# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
CATTLE DECAPITATION – Monolith of Inhumanity
| 12.02.2016

Kusursuzluk abidesi.

Nihayet yazıyor olmaktan dolayı pek bir mutlu olduğum bir albümden daha merhaba. Seksenlerde ve doksanlarda çıkan ve klasik kabul edilen pek çok başyapıt albüm hakkında, bu albümler çıktıktan çok sonra konuşabilen, yorum yapabilen ve “ne albüm yapmışlar be” diyen insanlar olarak, bu müzikle yakından ilgilenmeye başladıktan sonra çıkan albümlerin değerini o an için anlamak her zaman mümkün olmuyor. Aslında bu durum, mevzubahis başyapıt albümler için de geçerli. Misal, çıktığı dönemde “Master of Puppets”a ortalama not veren, yahut yakın zaman sonra bir klasik olarak addedileceğini düşünmeyen yorumcular da olmuş. Bu açıdan bakınca, albümlerin değerlerinin anlaşılabilmesi için belli bir zaman geçmesi gerekebiliyor.

Bu durum bizim için de geçerli. 2000′ler sonrasında çıkan pek çok albüm, başyapıt olarak anılmak adına belki de belli bir zamanın geçmesini bekliyorlar.

Bu albümlerden biri de, bence kendi türü içerisinde çıkmış en iyi albümlerden biri olan ve başyapıt demekte en ufak bir tereddüt etmediğim, CATTLE DECAPITATON – “Monolith of Inhumanity”.

20 yıl önce kariyerine başlayan ve 2000 yılından beri de düzenli olarak albümler çıkararak yoluna devam eden CATTLE DECAPITATON, tabiatın insan karşısındaki hükmünü öne çıkaran ve insanoğlunun yok olması gerektiğini savunan anarko-vegan tavrıyla, kas gücüne dayalı ve asarız keserizlerle dolu ekstrem metal dünyasının içinde, yeşilimsi kahverengi ishal bir kaka olarak varlığını sürdürüyordu.

2009′daki “The Harvest Floor” ile önceye göre daha çok duyurdukları sesleri, takvimler 2012′yi gösterdiğinde, daha önce duyulmadık şekilde, kulakları sağır eden bir böğürtü eşliğinde yükseldi. Kendine özgü death metal/grindcore sentezi ve giderek olgunlaştırdığı müziğiyle, yıllardır daha büyük bir şeyin yolunu yapan CATTLE DECAPITATON, nihayet derisini yırtmış ve göğüs kafesini iki yana ayırarak tüm görkemiyle yükselmişti.

Toplam süreleri 43 dakika olan 11 şarkıdan oluşan albüm, baştan sona kusursuz bir güç gösterisi olarak patladı suratımızda. Nefes aldırmayan bir hırs, muazzam bir yaratıcılık, harika bir prodüksiyon, üst düzey müzisyenlik ve dahası; böylesi uçlarda bir müzikle yaratması hiç de kolay olmamasına rağmen oluşturulmuş bir atmosfer, karakter ve özgünlük…

Ha tabii bir de; Travis Ryan…

Travis Ryan’ın bu albümde yaptığı bazı şeyleri, bırakın CATTLE DECAPITATION’ı, ekstrem metal adına denenmiş ve başarıya ulaşmış en mükemmel uygulamalar arasında görüyorum. Müziğine clean vokal katıp kitlelerin ağzına sakız olan nakaratlar kullanmaya çalışması aşırı saçma olacak olan CATTLE DECAPITATION’ın, Ryan’ın farklı dil, gırtlak ve dudak hareketleriyle çıkardığı seslerle oluşturduğu ve albüme müthiş bir karakter katan vokalleri, grup adına bir devrim niteliği taşımasının yanı sıra, pek çok vokalist için de ilham kaynağı olarak görülebilecek düzeyde eşsiz. Böylelikle Ryan’ın dünyadaki en iyi ekstrem metal vokalistlerinden biri olduğunu kanıtladığı ve tüm elemanların ağzımızı burnumuzu kıran performanslar sergilediği bu albümde, en çok öne çıkan ve “Monolith of Inhumanity”nin değerini daha da yükseklere çeken şeylerden biri de, Ryan tarafından yazılan müthiş şarkı sözleri. Son derece zekice yazılmış, aynı zamanda mizahi ve bir o kadar da tüyler ürpertici olan bu sözler, şahsen bir metal albümünde okuduğum en iyi sözlerden bazılarını içeriyor.

Tüm şarkıları ayrı birer yazı olarak anlatabilecek kadar sevdiğimden, şarkı şarkı bahsetmek istemediğim albümdeki bazı şarkılar, abartısız, hayatımda dinlediğim en iyi metal şarkıları arasında yer alıyor. Albümü belki 1000 kez dinlemiş biri olarak, bugün bile The Carbon Stampede her başladığında heyecanlanıyor, beni bekleyen 43 dakikayı düşünüp mutlu oluyorum ve bu yüzden de, 4 yıldır bir gram bile sıkmayan ve neredeyse alışılamayacak bir kusursuzluk barındırdığını düşündüğüm “Monolith of Inhumanity”yi, bir başyapıt olarak tanımlamakta en ufak bir sıkıntı görmüyorum.

Teknik analiz ve eleştiri adına insanı çaresiz bırakan ve övebildiğin kadar öv deseniz sabaha kadar yazabileceğim “Monolith of Inhumanity”, her ama her şeyiyle bir kusursuzluk ve tıpkı adı gibi, bir acımasızlık abidesi.

10/10
Albümün okur notu: 12345678910 (9.68/10, Toplam oy: 75)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2012
Şirket
Metal Blade Records
Kadro
Travis Ryan: Vokal
Josh Elmore: Guitar
David McGraw: Davul
Derek Engemann: Bas
Şarkılar
1. The Carbon Stampede
2. Dead Set on Suicide
3. A Living, Breathing Piece of Defecating Meat
4. Forced Gender Reassignment
5. Gristle Licker
6. Projectile Ovulation
7. Lifestalker
8. Do Not Resuscitate
9. Your Disposal
10. The Monolith
11. Kingdom of Tyrants
  Yorum alanı

“CATTLE DECAPITATION – Monolith of Inhumanity” yazısına 17 yorum var

  1. Oblomov says:

    Bazı albümleri dinlemeyi göze alamadığım zamanlar oluyor. Yorgun yada farklı psikolojide olduğum zamanlar vs.
    Bu albüm de öyle, gelişigüzel dinlenebilecek bir albüm değil. Buna hazır olmalısınız; zihnen ve bedenen.

  2. Rashid says:

    Özür dileyerek soruyorum ki, neden bazı kritikler yeniden yazılıyor? Eski yazarlar ile ilgili bir problem mi oldu?

  3. şeyh hulud says:

    albüm + kapak = hayvan gibi şey yapıyosunuz yav

  4. P L A G U E says:

    Your disposal diyorum, saygilarimi sunuyorum. Yinede son albümleri siker…

  5. border66 says:

    bu kadar ekstrem dinlemiyor olmama rağmen bir,iki videolarına rastlayınca dumur olmuştum.Son iki albümü aldım ve benim için de besteler,müzisyenlik,sözler ve prodüksiyon anlamında başyapıt seviyesinde

  6. YouTube’da nasıl orospuçocukları çalışıyorsa artık Forced Gender’ın resmi vidyosunu falan kaldırmışlar.
    Böyle delice bi albüm yaparsın, 3 sene sonra kendi yaptığın albümü ezecek daha hayvani işe imza atarsın. 2009 albümlerinden bu yana nasıl bu kadar hayvanlaşarak ilerleme kaydettiler anlayamadım bi türlü. Extreme metal içerisinde en tepedeler resmen.

  7. Avcı says:

    İleride evlenirsem , evlilik teklifimi yaparken arka fona Lifestalker’ın romantik bölümünü koymayı düşünüyorum.

  8. sacristy says:

    daha önceki kritikte de belirtilmişti, kapak kübrick’in efsanevi “2001: a space odyssey” ine gönderme. bu yönü ile de takdir edilesi.

  9. Az önce 2001: A Space Odyssey’i izledim. Maymunlar nerden geldiği belli olmayan bu devasa yapıya taparlarken buldular kendilerini. Tabii benim aklıma direk Cattle Decapitation geldi. Bilinçli mi bilinçsiz mi yapıldı bu kapak bilmiyorum ama çok şaşırdım izlerken.

  10. Bu albümden ölene kadar sıkılmayacağım. Haftada en az 3 kez dinliyorum hâlâ.

    Ahaha tam bunu yazarken instagram’dan Cattle paylaşım yaptı uyarısı geldi, telefon çın diye aydınlandı bi baktım cattle. Canımsınız.

    Ouz

    @Ahmet Saraçoğlu, Hayatımda bir kere Panzer Division Marduk dinlerken komşu kapıma geldi, bir kere de Monolith of Inhumanity dinlerken. Hakikaten bombastik albüm, bence Gym’lerde çalınsa millet hayvan gibi ağırlık basar.

  11. deswesher says:

    @Ahmet Saraçoğlu, Yeni septicflesh albümü hakkında ne düşünüyorsun ?

    Ahmet Saraçoğlu

    @deswesher, henüz bir şey düşünmüyorum, incelemesi haftaya sitede olacak.

  12. deswesher says:

    @Ahmet Saraçoğlu, Titan dan iyi mi sence en azından onu söyleyebilirsin

    Ahmet Saraçoğlu

    @deswesher, klip şarkıları dışında henüz dinlemedim.

  13. deswesher says:

    @Ahmet Saraçoğlu, youtube tan stream ettiler biraz önce , bulamayan arkadaşlar için de şurda dursun https://www.youtube.com/watch?list=PLArAJlC1y559tTU1tRgyKdMiluUuFaJ7U&v=gSE0UPuiVnM

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.