Garip bir gruptur Bolt Thrower. “Ya çok seversiniz, ya da nefret edersiniz” geyiğinden muzdariptirler. Ya çok basit ve monoton dersiniz, ya da onları öyle kabul eder ve seversiniz. Sanırım ben ikisinin arasında, ama çok sevmek tarafına biraz daha yakın vaziyette duruyorum. Bazı şarkılarını çok seviyorum ama bir albümünü arka arkaya 4-5 kez dinleyebilir miyim pek emin değilim. Bu durum kritiklere de yansıyor. İnternet sitelerinde grubun aynı albümüne bir yazar 2/10 verirken, diğer bir yazar 10/10 verebiliyor.

20. yılını doldurmaya hazırlanan bu İngiliz grubun sekizinci stüdyo albümü “Those Once Loyal” da bu ay görücüye çıktı. Bana nedense hep bir power metal grubu çağrışımını yapan bir isme sahip olan grup, oldum olası savaşlara takmış vaziyettedir. Albüm konseptleri, kapakları hep bu yönde olan grubun son çalışması da bu yönde. Bolt Thrower’ı bilmeyenler için, en safından death metal yaptıklarını söyleyebiliriz.

Blast beat’siz davullar, güzel bir brutal vokal, her zaman için sahip oldukları kendilerine özgü sound, enerjik ve melodik tatlar ve daha fazlası. Her Bolt Thrower albümü gibi genel anlamda biraz primitif, tekniklikten uzak, ama gayet güzel ve “groovy” bir havada devam eden (bu ne demek ben de bilmiyorum) şarkılar barındıran “Those Once Loyal”, grubun son birkaç albümü içinde benim en çok beğendiğim albüm olmayı başardı. Hatta kimi kritiklerde grubun gelmiş geçmiş en iyi albümü olarak gösteriliyor. Açıkçası benim de buna katılasım var. “Granite Wall”, “Anti-Tank”, “Salvo” ve “When Cannons Fade” (manyak güzel bir şey bu) gibi leziz şarkılar, ilk dinlendiğinde insanı gaza getirebilecek yapıda parçalar. Grubun takipçisiyseniz yaşadınız diyebilirim; değilseniz ve bir bakayım diyor iseniz de başlamanız gereken albüm budur (özellikle de “When Cannons Fade” parçası). Saf, kaliteli, her şeyiyle kusursuz death metal.