# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
ABORTED – Strychnine.213
| 05.10.2011

Doğan görünümlü Şahin.

Bazı klişe metal müzik muhabbetleri vardır. Bunlar ezbere bilinir ve ısrarla yapılmaya devam edilirler. Bu muhabbetlerin en çok tekrar edilenlerinden birisi, popüler ve çok sevilen bir grubun yeni albüm çıkartmasının ardından, albümü beğenmeyenlerin beğenenlere “Bu albümü x adlı grup çıkartsaydı beğenmezdin” demesidir.

Pek sık olmasa da bu durumun tersine de rastlanıyor müzik dünyasında. Yani “Bu albümü x adlı yeni bir grup çıkartsaydı beğenirdin” tarzı geyiklere de zaman zaman girebiliyoruz. Misal bu yıl çıkan ve itin götüne sokulan Morbid Angel – “Illud Divinum Insanus” benim açımdan ikinci duruma cuk oturan bir albümdür.

Aborted, klasik metal türlerini dinleyenler tarafından hor görülüp, ekstrem müzik severler tarafından ise sevgi ve ilgi ile takip edilen brutal death metal türünün en popüler gruplarından biri. Belki de en popüleri. Bunun en büyük sebebi, grubun “The Archaic Abattoir” albümü ile başlayıp, az sonra bahsedeceğim “Strychnine.213” albümü ile tavan yapan melodikliğidir. Bu değişim sayesinde Aborted, brutal death metal ve death/grind dinleyicilerinin tekelinden çıkıp, metalcore, deathcore ve melodik death metal severlerin de takip ettiği bir grup haline geldi.

“Goremageddon: The Saw and the Carnage Done” albümü ile tanıyıp, “Engineering the Dead” ve “The Purity of Perversion” albümlerini keşfetmemle beraber hastası olduğum, tişörtlerine, CD’lerine paralar akıttığım bir gruptur Aborted. “Goremageddon: The Saw and the Carnage Done” sonrasında gelen “The Archaic Abattoir” albümündeki değişimi o kadar olumsuz algılamamamın sebebi melodikliğin yanında kullandıkları hardcore soslu kısımlar olsa da, bir sonraki albümleri “Slaughter & Apparatus: A Methodical Overture” ile bir Aborted sever olarak bu melodiklikten rahatsız olmaya başladığımı daha yoğun hissettim ve her yeni Aborted albümünü beklerkenki sevincimin yerini bir tedirginlik kaplamaya başladı. Şu an için grubun son albümü olan “Strychnine.213” de bu tedirginliğimi haklı çıkartmıştı.

Albümde aynen doğan görünümlü şahin misali bir brutal death metal görünümlü melodik death metal durumu söz konusu. Albümün başlangıcından bitişine kadar süren bu melodiklik bazen had safhaya ulaşıp, Ophiolatry On A Hemocite Platter şarkısında olduğu gibi blast beat ve breakdown’larla süslenmiş bir Dark Tranquillity şarkısı tadı verebiliyor. Albümde asla kötü denemeyecek, hatta hoş sayılabilecek gitar sololarına rastlıyor olsak da, bu soloların zırt pırt girmesi ve gereğinden fazla uzun tutulmuş olması dinleyiciye baygınlık geçirtebiliyor.

Albümün olumlu kısımlarına gelirsek, bu kadar vasat bir albümün üzerinde fazla duran muhteşem bir davul performansı göze çarpıyor. Trigger the Bloodshed ve The Order of Apollyon gruplarındaki dudak uçuklatan performanslarıyla tanınan 1989 doğumlu davulcu Daniel Wilding, albümü eski Aborted hayranları tarafından çöpe dökülmekten kurtarmış desek pek yanlış olmaz. Albümdeki diğer artılar ise ara ara karşımıza çıkıp rahat bir nefes almamızı sağlayan breakdown’lar, gayet başarılı bir artwork ve güzel icra edilmiş bir Pantera coverı olarak sıralanabilir.

Aborted’ın böyle bir albüm yapmasındaki etken (ya da etkenler) Century Media Records ile albüm çıkartmaya başladıktan sonra bozması mı, yoksa albümün çıktığı sene Sven’in dünyalar cicisi Miri Milman ablamız ile dünya evine girmesi mi (evliliğin erkekler üzerindeki olumsuz etkileri vol. 635810) tam olarak bilemiyorum ama bu albümün Aborted’a daha çok dinleyici kazandırdığı su götürmez bir gerçek.

İlk paragrafta bahsettiğim “Bu albümü x adlı yeni bir grup çıkartsaydı beğenirdin” geyiğinin %100 geçerli olduğu “Strychnine.213”yi, yeni kurulmuş bir melodik death metal grubu çıkartmış olsaydı büyük ihtimalle çok beğenirdim, ama söz konusu olan grup Aborted olduğu için beklentiler şu albümdekinden maalesef çok farklı. Her ne kadar eski Aborted takipçileri benimle aynı fikirde olsalar da, eğer daha önce Aborted dinlemediyseniz ve brutal death metale mesafeli yaklaşıp, “melodik death metal için ölürüm” diyorsanız, bu albüme şans tanıyın. Büyük ihtimalle çok beğenip keyifli dakikalar geçireceksiniz.

Aborted’ı hâlâ çok sevdiğim ve yeni albümlerini heyecanla beklediğim için “Strychnine.213”ye bol torpilli bir puan verip sözlerimi noktalıyorum.

ismail vilehand

6/10
Albümün okur notu: 12345678910 (8.61/10, Toplam oy: 44)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2008
Şirket
Century Media
Kadro
Sven De Caluwé: Vokal
Daniel Wilding: Davul
Sven "Svenchi" Janssens: Bas
Peter Goemaere: Gitar
Seb Purulator: Gitar, vokal
Şarkılar
1. Carrion
2. Ophiolatry On A Hemocite Platter
3. I35
4. Pestiferous Subterfuge
5. The Chyme Congeries
6. A Murmur In Decrepit Wits
7. Enterrement Of An Idol
8. Hereditary Bane
9. Avarice Of Vilification
10. The Obfuscate
11. Slaughtered (PANTERA cover'ı)
  Yorum alanı

“ABORTED – Strychnine.213” yazısına 13 yorum var

  1. hysteresis says:

    “Brutal death metalde melodik çözümler” sloganıyla beni de ıskalayan bir albümdür.

    Burak Canik

    @hysteresis, abi senin avatara hastayım ya (biliyorum çok alakasız ama :D)

    hysteresis

    @Burak Canik, aynen. Kim yaptıysa hayır dûalarımı almakta.

  2. Exorsexist says:

    bence güzel albüm. artık sık dinlemesem de arada açar bikaç şarkısını dinlerim. yalnız vokaller çok tuhaf bu albümde. sanki kayıtlar boyunca sven sesi kısık bi şekilde brutal yapmış gibi.

  3. Sambalici says:

    melodik death metalci olarak beni can evimden vuran albümdür, derdim ama diyemiyorum ben de ehash. dinleniyor falan ama ben de Goremageddon.. çizgisine tavım. gene de melodik death metal tribi, suyunu çıkarmadıkları sürece, gruba orjinallik katıyor kabul etmek lazım.

  4. nordson says:

    hayatımda dinlediğim en kötü grind/death metal albümü. daha iyisi için ltf. bknz. Benighted – Asylum Cave!

    http://www.youtube.com/watch?v=7HNb9HiXPGw

  5. 2005′te şu konsere gittim (reklam yapıyorum evet).

    http://www.metal-rules.com/zine/content/view/402/0/

    7 şarkı çaldılar, 4′ü “The Archaic Abattoir”dandı. O sıralarda grubu bilmiyodum ama davulcuya hayran kalmıştım. Gilles Delecroix neden sadece o albümde ve akabindeki turnede çalıp gruptan ayrıldı bilmiyorum ama canlı izlerken en çok etkilendiğim davulculardan biriydi, ki o konserde kendisinden sonra çıkan davulcuların kim olduğu görüldüğünde, performansının etkileyiciliği daha iyi anlaşılabilir.

    Bu albüme gelince, hiç gelmeyeyim en iyisi çünkü henüz dinlemediğim tek Aborted albümü kendisi.

  6. kenibıl says:

    bence gayet klas ve defalarca dinlenesi bir albüm. evet melodiklik göreli olarak yoğundur ama kesinlikle baymıyor, bilakis çok güzel yedirilmiş tüm şarkılara. aborted’ı zaten severdim, bu albümle iyice sol yanımda yer edindiler.

  7. Archaic Abattoir’i çok severim de buna ısınamadım nedense. Kötü bi albüm değil kesinlikle ama özellikle asylum cave falan çıktıktan sonra esamesi pek okunmayacak gibi. Kritik de çok güzel ve akıcı olmuş, eline sağlık.

    bahsini geçirdiğim iki albümü de yazmam gerektiğini ise şu an hatırlıyorum.

  8. Ugur says:

    Aborted’ın eski halini de bilip ve sevip (özellikle Goremageddon) bu albümden de inanılmaz zevk alan az sayıdaki insanlardan biriyim sanırım.

  9. metalci hatun says:

    standartlarda bir albüm sanırım, en azından dinlediğim kadarıyla.

  10. Mr Shred says:

    Global Flatline albümü de çıkmış. Önceki EP’deki şarkıya bakayım dedim Coronary Reconstruction sabah sabah kafamı dümdüz etti yine.

  11. Mr Shred says:

    Rotten Sound’dan da konuk vokalist olarak Keijo Niinimaa varmış albümde genelinde yer yer, hiç de dikkat edemedim nerede ne yaptığına, zaten dinlediğim şarkılarda da o yoktu sanırım.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.