# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
HATE ETERNAL – Upon Desolate Sands
| 01.11.2018

Rafine kaos.

Hem yer aldığı gruplar hem gitar çalış stili hem de prodüktörlüğünü yaptığı isimler düşünüldüğünde, Erik Rutan gerçekten de hayatımda gördüğüm en death metal adamlardan biri. Adamın tipi bile death metal; sahnede kaşlarını çatıp sinirli gözüktüğü fotoğraflarına bakın, resmen ORIGIN’in “Echoes of Decimation” kapağındaki abiye benziyor.

HATE ETERNAL’la olan ilişkim 2006 yılına dayanıyor. Aslında grubu “King of All Kings” albümüyle tanımış olsam da 2005 yılında çıkan “I, Monarch”ın turnesinde grubu ARCH ENEMY, CHIMAIRA ve GOD FORBID ile birlikte Vancouver’da izlemiş (ne garip kadroymuş la) ve hayrete düşmüştüm. Turneye sadece bir hafta kala gruptan ayrılan Derek Roddy’nin yerine anında Kevin Talley’i getiren Erik Rutan hem turu kurtarmış hem de o sıralarda en sevdiğim death metal davulcusu olan Kevin Talley’i birkaç metreden izleme şansı bulmamı sağlamıştı. O konserde de görülebileceği üzere HATE ETERNAL bırakın death metalin, tüm metal dünyasının en sert gruplarından biriydi ve kaostan kaçmayan yaklaşımıyla gerçek bir işitsel imtihandı.

Erik Rutan’ın acımasız tarzı ve iflah olmaz, nefes aldırmaz vahşeti HATE ETERNAL’ı bir kısım death metal dinleyicileri için bile yorucu hâle getiren, dinleyiciden de bir şeyler isteyen bir karaktere sahip. Grubu gerçekten sevsem de, zaman zaman bazı şarkılarını ve kararlarını bir nebze rahatsız edici bulabiliyorum. Misal “Phoenix Amongst the Ashes” albümündeki “The Art of Redemption” ilk bir dakikası itibarıyla hayatımda dinlediğim en sinir bozucu death metal şarkılarından biri. Resmen sinir bozucu, kötü anlamda rahatsız edici, adamı küfrettiren bir şarkı. Bu gibi şeyler zaman zaman HATE ETERNAL coşkuma sekte vursa da grubun nefes kesen şiddeti her zaman için değerini koruyor.

“Upon Desolate Sands” bu açıdan bakıldığında HATE ETERNAL’ın bugüne dek çıkardığı en oturaklı, gücünü en iyi kontrol eden albümlerden biri, belki de birincisi konumunda. Albüm öncesinde gruba katılan ve herhangi bir açıklama yapmaya gerek olmayan davulcu Hannes Grossmann “Upon Desolate Sands”e ciddi anlamda çok şey katmış. Şu ana dek grupta yer alan davulcular düşünüldüğünde Grossmann’ın “kaçın sahibi geldi” türü bir havası var ve gerek varyasyon gerekse performans olarak bunu her şarkıda bize gösteriyor.

Son üç albümdür grupta olan J.J. Hrubovcak (MONSTROSUTY vokalistinin kardeşi) da üç kişilik grup sound’unun avantajlarından ve tabii ki Rutan’ın masa başı tercihlerinden yararlanarak gayet duyulur, etkin bir performans sunuyor. Şarkıların basa ve davula nefes aldıran yapısı ve Rutan’ın olayın kaos tarafını bu albümde daha rafine şekilde sunmayı başarması, elbette ki en çok alkışı ona tutmamızı sağlıyor. “Upon Desolate Sands”i dinlerken gerçekten de Erik Rutan’ın bu albüme özel bir şekilde yaklaştığını hissedebiliyoruz. Ufak detaylarına kadar çok uğraşılmış bir rif yazımı, Jason Becker/James Murphy’vari pırıl pırıl sololar, düzenleme, trafik kurgusu ve prodüksiyon karakteri var ve böylesi yorucu bir müziğin bu denli sürükleyici ve çekici kılınması da bu bileşenlerden geçiyor.

Müziğin biraz daha derinine inersek, HATE ETERNAL’ın kendisinden beklenen death metal anlayışını “Upon Desolate Sands”de de gösterdiğini görüyoruz. Rutan’ın MORBID ANGEL zamanlarından aldığı tekinsiz beste tarzı, IMMOLATION’ın karambol ve uyumsuz rifler, yer yer karşımıza çıkan ve Rutan’ın içine ta RIPPING CORPSE günlerinden işlemiş olması muhtemel hafif thrashy tatlar, HATE ETERNAL’ın 2018 yaratımını şekillendiren temel dinamikler. Albümü dinlerken varyasyonlu bir ezicilikle muhatap olduğunuzu, damperli kamyon gibi gitarlar ve çekiçle çalınan davullar tarafından göğüs kafesinize bastırıldığını hissediyorsunuz. Zaten bu tanım da HATE ETERNAL’ın yaratmak istediği şeyin bir özeti gibi.

Türün sevenleri için bile darlayıcı düzeyde kaotik ve soluk kesici olabilen HATE ETERNAL, “Upon Desolate Sands” ile bugüne kadarki en kolay alışılabilir işine imza atıyor. Sertlik, hoyratlık, tavizsizlik namına en ufak bir azalma yok, ama sunum ve yaklaşım açısından daha rafine bir HATE ETERNAL var karşımızda. Rutan’ın 30 yılı aşkın deneyimi düşünüldüğünde, bunun pek de şaşılacak bir tarafı yok.

8,5/10
Albümün okur notu: 12345678910 (7.47/10, Toplam oy: 15)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2018
Şirket
Season of Mist
Kadro
Erik Rutan: Gitar, vokal
J.J. Hrubovcak: Bas
Hannes Grossmann: Davul
Şarkılar
1. The Violent Fury
2. What Lies Beyond
3. Vengeance Striketh
4. Nothingness of Being
5. All Hope Destroyed
6. Portal of Myriad
7. Dark Age of Ruin
8. Upon Desolate Sands
9. For Whom We Have Lost
  Yorum alanı

“HATE ETERNAL – Upon Desolate Sands” yazısına 6 yorum var

  1. northern says:

    yine çok alakasız bir yorum yapacağım aama origin’in şu kapağı hakkında yıllar önce zor dergisinde birisi “100 tl verilen minibüs şoförü yüz ifadesi” yazmıştı ve hayatıma yeni bir tamlama sokmuştu. (burada da birisi shagrath’ın beyazlar içindeki yeni imajını “şamlı karı tüccarı” diye nitelemişti, ona da selam olsun bu vesileyle) (bu arada, oğuz sel de bayadır yok incelemeleri srç nerdeyse tek başına götürüyor)

    Ahmet Saraçoğlu

    @northern, son 40 günde 39 kritik yazmışım, ama benim açımdan sorun yok. Oğuz şu aralar baya yoğun, işlerini hallettiğinde döner o da.

  2. muk says:

    “bu davulcu iyimiş yea sonunda derek roddy’den sonra düzgün bir davulcu buldu erik abi” derken davulda Hannes Grossmann’ın olduğunu görünce yaşadığım şok.

  3. OblomoV says:

    albümde yer yer Morbid Angel dinliyormuşum hissine kapıldım. Grubun sertliğine yapılan vurguya katılıyorum. Krisiun gibi duru zihinle dinlenebilecek gruplardan kendisi.

  4. Gürkan says:

    Genel olarak albümü çok beğendim. Bu sene Monstrosity’nin son albümü ile beraber en beğendiğim death metal albümü oldu. Yalnız dikkatimi çeken bir şey var özellikle All Hope Destroyed ve Portal of Myriad’ın gitar sololarından buram buram Jeff Loomis esintileri geliyor. Soloların dramatik girişleri olsun, sweep pickingler olsun. Bayağı hoşuma gitti.

  5. HaNNibaL says:

    Bu albüm ilerde daha da değerlenir gibi geliyor bana. Baya baya iyi olmuş

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.