# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
PANTERA – Cowboys From Hell
| 07.12.2009

Yolculuk başlıyor.

Seksenlerde çıkardıkları ve özellikle son ikisi bayağı iyi olmasına rağmen reddettikleri dört glam albümünün ardından, takvimler 1990′ı gösteriyordu ve PANTERA, tam anlamıyla ortalığı dağıtmak için gelmişti. Glam köklerini tümüyle terk edip groove metalin kendileri ve metal tarihi adına ilk adımlarını atan grup, piyasaya çıktığı ilk andan ortalığı karıştıran, hakkında konuşmayanın kalmadığı efsane bir albüm piyasaya sürmüştü.

Yıllar sonra pek çok dergi ve müzik yazarı tarafından gelmiş geçmiş en önemli metal albümleri arasında gösterilecek olan “Cowboys From Hell”, sonrasında çıkacak ve doksanların en ilham verici albümleri arasına adını yazdıracak “Vulgar Display of Power”la birlikte, metal tarihinin en önemli gitar albümlerinden biri olarak da gösterilmişti.

Bir önceki “Power Metal” albümüyle gruba katılan eski boksör Phil Anselmo’nun yırtıcı vokalleriyle baştan sona imzasını attığı albümde, her enstrumanın olduğu gibi vokalin de bahsetmeye değer pek çok yanı var diyerek incelememize başlayalım. Öncelikle, Anselmo kardeşimizin son derece kendine özgü bir ses rengi var bildiğimiz gibi. Yer yer Rob Halford-vari çığlıklara ve tiz seslere de çıkabilen Anselmo, daha thrash, daha vahşi vokalleriyle de PANTERA’nın patentli sound’undaki en önemli etmenlerden biri.

Duyup da sevmeyene rastlamadığım Cemetary Gates‘teki içli vokalleri, yarmış atmış Cowboys From Hell’deki, Heresy‘deki, Psycho Holiday‘deki çığlıkları, Primal Concrete Sledge ve The Art of Shredding‘deki seri vokalleri, hepsi Anselmo’nun efsaneliğe attığı ilk adım olan “Cowboys From Hell”deki önemli artılardan.

cowboys_7

Abbottgiller’den davulcu olanı ve Rex Brown’ın ritim departmanında çok sağlam ve ayakları yere basan bir performans sergilediği “Cowboys From Hell”de, albümle birlikte bir ilhâm kaynağına dönüşecek diğer bir isim olan Vinnie Paul’ün de hem yaratıcı, hem müziğin groove’unu destekler oranda gaz, hem de farklı seçimlerden oluşan (Primal Concrete Sledge, Message in Blood) çok farklı bir tarzı var.

Şarkılara şöyle bir bakma fikrine geldiğimizdeyse, olayın özüyle karşılaşıyoruz. PANTERA’nın bu denli ilham verici oluşunun sebebi, metal müzikte gitar kullanımının, rock gitarında çığır açıcılığın vücut bulmuş hallerinden biri, şüphesiz ki Dimebag Darrell.

cowboys_6

Denebilecek her şey yıllardır dendiğinden, onu ve bu müziğe kattıklarını tekrarlamanın bir manasını görmüyorum. Aklınıza gelen tüm övgü sıfatlarını kullanabileceğiniz bir yetenek abidesi olan Dimebag, aramızdan ayrılana kadar olan sürede yaptıklarıyla, tür dinlemeksizin metal müziğe eşi benzeri az görülür bir ilhâm sağlamıştı. En ekstrem death metal grubundan milyonlarca albüm satan progresif metal gruplarına, kimi Norveçli black metal gruplarından stadyumları dolduran rock gruplarına, rock/metal dünyası onu bir ilhâm kaynağı olarak gösteren müzisyenlerle dolu. “Cowboys From Hell”le başladığı bu özgünlük ve eşsizlik yolculuğunda, Dimabag kendi imzasını taşıyan pek çok atraksiyona sahipti.

Türlü harmonik oyunlar başta olmak üzere, adeta baştan yarattığı stakato gitar kullanımı, gitarını her türlü öttürmesi, ağlatması, gitara çığlık attırması, hepsi duyduğunuz ilk notadan “aha da Dimebag” diyeceğiniz Dimebag patentleriydi. Her biri birbirinden yaratıcı sololar ve riflerle bezeli şarkılarla dolu olan “Cowboys From Hell”, bu patenti alınmış kimi hareketler sayesinde ilk çıktığı andan itibaren farkını ortaya koydu, ilham kaynağı oldu ve çıkışından yirmi yıl sonrasında bile ilk günkü kadar taze, heyecan verici ve insanın bu müziği dinleme iştahını açacak derecede yenilikçi.

cowboys_5

Öne çıkan şarkıları sıralamamın mümkün olmadığı albümde, Cowboys From Hell, Domination, Primal Concrete Sledge, Cemetary Gates, The Art of Shredding gibi her yorumcu tarafından kutsanan şarkılar var. Yine de favorilerimi sıralamıyorum, zira albümde sevmediğim parça yok. “Cowboys From Hell” bundan yirmi yıl önce de heyecan vericiydi, bundan yirmi yıl sonra da heyecan verici olmaya devam edecek.

cowboys_3

Yazıyı, Rob Halford’ın Dimebag ve PANTERA’ya dair şu yorumuyla bitiriyorum:

Oturmuş Muchmusic kanalını izliyordum. Bir ara üzerinde bizim “British Steel” albümünün tişörtü olan bir genç çıktı ve metal hakkında konuşmaya başladı. Ardından da “Cowboys From Hell” diye bir şarkının klibi çalındı. İlk duyduğum andan fark ettiğim üzere bu adam bir gitar tanrısı olacaktı. Hemen Muchmusic’i aradım ve oradan Dime’a ulaşıp onunla konuştum. Aynı gece PANTERA’yla birlikte bir bara gidip takıldık. O andan itibaren PANTERA’nın devasa bir grup olacağını anlamıştım.

Sonra PANTERA bizle birlikte tüm Avrupa’yı turladı. Pek çok gece bizim açılışımızı yaparlarken ben de sahne kenarında dikilip onları izlerdim ve her gece başka bir şehri nasıl yerle bir ettiklerine tanık olur, herkes gibi hayran kalırdım. Her gece Dimebag’in gitar üzerinde yeni bir şeyler keşfetmesini ve kendini geliştirmesini izlemek inanılmaz bir tecrübeydi.

cowboys_8

Yeni sound’uyla ortamlara böylesi sarsıcı şekilde dalan PANTERA, “Cowboys From Hell” için tam iki yıl boyunca durmadan turlayacak, ardından da daha göstereceği çok şey olduğunu, buraların artık kendisinden sorulacağını akıllara kazıyacak bir başyapıtla dönecekti.

Albümün okur notu: 12345678910 (8.30/10, Toplam oy: 436)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
1990
Şirket
Atlantic
Kadro
Phil Anselmo: Vokal
Dimebag Darrell: Gitar
Rex Brown: Bas
Vinnie Paul: Davul
Şarkılar
01. Cowboys From Hell
02. Primal Concrete Sledge
03. Psycho Holiday
04. Heresy
05. Cemetery Gates
06. Domination
07. Shattered
08. Clash With Reality
09. Medicine Man
10. Message In Blood
11. The Sleep
12. The Art Of Shredding
  Yorum alanı

“PANTERA – Cowboys From Hell” yazısına 15 yorum var

  1. Berker İ. says:

    Vay be ! İşte bunu bekliyordum çok güzel bir yazı olmuş elinize sağlık . Ayrıca Rob Halford’ın sözleri gerçekten ne kadar büyük bir müzisyen olduğunu gösteriyor Dimebag’in . Rahat uyu Dime !

  2. Enver says:

    bir primal concrete sledge, cowbowys from hell, shattered, domination, the art of shredding gibi hayvan, aşmış, yarmış, dinleyince etrafta ne kadar kırılabilir obje varsa kırdıran şarkıları bulunduran bir albüme not bile biçemiyorum aslında. her bir rif’ini sıkılmadan 70 sene dinlerim lan. R.I.P dimebag..

  3. deathless says:

    işin ilginç yanıda bu tür albümlerin topu topu 2 ayda ortaya çıkıp kotarılmaları,ellerine sağlık pantera ve rahat uyu dimebag RİP..

  4. cenkozmercan says:

    panter ile tanışma albümümdür, ilk rifi ilk kez duyduğumda çok şaşırmıştım n’oluyoruz lan diye. daha önce böyle bişi duymamıştım o zaman. daha sonrada duymadım zaten. çok kendine has bir gruptu panter be.

  5. like fire says:

    bu videoyu nereye koyacağımı bilemedim üzgünüm. o yüzden buraya koyuyorum. paylaşmak istedim.

    http://www.youtube.com/watch?v=O_1_HWxYOTQ

    aslında siteye morbid angel kritiği de eklense şahane olur.

    heat

    @like fire, phil de güzel guttural yapıyomuş lan:)

  6. frat says:

    pantera siker atar gençler dağılabilirsiniz. yazı da çok güzel olmuş ellerine sağlık.

  7. _BlaCkeneD_ says:

    Yıllar önce Pantera’yı ilk bu albümle tanımış ilk bu albümle sevmiştim. Benim için çok özeldir. Hakkaten çok ama çok baba bi albümdür bu. Jilet gibi keskin gitar riffleri, deli dehşet sololar bas partisyonlar vokale değinmiyorum bile. Şarkıları da ayırd edemem ama kendimi bildim bileli Cemetery Gates bi adım öne çıkar gibi. Huzur içinde uyu Dimebag. Seni de unutmadık Anselmo reis :)

  8. Kıvanç says:

    Şaheser albümlerden birisi.

  9. bathory says:

    panterayı çok seven biriyimdir bu albümde vardır bende cowboys from hell her pantera hayranında olması gereken albümlerden panteranın hah işte kıvamı tutturduk diyebiliceği ilk albümü budur kendi tarzını burda bulmuştur

  10. Elvan says:

    O değil de Cemetery Gates’i yeni keşfetmenin burukluğuyla geceyi sabaha bağlamaya çalıştığım şu an Allah benim belamı versin bence. Pantera dinleyicisi değilim (bkz. Cowboys From Hell Pantera’cısı) ama böylesine şahane bir şarkıyı nasıl es geçmişim ben arkadaş yıllardır! Aklım almıyor şerefsizm :( dıdıdıdıdıdıdıdııııııııııııığğğğğğ şeklindeki ana riffiynen mest etti beni allahsız ya (dıdıdıdııığ kısmını işin uzmanı arkadaşlara bırakayım gerçi :P)

    Muazzam solo ve sondaki vokal-gitar atışması ise “Voice of the Soul”daki gitarların atışmasından sonra duyduğum en güzel, en leziz atışma. Çok mutluyum lan şu an, ehe :)

  11. saw you drown says:

    Sanırım Dimebag üstad vefat etmeseydi ve grup halen faal olsaydı; Pantera, açık ara en taptığım grup olurdu.

  12. Ouz says:

    :) Lise sondaydım, Pentagram’la tanışalı bir sene olmuştu. Metal müziğe ilgili olduğumu bilen bir arkadaşım piyasa yapmak için aldığı Pantera kasetini, grubun müziğini çok sert bulduğu için bana satmıştı. Sonra o arkadaş, Grup Yorum ve çav bellalara doğru yol aldı.

    Gençliğimden beri dinleye dinleye bir hal olduğum albümlerden biri. Yeniden dünyaya gelip The Art of Shredding’in 19 ve 57. saniyelerini dinlediğimde yaşadığım şaşkınlığı bir kez daha yaşamayı çok isterdim.

  13. circleperspective says:

    Cowboys From Hell benim şahsi görüşüme göre tüm Metal Müzik tarihinin en iyi albüm açılış parçalarından bir tanesidir. Tamamen kişisel olarak buraya yazmak istiyorum. Pantera albümlerine puanım ve yorumum şu şekilde;

    - Cowboys From Hell (9) Harika bir grup için harika bir giriş albümüdür. İleride neler yapacaklarını daha o zamandan göstermişlerdir.

    - Vulgar Display Of Power (10) Bence en profesyonel ve en iyi albümleridir. Vokal, gitar, bass gitar, davul kullanımı ve şarkı sıralaması mükemmeldir. içerisinde en çok hit bulunan Pantera albümüdür. Dinlemesi en keyifli olanıdır.

    - Far Beyond Driven (9) Yine Pantera’ dan Metal Müzik tarihine geçmiş ve çok büyük işler başararak tarihe altın harfler ile geçmiş bir albümdür ve (kritiklerde bahsediliyor zaten hiç girmiycem.) sözleri çok daha kişiseldir. Hayatımda dinlediğim en güzel cover’ lardan biriside bu albümdedir. Planet Caravan (Black Sabbath).

    - The Great Southern Trendkill (9) En sert ve aynı zamanda şarkıları en dibe batıran albümleridir. Dinlerken içi yanar insanın. Zaten Pantera albümlerinde insanın hep içinde bir alev oluşur. Yerinde duramaz, patlamak ister insan. Grubun en iyi yaptığı iş ve özellikleri bu bence.

    - Reinventing The Steel (9) 2000′ lere harika bir giriştir. Bundan sonra nasıl gidecekleri zaten çok büyük bir merak konusu ve hayal olarak kalmıştır. Albüm önceki albümlere oranla daha az efsane gözü ile bakılır ancak buna rağmen 4 yıl ve öncesinde uğraştıkları bütün kişisel ve grupça yaşadıklarına rağmen bence gayet sağlamdır. Hem hitli, hem serttir. Önceki albümlerindeki gelişimin tamamlandığını görürsünüz.

    Not: Kritikler yazılalı çok uzun zaman olmuş ama ben yinede Pantera için bir şeyler yazmak istiyorum bu gün. Pantera Heavy Metal Tarihi’ ne anlatılamayacak kadar fazla damga vurmuştur. Soundları, performansları, demeçleri, her şey ama her şeyleri ile iyi-kötü çok başarılı olmuş bir gruptur. Sonları çok kötü olsa bile halla çok büyük bir saygıyı hak ettiklerini düşünüyorum. Huzur içinde yat Dimebag, kendinizi üzmeyin Rex, Phil, Vinnie. Her şey için teşekkürler Pantera!

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.