# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
MERRIMACK – Omegaphilia
| 01.07.2017

Grubun yeni albümü üzerinden bir black metal değerlendirmesi.

Bir müzik türünü ne kadar sevdiğiniz, büyük oranda o türe ne kadar anlam yüklediğinizle ilgilidir. Ayılıp bayılmadığınız ve “hep benzer şeyler” diye burun kıvırdığınız bir türün sevenleri de sizin çok sevdiğiniz bir türle ilgili aynı şeyleri düşünüyor olabilirler. Bu açıdan bakınca, bir tür içinde ortaya konan bir ürünün ne kadar iyi olduğunu, sadece ve sadece o türü göz önünde bulundurarak değerlendirmek en doğrusu diye düşünüyorum.

En baştan bu açıklamayı yapmış olma sebebim, şu anda bahsetmekte olduğum albümün black metal standartları içerisinde farklı bakış açılarıyla değerlendirildiğinde farklı beğeni seviyelerinde duruyor olduğunu düşünmem. Black metale özellikle hasta olmayan biri için MERRIMACK’in şu an anlattığım albümü herhangi bir black metal albümünden öteye geçmeyebilir; diğer yandan bu kişi, örneğin tüm HAMMERFALL albümlerinin çok süper olduğunu ve hepsinin kendine özgü yanları olduğunu içtenlikle savunabilir.

Muhtemelen HAMMERFALL’un baştan aşağı çöp olduğunu savunacak bir black metal dinleyicisi içinse MARRIMACK’in bu albümü belki de sadece black metal olduğu için koca koca övgüleri hak eden bir çalışmadır.

Bir albümü yorumlarken bu dengeleri tutturmanın önemli olduğunu düşünüyorum. Zira karşımızda duran albüm, üstelik de black metal kitlesi tarafından, hem “herhangi bir black metal albümü” hem de “çok iyi bir black metal albümü” olarak nitelenebilecek bir yapıt.

2006′da çıkan ve Fransa’nın black metal içindeki dominasyonunu, hatta Norveç, Finlandiya ve İsveç’in ardından (ya da bunlarla birlikte) black metalin 4 kalesinden biri hâline gelişini (hadi ABD ile birlikte 5 diyelim) sağlayan çalışmalardan biri olduğunu düşündüğüm mükemmel ötesi “Of Entropy and Life Denial” ile tanıştığım MARRIMACK, 2009′daki ” Grey Rigorism” ve 2012′deki ” The Acausal Mass” ile o kadar da etkileyici işler ortaya koyamamıştı. Her ne kadar grup her zaman üst seviye bir karanlık yaratmayı başarsa da, ilk paragraflarda bahsettiğim durumlardan ötürü, gerçekten çok iyi olmak ve insanın içini titretmek için sadece türün gereklerini iyi yapmak yeterli olmuyordu.

MERRIMACK’in, manevi bir düzeye ulaşabildiği için bu denli başarılı olduğunu düşündüğüm “Of Entropy and Life Denial”ın gölgesinde seyreden kariyerindeki en yeni nokta olan “Omegaphilia”ya baktığımızda, karşımızda ortalamanın üstü olduğu kesin, kimilerince çok fazla beğenilecek, kimilerince ise sadece iyi olarak nitelenecek bir albüm görüyoruz. Baştan söylemek lazım ki, grubun albümün çıkışından önce yayınladığı üç şarkı, “Omegaphilia”nın en iyi üç şarkısı konumunda. Özellikle The Falsified Son ve Apophatic Weaponry ciddi anlamda nefis işler ve MERRIMACK kariyerinin en ışıltılı oniks taşlarından ikisini oluşturuyorlar.

Bunlar haricindeki şarkıların sadece iyi, yer yer de sıradan olduklarını düşünüyorum. Tüm bedeni black metalin kara aleviyle yanan dinleyiciler “Hiç de bile, bütün albüm mükemmel ötesi. Black metal budur!” diyebilirler, kabulüm. Ancak o zaman ben de onlara şu soruyu sormak isterim:

“Acaba bunu black metali çok sevdiğin ve albüm de büyük oranda sadece black metalin gerekliliklerini yerine getirdiği için düşünüyor olabilir misin?”

Ruhunu uzun zaman önce karanlığa satmış bir insan olarak, albümü değerlendirme noktasında bu sorunun önemli olduğunu ve sağlıklı bir değerlendirme yapabilmek için biraz olsun karanlığın dışına çıkıp büyük resmi görmek gerektiğini düşünüyorum. Yoksa albüm zaten iyi, hiç kötü değil. Ama dediğim gibi, özellikle de black metal söz konusu olduğunda artık sadece iyi olmak ve süper bir black metal yapmak bence yeterli değil. Maneviyat ortaya koymanız, ruhani bir şeyler yaratmanız, insanlara “süper albüm lan”dan fazlasını hissettirmeniz, sadece bir müzik albümü değil, bir deneyim sunmanız gerektiğini düşünüyorum.

En azından kalabalığın, “sadece iyi” yığınların üzerine çıkmak ve yalnızca adınız duyulduğunda bile tüyleri ürpertebilmeniz, ta derinlerde ateşler yakabilmeniz için…

7/10
Albümün okur notu: 12345678910 (7.00/10, Toplam oy: 14)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2017
Şirket
Season of Mist Underground Activists
Kadro
Perversifier: Gitar
Daethorn: Bas
Blastum: Davul
A.K.: Gitar
Vestal: Vokal
Şarkılar
1. Cauterizing Cosmos
2. The Falsified Son
3. Apophatic Weaponry
4. Gutters of Pain
5. Sights in the Abysmal Lure
6. Cesspool Coronation
7. At the Vanguard of Deception
  Yorum alanı

“MERRIMACK – Omegaphilia” yazısına 5 yorum var

  1. Eric E. says:

    Taş gibi albüm yapmışlar dinledikçe daha çok seviyorum, sanırım Svartsyn’la birlikte yılın şuana kadarki en iyi iki black metal albümünden birisi.

  2. ismail vilehand says:

    bence de çok iyi albüm ve bu yıl çıkmış en iyi black metal albümlerinden biri. ancak güzelim albüm Season of Mist’in pazarlama hatasına kurban gittiği için beklenen etkiyi yaratamadı.

    albüm çıkmadan hayvan gibi gazlayıp reklam yapıyorlar, 7 şarkılık albümden 3 şarkıyı (neredeyse albümün yarısını) ve en güzel olanları önden sürüp heyecanı baltalıyorlar. yılların şirketine yakışmayacak bir amatörlük.

    halbuki abartı gazlamaya girmeden, önden sadece kapağı gösterip, sonrasında çat diye albümü koymuş olsalardı (örnek olarak geçen seneki DsO albümü) şuan çok farklı şeyler konuşuyor olabilirdik.

  3. hysteresis says:

    Son zamanlardaki en kötü albüm kapaklarından biri olmuş bence. Zaten black metal konusunda oldukça dar bir beğeni aralığım olduğu için aman aman sevdiğim bir albüm olmadı; kapak da bahanesi olsun.

  4. daud says:

    Season of Mist’in pazarlama hatasına kurban gittiği konusuna katılıyorum, The Falsified Son ve Apophatic Weaponry neyse de Cesspool Coronation, albüm çıkış öncesi yayınlanacak bir şarkı değil bence. Bir de albüm yağ gibi akıyor, hiç sıkılmadan baştan sona dinletiyor kendini.

  5. P L A G U E says:

    Dinledikçe sinirleniyorum ama dinlemekten kendimi alamıyorum.

    Aq salakları albümün çıkmasına seneler(!) varken hayvan gibi olan tüm parçaları neden yayınlarsınız???? Kendi kendilerine mundar ettiler. Hakkaten çok yazık…

    Sonuç: harika bir albüm, maalesef araya kaynayan albüm. Neyse ben sahip çkarım sana güzelim raad ol…

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.