# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
FALLUJAH – Dreamless
| 02.05.2016

İsmiyle müsemma.

Konu müzikal gelişim olduğunda, en detaylı ve uzun uzadıya konuşulan konulardan biri her zaman için progresif sıfatının içinin doluluğu olmuştur. Bir şeyi progresif yapan nedir, progresif olmak için uyulması gereken kurallar var, mıdır yoksa kavramın özü bir kuralsızlıklar bütününe mi dayanmalıdır gibi sorular, bu anlayışa sahip olduğunu öne süren gruplar ve dinleyicileri tarafından ezelden beridir tartışılagelmiştir.

Progresif olmaya çalışarak bile progresiflikten uzaklaşmanın mümkün olabildiğinin kabak gibi ortada olduğu bir müzikal düzlemde, neyin gerçek anlamda ilerici ve yenilikçi olduğuna karar vermek, genel anlamda hiç de kolay değil.

FALLUJAH bu bahsettiğim “müzikal zenginleştirme” arayışındaki gruplardan biri. Progresif death metal, teknik death metal, deathcore, ambient tatlar, elektronik unsurlar gibi 15 yıl öncesinde aynı potada eritilmesinin garipseneceği, 25 yıl öncesinde ise akıllara bile gelmeyeceği çeşitli dinamikleri bir arada kullanan ve kimine göre zengin, kimine göreyse mutant bir şey ortaya çıkaran anlayışın bir genç neferlerinden biri.

2011′deki ilk albümü “The Harvest Wombs” ile ilginçliklerinin işaretini veren FALLUJAH, 2014 çıkışlı “The Flesh Prevails” ile adından çok fazla söz ettirmiş ve metal dünyasında kendine bir yer edinmeyi başarmıştı. Grubun progresif/teknik death metal içine yedirdiği ambient tatlar, pek çok kişi için son derece çekici bir karakter sunmuş ve grup bilinirlik basamaklarını hızla çıkmıştı.

Kendi adıma konuşursam, progresif death metali de, teknik death metali de çok seven bir insan olarak, yansıttığı hava itibarıyla FALLUJAH’ı çok sevmeyi isterdim; zira istediğim kıvamda yapılsa çok fazla bayılacağım bir müziğe bulaşmış bir gruptan söz ediyorum.

Ancak “The Flesh Prevails”den çok da etkilenmemiş biri olarak, “Dreamless”ı da duyduktan sonra FALLUJAH ile müzikal anlamda uyuşmamızın epey zor olacağını anlamış bulunuyorum. Her ne kadar grup görünürde ve dinleyicisine göre değişecek şekilde çok çekici, dolu dolu, zengin bir müzik yapsa da, ben bu zenginliği oluşturan şeylerin neredeyse hiçbirinde bir çekicilik bulamıyorum.

“Dreamless”ı ilk dinlediğimde, uzun zamandır bu kadar sıkıcı bir albüm dinlemediğimi düşündüm ve bir an önce bitmesini istedim. Nedeni; grubun yazdığı rif ve melodilerin, yaptığı nota tercihlerinin, kısacası neredeyse hiçbir şeyinin beni cezbetmemesi, en ufak bir duygu uyandırmaması. Evet ortada deli gibi bir sürü değişken, sayısız fikir, kusursuz da bir performans var; ama gel gör ki albümün neredeyse hiçbir anında bir an olsun etkilenmedim, şaşırmadım, çok parlak bir fikir bulamadım. Bu belki tamamen zevkle ilgili bir konudur, belki benim gibi düşünen başkaları da vardır, lâkin bana kalırsa FALLUJAH etrafında oluşan bu havanın içi pek de dolu değil.

Bunları dememin sebebi grubun kullandığı atmosferik tatlar, ambient ögeler yahut elektronik denemeler değil. Bunlarla en ufak bir derdim yok. Benim derdim grubun yazım tarzı, buldukları riflerin bana bir his vermemesi ve çok fazla şey sunup hiçbir şey içermemesiyle ilgili. Bu konuda ne benim ne de grubun yapabileceği bir şey var gibi gözüktüğünden, ortada suç atacak çok da bir şey yok açıkçası. Bahsettiğim bu ilgi çekicilikten ve yaratıcılıktan uzak anlayışın bir de dağınık ve “The Flesh Prevails”dekinden bile daha odaklanmamış şekilde yansıtılması, albüme olan ilgimi daha da köreltiyor.

Görüldüğü gibi, bu kritik son zamanlarda yazdığım en öznel yazı olabilir; “Dreamless”ı dinleyen pek çok kişi albümü çok sevmiş olabilir. Her türlü normaldir, her türlü kabulümdür. Zaten ben de albümün puanını sadece kendi hissettiklerim dâhilinde değil, daha objektif bir bakış açısıyla vermeyi tercih ettim. Dediğim üzere, dinamikleri ve vadettikleri dâhilinde hem FALLUJAH’yı hem de “Dreamless”ı sevmeyi ben de çok isterdim, ama maalesef durum bu.

Albüm kapağı ne de ümitlendirmişti halbuki…

6/10
Albümün okur notu: 12345678910 (6.57/10, Toplam oy: 21)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2016
Şirket
Nuclear Blast
Kadro
Andrew Baird: Davul
Scott Carstairs: Gitar
Alex Hofmann: Vokal
Rob Morey: Bas
Brian James: Gitar
Şarkılar
1. Face of Death
2. Adrenaline
3. The Void Alone
4. Abandon
5. Scar Queen
6. Dreamless
7. The Prodigal Son
8. Amber Gaze
9. Fidelio
10. Wind for Wings
11. Les Silences
12. Lacuna
  Yorum alanı

“FALLUJAH – Dreamless” yazısına 6 yorum var

  1. Ouz says:

    Önceki albüme göre fazlasıyla zayıf bence de. Akılda kalıcılık ya da “Oha şuradaki melodiye bak” diyeceğim bir şey çıkmadı pek.

    Hatta bu satırları yazarken ismail vilehand’in grup/tarz hakkındaki veciz sözleri de aklımdan çıkmıyor maalesef. Hatırlamak isteyenler için işte merakla beklenen link:

    http://www.pasifagresif.com/2016/04/fallujahdan-yeni-album-detaylari/

  2. Kamil says:

    Fallujah’ın artık bol reverb+whammy bar= atmosfer kafasından kurtulması lazım bence. Arada güzel oluyor ama her şarkıda da olunca bayıyor artık.

    Albümün tamamını dinlemedim ama şimdilik çok kötü değil bence. 6-7 belki 7,5 civarında gideri var.

  3. Stratejik, suni, ruhsuz ve sıkıcı.

  4. zombikids says:

    muhteşem bir albüm. tüylerimi diken(x2) ediyorlar. hastasıyım, yolları açık olsun!

  5. Evelin says:

    Muzige farkli bir gozden bakmayi deneyin her albumde dahada ileri gittiklerini farkediceksiniz. Dahiyane bir album bir sonrakini sabirsizlikla bekliyorum.

  6. Exorsexist says:

    Son 5 yıllık zaman diliminde kesinlikle en çok dinlediğim albüm diyebilirim. 2017-2018 yılları arasında kesintisiz olarak sürekli dinlemişimdir heralde. Çok fazla anısı var bende, hani dinlediğinizde sizi o ana götüren albümler vardır ya onlardan bi tanesi de Dreamless albümü benim için. Hatta bazen o albümleri dinlenekten kaçınır insan fazla nostalji moduna girmemek için.

    Scott Carstairs’in çok yetenekli bir gitarist olduğunu düşünüyorum, ama sanırım kendisi de diğer birçok ‘yetenekli’ gitarist gibi ego sorunu olduğunu tahmin ediyorum ki grup bu albümden sonra hem vokalistlerini hem de gitaristlerini kaybetti.

    10/10.

    Buna rağmen genel olarak Fallujah diskografisini sevmeyen birisiyim hatta gruba karşı sempatim de yok. Yani The Flesh Prevails’de sevdiğim üç beş şarkı var, Nomadic EP’si iyidir ama gerisi cezbetmiyor.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.