# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
SUFFOCATION – Effigy of the Forgotten
| 12.07.2011

Bir devin doğuşu.

Seviyorum. Marifetli, yenilikçi ve sebatkâr brutal death metal gruplarının özene bezene besteledikleri şarkı yapılarını, birbiri peşine kıvrılarak uzayan yılankavi melodilerini, tumturaklı ve yanardöner uzun soluklu sololarını ve balçıklaşmış bataklık boğuculuğunda prodüksiyonlarını seviyorum. Bir brutal teknik death albümüne ilk sırnaştığımda sevdiğim bütün bu güzellikler önce darmadağınık, hercümerç ve bağıntısız manzaralar hâlinde beliriyor, ama daha fazla dinledikçe hafızamın hengâmesinde ağır ağır öbekleşiyor, bütünleşiyor ve menevişliyor. Bu bütünleşme, bitişikleşme, ardıllaşma gerçekleşince benim için bambaşka bir âlemin kapıları aralanmış oluyor. Artık ne zaman istersem bu âleme ilişebiliyor, takımyıldızları arasında gezinebiliyor, kurgusal bir âleme gömülmenin olağanüstü keyfini yaşayabiliyor ve bütün gündelik hayhuylarımı ve sıkıcı meselelerimi rahatlıkla unutabiliyorum.

Efsaneleşmiş ilk stüdyo albümleri “Effigy of The Forgotten” ismini taşıyan Suffocation’ın kurgulanmış âlemi, yalnız biz müzikseverlere nefes alabilecekleri ikinci bir âlem vermedi. Bu âlem bugün dinlediğimiz pek çok grubun müzikal kariyerine kişilik kazandırdı. Bu gruplar arasında baştankara basmakalıp taklitler, üretkenlik düşkünü yeteneksizler, maymun iştahlı beleşçiler, dinleyip hayran kaldıkları şeyin daha alelade bir kopyasını bestelemekte dümbelekçe bir mutluluk bulan bostan korkulukları, tırpanlaya tırmıklaya çoraklaşmış toprakların derinlerini hâlâ umutsuzca sondajlayanlar ve arketipini unutup piyasaya yönelik cıvıklıkta kümeleşenlerin sayısı belki diğer metal türlerinden daha fazla oldu. Bu da brutal death metal türüne müzikal değeri olmayan yalnız derme çatma riflerle örüldüğü ve atmosferden ibaret olduğu varsayılan yanlış ve yanılgılı izlenimler kazandırdı. Bu eleştirinin haklılık taşıdığını ben de bezginlikle kabulleniyorum. Ama hem Suffocation hem Suffocation’dan esinlenip kendi karakterleriyle müziklerini şekillendirip zenginleştiren pek çok grup türden ayrı olarak ele alındığında bu eleştiriyi kesinlikle hâk etmiyor.

Death metal muhitine ‘brutal’ armağanını kazandıran Suffocation’ı devrimsel ve yenilikçi yapan şeyler ton fukarası gitarların meymenetsizliği, prodüksiyonun boğulmuşluğu, thrash örüntülerinin azaltılması ve donuklaşmış gırtlak vokalleri gibi bugün kulak aşinası olduğumuz meziyetleri en ileri payelerde çopurlaştırıp hilkat garibeliğine sürüklemesinden kaynaklanıyor. Her ne kadar bugün bu meziyetleri taşıyan daha sivrilmiş brutal death metal grupları varsa bile hiçbirinin müzikal tesisatçılık ve üretkenlik çerçevesinde Suffocation heybetliliğine erişmediğini söylemek mümkün. Suffocation’a ve “Effigy of The Forgotten”a daha yakından bakalım.

İnsan sesinin ne alelacayip kademelere evrilebileceğinin maddeleşmiş kanıtı olan Frank Mullen’ın duygusuzlaşmış ve katmerleşmiş vokalleri ritim ve perküsyon sahalarına ustalıkla hâkimiyet kuruyor. Gırtlağını yırtarcasına kullanarak ucuz korku filmlerinden fırlamış basmakalıp, ritimsiz, sarsak sursak ve karikatürize bir aşırılığı değil, fâziletkar ve mütevazi bir dengeliliği tercih ettiği için, kulağa gayet gerçekçi ve doğal gelen bir cehennem zebanesinin ifritleşmiş homurtularını tertiplemeyi başarıyor. Korkuyla titreyen parmaklarımızla albüm kitapçığının sayfalarını karıştırmazsak tek kelimesini çıkaramadığımız şarkı sözleri bize insan doğasının tâhripkar niteliğini ve iyimserlikle kurduğumuz toplumlarımızın çürümüşlüğünü anlatıyor, duymaya alıştığımız parçalanmış cesetlerin alimâne ve akademik ayrıntılarını değil.

Mike Smith, beklenmedik ve alışılmadık tempo değişimlerini vurgulamak için mükemmel bir isabetlilikle ve yaratıcılıkla double bass vuruşlarını örgütlüyor, partisyonlarında yılışıkça bir teknik simsarlığına gömülmüyor ve serinkanlı bir cambazlıkla mütevazi blastbeat bombardımanları yağdırıyor. Trigger davul vuruşlarıyla sırtını teknolojiye yaslayan bir mekanikle çalmıyor, ama o yılların en ileri tekniklerini kullanıyor. Albümün çıktığı zamana göre yenilikçi olduğu, davul vuruşlarını eşzamanlılığa sürükleyerek death metal türüne birtakım gelenekler getirdiği bile söylenebilir.

Gitar pasajlarının giyimli kuşamlı rif örgütlenmelerine, aklıselim tempo sıçramalarına, akılda kalıcı ritimlerine ve kavrayışlı breakdown haylazlıklarına rağmen Suffocation, kolaylıkla erişilebilir ve anlaşılabilir bir grup değil. Bunun nedeni grubun mümkün mertebe tonları kasıtlıca çentiklemesinden, fiziksel bir iğrentiyle dışlamasından, akıl bulandıran bir pintilikle serpiştirmesinden kaynaklanıyor.

Öyle ki, ilk birkaç dinleyişte, bu çamurlaşmış rif keşmekeşi içinde müzikal pasajların farklılıklarını kavrayabileceğimiz bir ton yakalayınca, kaybolduğumuz yabancı ve sihirli bir ülkede bir el kılavuzu bulmuş gibi iç geçiriyoruz. Ton noksanlığı yalnız müzikal ve yenilikçi bir tercih değil, aynı zamanda bu sanat eserini tek bir kokuşmuş yekpareliğe yanaştıran bir tercih: Şirretlikle, insafsızlıkla, gaddarlıkla, ayrımcılıkla, çirkeflikle ve habislikle taçlandırılmış bir dünyayı resimlendirirken tonların sevimliliği ancak pişkinlik ve kaypaklık anlamına gelirdi.

Metal müziğin büyük çoğunluğunu eklemlendiren grupların bütün o gökkuşağı rengarengi tonlarını dinleye dinleye müzik dinleme alışkanlıkları köhneleşmiş ve hımbıllaşmış melodiperest dinleyicilerin Suffocation’ı yalnız ergenlere seçkinlik kazandırmaya elverişli yapmacık atonalliklerle dayalı döşeli bir taşkınlıkla, üfürükçü bir fikirler keşmekeşiyle, riyakârane el çabukluğu martavallarıyla, zevzekçe bir kaldırım kabadayılığıyla ve nihayet koskoca bir bıktırıcılıkla özetlemelerine karşılık vermeyeceğim. Hiç anlayamadığınız ve anlayamayacağınız bu grubu benim için daha fazla kıymetlendiriyorsunuz. Kendimi koltuklardan koltuklara fırlatırken, yerlerde yuvarlarken, hayvansı coşkunlara sürüklerken, boyun kıkırdağımı peltekleştirirken istediğiniz kadar kıvırttığıma, riyakârca davrandığıma, madrabazlık tasladığıma inanabilirsiniz. Tmm mucx kib bye. ;)

Ertuna YAVUZ

10/10
Albümün okur notu: 12345678910 (9.28/10, Toplam oy: 106)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
1991
Şirket
Roadrunner
Kadro
Frank Mullen: Vokal
Terrance Hobbs: Gitar
Doug Cerrito: Gitar
Josh Barohn: Bas
Mike Smith: Davul
Şarkılar
1. Liege of Inveracity
2. Effigy of The Forgotten
3. Infecting the Crypts
4. Seeds of The Suffering
5. Habitual Infamy
6. Reincremation
7. Mass Obliteration
8. Involuntary Slaughter
9. Jesus Wept
  Yorum alanı

“SUFFOCATION – Effigy of the Forgotten” yazısına 23 yorum var

  1. Exorsexist says:

    çok klas albüm. her konserlerinde neredeyse yarısını çalıyorlar. fakat bişeyden bahsedilmemiş ki bu önemli bir mevzu; bu albümde inanılmaz bir grindcore etkilenmesi vardır. özellikle repulsion, terrorizer, napalm death gibi gruplardan ve o dönemina ait şeylerden. bence bu albümün bu denli iyi olmasının nedeni müthiş bir grup çalışması barındırıyor olması. doug cerrito’nun inanılmaz rif kabiliyeti, frank mullen’in hayvansal derecedeki hırıl hırıl low pitch brutali, mike smith’in suffo blast’ları. tek kötü yanı terrance hobbs’un çok slayer-vari tuhaf soloları.

  2. kutup ayısı says:

    of arkadas ne albumdur be!

  3. illuminati says:

    Sonunda bir Suffocation kritiği! Pierced From Within’i kimse yazmazsa ben yazacağım bu arada.

  4. Olemus says:

    muzik pek bana gore degil ama kapak cok guzelmis

  5. comfortinBRUTALiTY says:

    Sonunda bir suffo kritiği gördü site =) kesinlikle 10

  6. Infecting the Crypts’in olduğu albümü koyup da şu klasiği koymamak olmaz.

    http://www.youtube.com/watch?v=MJJHk4hSFB4

    like fire

    @Ahmet Saraçoğlu, tam da ben koyacaktım. efsane cidden.

  7. kantele says:

    ortadaki adebayor kılıklı vokalist miymiş?

    Bahadır Sarp

    @kantele, Bildiğim kadarıyla Mike Smith ortadaki. Blast canavarı olan. Roadrunner United dvd’sinden hatırlıyorum.

    comfortinBRUTALiTY

    @kantele, eğer yamulmuyorsam fotoğraf soldan sağa

    Josh Barohn, Frank Mullen , Mike Smith ,Terrance Hobbs , Doug Cerrito olması lazım

    yobazphemer

    @comfortinBRUTALiTY, en soldaki Frank Mullen yanindaki basci John Barohn

  8. kantele says:

    Albümü üstüste 3-4 kez dinledim ve şu kanaate vardım. Bu grubu sevenler bence azimlerini taş üzerinde denesinler. En azından bir atamızı haklı çıkarmış olurlar.

    Lefthandpath

    @kantele, amorphis dinlemeyenler ölsün hatta.

  9. thefakefloydian says:

    Kritik baya güzelmiş. Yazarın üslubu kelimelere hakimiyeti çok iyi. Benim tarayıcımdan mı kaynaklanıyor bilmiyorum ama yazarın ismini/nickini göremedim.

    mysh

    @thefakefloydian, merhum ertuna eryavuz çok özledik…lan harbiden adama ne oldu öldümü kaldımı çok iyiydi vesselam.

  10. saw you drown says:

    Bir başyapıt. Suffocation’ın en sevdiğim albümü. En çokta vokallerini sevmişimdir hep.

  11. reignofbaal says:

    kelimelerin ve cumlelerin bu kadar ozenle kullanildigi bir kritik okumadim.. en az album kadar guzel diyebilirim

  12. Mechanix says:

    Destroy the opposition ve none so vile ile birlikte dinlediğim en iyi brutal – teknik death metal albümü. kusursuz.

  13. deadhouse says:

    Ne dinleyeyim diye düşünürken bu olağanüstü şölen Hızır gibi yetişti.

  14. deadhouse says:

    Hayatımda en çok dinlediğim albümlerden. Nasıl övsem bilmiyorum. Bir şey söylememek en iyisi. Duyduğum en güzel şeylerden biri bu albüm.

  15. ismail vilehand says:

    Mass Obliteration gelmiş geçmiş en yüce death metal şarkılarından biridir bence. girişindeki grindcore atarı olsun, aradaki Corpsegrinder kükremeleri olsun, ölümcül breakdownları olsun inanılmaz bir manyaklık söz konusu.

    1991 senesinde bu adamları böyle bir albüm yapmaya iten şey neydi cidden merak ediyorum. misal aynı sene çıkan Blessed Are the Sick nasıl death metali karanlığa sürüklediyse, bu albümdeki çeşitlilik; günümüzdeki teknik, brutal, slam, deathcore gibi türlerin en önemli var olma sebebi oldu. sonuç olarak çok büyük grupsun Suffocation. öyle böyle değil.

  16. immutable says:

    infecting the crypts girişindeki kükreme geldi yine aklıma, tüyler diken. albüm 28 yaşında oldu artık ama zamana karşı verdiği savaşta hala canavar gibi yoluna devam ediyo

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.