# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
BETWEEN THE BURIED AND ME – Automata II
| 04.11.2018

Sade ve hafif bir kapanış.

Nazım Kemal Üre

Between The Buried and Me bu sene enteresan bir işe imza atarak yeni albümünü iki parça halinde yayınladı. Genelde gruplar çift CD olarak çıkarmaya çekindikleri albümleri bu şekilde yayınlarlar, fakat bu sefer gerçekten tek başına çıkabilecek bir albümün neredeyse iki EP olarak piyasaya sürülmesi söz konusu (“Automata I” 35, “Automata II” ise sadece 33 dakika). “Automata I” incelemesinde bu durumu olumlu olarak karşılamıştım. Sonuçta BTBAM dakika başı 10 riff değiştiren ve özellikle albümü kavrama aşamasında insanı epey yoran bir grup. Albümü bu şekilde sunmak insanların albüme ısınmasını ve hakkını vermesini kolaylaştırır diye düşünmüştüm. Fakat “Automata II”yi dinleyince aslında grubun böyle bir amacı olmadığını görüyorsunuz. “Automata II” ilk kısıma göre daha sade ve içine girmesi kolay parçalardan oluşuyor. Yani grup “Automata”yı tek parça çıkarsaydı kimsenin sindirme sorunu çekeceğini düşünmüyorum. Anlaşılan o ki bu yayınlama stratejisi sadece grup tarafından ilginç bir deney olarak kurgulanmış.

Beklendiği üzere Automata II, hem stil hem de prodüksiyon olarak “Automata I”i birebir takip ediyor. Genel olarak Coma Ecliptic’e göre daha sert ve enerjisi yüksek bir BTBAM var. Bu aslında biraz şaşırtıcı, çünkü vokalist Tommy Rogers’ın albümle ilgili verdiği röportajlarına bakarsanız, bunun kendisi için en kişisel albümlerden biri olduğu ve Chris Cornell’in intiharının da verdiği etkiyle albümün daha depresif temalara değineceği sinyalini veriyor. Fakat bir iki kısım hariç ben “Automata I”den de II’den de ne öyle depresif bir hava alamadım. Sadece kapanış parçası The Grid biraz melankoli hissiyatı veriyor, onun dışında albümde pek öyle bunaltıcı bir havadan bahsetmek mümkün değil.

“Automata I” ve II arasındaki en dikkat çekici fark, II’nin şarkılarının uzunluk olarak aynı ayarda olmasına rağmen çok daha sade kurgular benimsemesi ve basit rifler/melodiler üzerine kurulmuş olması. Örneğin Voice of Trespass feci eğlenceli ve güzel bir parça, fakat BTBAM standartlarına göre epey düz kalıyor.

Benzer şekilde açılış parçası Proverbial Bellow da “Automata I”in açılışı Condemned to Gallows ile benzer bir stile sahip olmasına rağmen daha tahmin edilebilir bir şarkı. Bu arada ister istemez tüm albümü özetlemiş olduk, geçiş parçası Glide’ı da sayarsak toplam 4 parça var albümde.

Bu noktada “Automata”yı bir bütün mü yoksa iki parça mı halinde değerlendirmek daha iyi pek emin değilim. “Automata II”yi tek başına değerlendirirsem bence I’in bir tık altında kalıyor. “Automata I” BTBAM stilini ve gücünü daha iyi yansıtan parçalar barındırıyordu. Ama bir yandan “Automata I” ve II’yi beraber dinlerseniz I’in daha deli dolu yaklaşımından sonra II’deki tarz gayet tatlı geliyor. Sonuç olarak grup bu şekilde çıkardığı için “Automata II”yi tek başına değerlendirip aşağıdaki notu vermek zorundayım. Fakat iki albümü tek parça olarak değerlendirirsek 8-8.5 ayarında bir albüm olduğunu söyleyebilirim. Son söz olarak da bir BTBAM fanı olarak her iki albümden de epey keyif aldığımı, ama bundan sonraki çalışmalarda beklentilerimin biraz daha yüksek olduğunu belirterek bitireyim.

7,5/10
Albümün okur notu: 12345678910 (7.50/10, Toplam oy: 10)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2018
Şirket
Sumerian Records
Kadro
Tommy Rogers: Vokal, Klavye
Paul Waggoner: Gitar
Dustie Waring: Gitar
Dan Briggs: Bas
Blake Richardson: Davul
Şarkılar
01. Proverbial Bellow
02. The Glide
03. Voice of Tresspass
04. The Grid
  Yorum alanı

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.