# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
ALL THAT REMAINS – …For We Are Many
| 04.11.2010

Ortalamalığın saltanatı.

Bundan yıllar önceki ALL THAT REMAINS, yetenekli bir gitariste sahip, iyi olma sinyalleri veren, gayet güzel şarkılar yazabilen bir gruptu.

Bugün baktığımızda bunlardan sadece yetenekli bir gitaristlerinin oluşu geçerliliğini koruyor.

Diğer tüm vasıfları albümden albüme kaybolan değerler olarak göze ve kulağa çarpıyorlar.

Neden böyle oldu peki?

2004′te “This Darkened Heart” çıktığında gayet yaratıcı şarkılar yapabileceği gün gibi belli olan bir grup bulduğuma sevinmişken, “The Fall of Ideals”la ALL THAT REMAINS’in farklı hedefleri olduğunu kavramıştım.

Albüm iyiydi, ancak grubun eninde sonunda kekremsi tatlar bırakacak bir noktayı hedeflediğini de hissettiriyordu.

Overcome” ise her yanından sıradanlık akan, grubun tek amacının daha geniş kitle olduğunu hissettiren, gayet bayık bir albümdü.

Şimdi baktığımızdaysa karşmızda “…For We Are Many”yi görüyoruz.

Albümü uzun süredir yapmadığım bir tarzda, artılar ve eksiler şeklinde yazacağım.

Ama önce çarpmalar ve bölmeler.

“…For We Are Many” grubun beşinci albümü. ALL THAT REMAINS’le ilgili övülecek bir nokta varsa, o da grubun bir şekilde kitlesini genişletmeyi başarıyor ve bu devirde albümden albüme satışlarını arttırıyor oluşu. “…For We Are Many” ilk haftasında 29.000 olmak üzere şimdiye dek 45.000 civarı satmış. Elbette ki piyasalaştıkça satışlar artar, ancak grubun bir şekilde -hâlâ- “metal” başlığı altında anılan bir müzik yaptığı düşünüldüğünde, ALL THAT REMAINS’in ticari anlamda doğru işler yaptığı ortada. Lâkin biz satışları pek sallamadığımızdan, gelin olayın müzikal kısmına geçelim.

- Grubun solo gitaristi Oliver Herbert cidden iyi bir gitarist. Sololarına çok özen gösterdiğini her halinden belli ediyor ve çoğunlukla her solosuna bir öne çıkarlık sokmayı başarıyor.

- Grup güzel rifler yazmayı sürdürüyor. Bazı rifler herhangi bir death metal grubunun albümünde kullanılabilecek kadar death metalden kök alan tatlar taşıyorlar. Misal Some of the People All of the Time ve özellikle de Dead Wrong güzel anlara sahipler. İyi şarkı olmanın eşiğinden dönen yapıtlar.

- Metalcore başlığı altında düşünüldüğünde ve türün kabuğunu kırması gerektiği konusunda düşünceleriniz yoksa, metalcore’un tüm kurallarına uyan, formülden şaşmayan, “Overcome”dan daha yaratıcı anlar barındıran bir albüm.

- Grupta bir kadın olmasına rağmen, grup bu yanını öne çıkarmaya çalışmıyor. Gerçi çalışsa da ne denli yarar görür, orası da şüpheli; zira Jeanne Sagan, adı Steve olan herhangi bir oğlandan farksız takılmakta.

- Travis Smith imzalı kapak bence güzel gözüküyor.

- “…For We Are Many”nin en büyük eksisi, artılarının yukarıdaki kadar olması.

- ALL THAT REMAINS’i bazıları için zamanla dinlenemez kılan şey, elbette ki Phil Labonte’nin vokalleri. Hırçın vokallerde tür için gayet yeterli olan Labonte, clean vokallerde olayı vıcıklaştırıyor. İşin kötüsü, Labonte’nin kendine özgü gibi duran bağırmalı vokallerinin bence ALL THAT REMAINS’i fazlasıyla tektipleştiriyor olması.

- Güzel olacak gibi giden şarkıların başarıya ulaşmasını engelleyen ana etmen de bu vokaller. Bilhassa da nakaratlarda. Grubun “The Fall of Ideals”daki kadar iyi nakarat yazamıyor oluşu bir yana, Labonte’nin nakaratlardaki vokal melodileri de eskiye oranla çok daha az akılda kalıyor. Dahası, özellikle de Labonte’nin canlı performanslarını duymuşsanız dikkatinizi çekeceği gibi, bazı vokallerde autotune kullanılmış oluşu. Labonte birtakım dijital yardımlarla, normalde asla çıkaramayacağı sesleri, asla söyleyemeyeceği temizlikte söylüyor. Albümdeki kimi şarkıların canlı performansları bunu görmek için yetiyor da artıyor bile.

- Şarkıların öne çıkması gereken yer olan nakaratları bir kenara bıraktığımızda da feci bir görüntüyle karşılaşıyoruz. Zira Labonte mısra kısımlarını neredeyse hep aynı şekilde söylüyor. Melodi, vurgular, vokal tarzı; ALL THAT REMAINS şarkıları son iki albümde birbirlerine çok benzer mısra kısımlarına sahipler. Öyle ki, Labonte konserde bir şarkının mısra kısmını unutsa, bir sonraki şarkının mısrasını söyleyerek dahi yırtabilir. Bu kısımlar birbirlerine bu denli fazla benziyorlar.

- Yine bir şekilde, Labonte’nin clean vokalleri SOILWORK, SCAR SYMMETRY ve IN FLAMES gibi grupaların nakaratlarından daha kirli olsa da, bu grupların pamuk gibi yumuşak nakarat vokallerinin yanında bile daha sulandırılmış, daha planlanıp formülize edilmiş şekilde şarkı söylediğini hissettiriyor.

- Görüldüğü gibi, vokaller ALL THAT REMAINS müziğini fazlasıyla domine ettiğinden, olayı bu kısmı yok sayarak değerlendirmek epey zor. Zira arkada gitar ve davul ne kadar güzel işler çevirseler de, grubun en çok vurguladığı olayı vokaller, vokaller, vokaller. İyi gitar işçiliği de olmasa, bilmiyorum nasıl katlanılır.

Dört işlemin sonuna geldiğimizde, “…For We Are Many” sıradan bir metalcore albümü. Türe bir şey vermeyecek, grubun diskografisindeki herhangi bir albüm.

Bence bir türün ne kadar uzun ömürlü ve heyecan verici olacağı, o tür içinde çıkarılan ve “başyapıt” olarak anılan albümlerin sayısıyla doğru orantılıdır. Günümüzde pek çok tür içerisinde bu tarz albümlere rastlıyoruz. Progresif metalden black metale, death metalden thrash metale, doom metale, pek çok türde tam not alabilen, bir grubun türe imzasını attığı albüm olarak anılacak işlerle karşılaşıyoruz. Yani, o tür içerisinde daha yapılabilecek, o ana dek akıl edilmemiş şeyler olduğunu anlıyoruz. Metalcore bence bu türlerden biri değil. Türe karşı bir garezim olmamasına, sevdiğim tonla metalcore şarkısı olmasına rağmen, metalcore’un kafeslerini kırmaya çalışan grupların çoğunluk içerisinde epey az olduğunu, hatta az biraz deneysel takılan grupların hemen başka sıfatlarla anılmaya başlandığını görüyoruz. Metalcore janrı altında kendini geliştirme çalışan gruplar yok mu, elbette var. Onları ayrı tutuyorum.

Bu sebeple de, süregelen bu ortalamalığın ve alışılanı yapmanın verdiği huzurun rahat kucağından çevreye bakınma gayretinde dahi olmayan grupların ömürlerinin çok da uzun olmayacağını düşünüyor, en azından umuyorum.

Bu durum da albümün ismiyle müsemma bir şekilde karşımızda duruyor zaten.

Evet “çoksunuz”. Maalesef çoksunuz.

5/10
Albümün okur notu: 12345678910 (6.17/10, Toplam oy: 46)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2010
Şirket
Prosthetic Records
Kadro
Philip Labonte: Vokal
Oliver Herbert: Solo gitar
Mike Martin: Ritim gitar
Jeanne Sagan: Bas
Jason Costa: Davul
Şarkılar
1. Now Let Them Tremble
2. For We Are Many
3. The Last Time
4. Some Of The People, All Of The Time
5. Won't Go Quietly
6. Aggressive Opposition
7. From The Outside
8. Dead Wrong
9. Faithless
10. Hold On
11. Keepers of Fellow Man
12. The Waiting One
  Yorum alanı

“ALL THAT REMAINS – …For We Are Many” yazısına 10 yorum var

  1. heat says:

    all that remains resmen bitmiş benim için, şimdi fark ettim. albüm çıkalı epey oldu ama daha indirmedim bile. bir süre daha merak edip dinleyecek gibi durmuyorum zaten. the fall ideals ne kadar öküz bir albümdü be, hey gidinin…

  2. Murat Kara says:

    All that remains this darkened ve fall off ile hayatının en iyi albümlerini yapıp kenara çekildi resmen.2 albümdür beklenilen performansı veremiyorlar ama ısrarlar son 10 yılın rekorunu kırarak it gibi satış yapmaya devam ediyorlar.Bir aralar fall of ideals için hayatımın en iyi metalcore albümü derken bir anda ard arda bizi şaşırtıp ne tarz nede kendi parantezine bir şey katmadan ilerleyişini izliyor olmamızda çok kötü.Adamlara en ufak bir yorum yapamıyorum çünkü rekor rakamlara ulaştılar bile.Korktuğum başıma geldi.Düzenli olarak yumuşama döngüsüne giren gruplar içine en sevdiğim grupta katıldı.Albümü dinledim bitti kafam ”eee?” oldu.Resmen Fall of all that remains i yaşıyorum şu sıralar….

  3. cannibal fetus says:

    dead wrong şarkıları ölümüne sıkıcıymış. all that remains dinlemişliğim pek yok ama fall of ideals da hayvani bi davul işçiliği olduğunu hatırlıyorum.ilk fotodaki şapkalı arkadaş şimdinin the black dahlia murder davulcusu shannon lucas çalmıştı o albümde. all that remains e fazlaymış zaten adam. black dahlia murder a katılması çok iyi bir buluşma olmuş.

  4. önder says:

    Metalcore devleri herkesin bildigi üzere son albümlerde farklı birşey yapmadılar ve sıradan oldular. işte bu noktada ben size dolu dolu Norma Jean adlı grubun Meridional albümü şiddetle öneririm. Metalcore’un gururu, hrıstiyan bi duruşları var lakin her şekilde bence dev grupların yerine olması gereken bir grup.

  5. iksvayzed says:

    evet bu As I Lay Dying’ler, All That Remains’lardan ziyade, bende aynı şekilde A Plea For Purging’in burada kritiği daha çok hakettiğini düşünüyorum. 2009 yılında çıkan Depravity ile çocuğu koymuşlardı kendileri.

  6. Ugur says:

    All That Remains’den klip haberi başlığı altında yazdığım yorumumu kısaltarak alıyorum.Bi kaç dinlemeden sonra da değişmedi düşüncem:

    Overcome’dan iyi ama the fall of ideals’ın yanına yaklaşamaz.

  7. Kamil says:

    ULAN ahmet (bak o buyuk harfle yazdigimi iltifat olarak soyluyorum sana anca böyle iltifat edilir cunku) sen kimsin bu albume bu puani veriyorsun? en iyi core albumlerinden biri bu album sen muzikten ne anlarsiN? yarrak kurek metallica dinle sEN OTUR

    Blakkheim

    @Kamil, İşte bu yüzden Kamil Seven Adam diye bir karakter çıktı mizah dünyamızda.

  8. illuminati says:

    şu metalcore çılgınlığı ne zaman bitecek, işte o zaman bayram edeceğim.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.