüksiyon. Morbid Angel’ın her albüm için farklı prodüktör/ses mühendisi kullanma gibi değişik bir huyu var. “Heretic” için Punchy’nin küçük ve teknolojik –o zamana göre- olarak çok çok üstün olmayan stüdyosu tercih edilmiş. Bu tercih sonucunda da çok çiğ, tuhaf bir prodüksiyonlu albüm çıkmış. Aslında ilk olarak “Gateways to Annihilation” prodüksiyonunun aynısı kullanılmış, ama “Heretic”in çok daha hızlı ve değişken sound’una uymayınca farklı bir yol kullanmak zorunda kalmışlar. Açıkçası, albümün prodüksiyonunu çok beğeniyor olduğumu söyleyemem. Gitar tonu çok kalın ve çiğ, davulların bası çok az, bas desen hiç duyulmuyor. Sanki master/mix işlemlerinden geçmemiş gibi duruyor. Alışması uzun sürse de, dinlemesi imkânsız denilemez.

“Heretic”, sürekli değişken rifleri ve hızı itibarıyla “Altar of Madness” – “Formulas Fatal to the Flesh” arası bir yerde bulunuyor. Parçalardan birkaç enstrümantal olanı Sandoval, geri kalanların hepsi Trey tarafından yazılmış. Ve bu albümde birçok farklı gitar, solo tekniği kullanmış. Mikrofona akvaryum takmak, hoparlörün önüne 7 farklı mikrofon koyarak kayıt etmek, hoparlör ile mikrofon arasına fan koymak gibi fantastik işlere kalkışmış. Hatta bu albümde Trey sadece gitarları değil, davulların da %70′ini kendi yazmış. Sandoval’a sadece düzenleyip, davul üzerinde çalmak kalmış.

Bazı şarkılar albümün karakterini yansıtsa da bazıları eski dönemlerden alıntılar yapıyor gibi duruyor sanki. Kısaca ele alacak olursak; Cleansed in Pestilence solosuyla, rifiyle biraz “Formulas Fatal to the Flesh”in hızlı parçalarını hatırlatıyor, “sağlam” diyebileceğim parça. Enshrined by Grace çok acayip bir solo barındırsa da fazlaca hit, sanki sadece klip çekmek için yazılmış gibi. Beneath The Hollow nakaratıyla olsun, yavaştan giden rifiyle albümde öne çıkanlardan. 01:53′te başlayan 2 dakikalık rif Trey’in yazdığı en tuhaf/ilginç riflerden birisi. “Curse the Flesh” diğer bir en “underrated” parçalardan. Sözleri ve 00:45′de Steve’in “high pitch” vokalden kökleyerek low pitch’e böğürerek aniden geçmesi en sevdiğim bölümlerden birisi.

“Take this blade of Elohim
Drain the life from within these fools
Release the soul, within the flesh”

Praise the Strength pek öne çıkmayan parça derdim fakat 02:12′de giren ikinci rif Beneath the Hallow’un belirttiğim rifine benzeyen bir rif girmesiyle coşup gidiyor. Stricken Arise Steve için söylediğim “kullanışlı vokal” tanımını yerine getirircesine “high pitch” kullanıyor. Onun haricinde bence Morbid Angel’a göre “sıradan” bir parça. Place Of Many Deaths’in insanı yerinden zıplatmak için yapılmış olduğunu düşünüyorum. Şu ana kadar duyduğum en korkutucu müziklerden birisi. Yüksek seste dinlenildiğinde arkadan gelen bağırış ve çığırışların olduğunu fark edebilirsiniz. Yanlış hatırlamıyorsam sesler bir anime bölümünden alınmış. Üzerine gitar ekleyerek böyle bir şeye dönüştürülmüş. God of Our Own Divinity ise Morbid Angel’ın diğer bir epik parçası. Invocation of the Continual One, Covenant Of Death’e oldukça benziyor. Ayrıca konuk olarak Karl Sanders’ın solosu var. Ve ardından bir sürü enstrümantal parçalar… Abyssous, Memories of the Past, Victorious March of Reign the Conqueror parçaları sanatsal amaçla yapılmış. Trey bunları “sanatçının albümdeki eğlence bölümü” olarak tanımlasa da maalesef katılamıyorum. Zaten onca parçanın arasından elesen 8 parça anca çıkıyor bir de zilyon tane enstrümantal eklemenin gereği yok.

“Being has overwhelmed the space between the silence of eternity
Vision has intruded upon the light that pours through me, my energy
Substance has veiled, the pleasures long lost, the beauty of emptiness
This very flesh confines, and spoils this demon’s seed”

Bitirmeden evvel lirikal konsepte değinmek gerekir. “Heretic”, konsept olarak sözlerde bahsedildiği gibi düşünceleri dile getirmek yerine sessizliğin tercih edilmesini konu alıyor. Bu nedenle yıllar boyunca kutunun dışında düşünenlerin gördüğü zulümler, haksızlıklardan bahsediliyor. Sözler Steve Tucker tarafından yazılsa da, Trey’in albümde “Heretic” kelimesinin kullanıldığı anlamla ilgili olarak birkaç sayfalık Deepak Chopra, Antony Robbins’ın düşüncelerini benimseyen spiritüelizm, paradigma kaymaları, doktrin gibi şeyleri kapsayan protesto-vari yazısı var.

Sonuç olarak “kötü” sayılabilecek bir albüm değil. Ama Morbid Angel standartlarına göre kalitesi oldukça düşük. Albüm ne kendini içine çekip dinletiyor ne de birkaç yeri hariç “Vay be neler yapmış adamlar!” dedirtebiliyor. Dinlerken sadece sıradan bir death metal albümü gibi geliyor. Diğer birçok grup bile Morbid Angel riflerini taklit ederek, tarzını uygulayarak çok iyi işler yapabiliyorken, Morbid Angel’ın kendini taklit edememesi üzücü bir durum. Tahminimce bir süre sonrasında David gruba dönmeseydi Morbid Angel’ın yaptığı son albüm olarak kalabilirdi. Belki de geçen yıllar biz dinleyicilere “keşke” dedirtecek.

Exorsexist