# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
CARCASS – Swansong
| 21.04.2014

Aman doktor.

Of. CARCASS.

Durun biraz, bu biraz kişisel.

Bakın arkadaşlar; 1999-2000 arası, müzik açısından, metal açısından, hatta bu müziği hayatının ne denli önemli bir yerine koyduğu aşikar olan benim açımdan, hayatımın en acayip yılları olmuştu.

Şöyle diyeyim, bugün bildiğim ve dinlediğim grupların %75’ini falan 1999 yılında dinledim. Aklınıza ne gelirse.

Bu kısım ilginç gelmediyse şöyle diyeyim:

AT THE GATES, IN FLAMES, DARK TRANQUILLITY’den tutun da, melodik daeth metal dendiğinde aklınıza gelebilecek neredeyse her grubu (tabii o zamana de çıkanlar arasından) 1-2 gün içerisinde keşfetmiş ve tabii ki de delirmiş bir kişiyim.

Hayatında büyük oranda sadece adı bilinen büyük thrash metal grupları olan bir kişinin, aynı gün içinde Food For the Gods’ı, Blinded by Fear’ı ve Lethe’yi dinlediğini düşünün.

Nasıl bir his olduğu muhtemelen kafanızda canlanmıyordur. Nasıl bir his olduğunu ben söyleyeyim:

İnanılmazdı. Gerçekten. Hani bugün olur olmaz her şey için “inanılmaz” diye bahsediyoruz ya, benim için o günler gerçekten de inanılmazdı. Hayata bakışım değişiyordu resmen. Herkes gibi ben de türlü sıkıntıları olan bir ergendim ve yine her ergen gibi bir arayış içerisindeydim. Sıkılıyordum, ne yapacağımı bilmiyordum, bir çıkış arıyordum.

Ve karşımdaki ses;

“Shame marries the guilt
introduces itself to the
concept of total loneliness”

diye,

“The face of all your fears
All your fears unleashed”

diye,

“For you are my blade and my rope,
your are my… Lethe”

diye içimi titretiyordu.

İşte böyle bir dönemde, Audiogalaxy adlı dünyanın en iyi sitesi sayesinde resmen “metal olmuştum”.

“Hayat = Metal”di artık benim için. Sonrasının detayına girmeyeyim.

İşte bu dönemde, yani günlerimin büyük oranda “AAAAAAAAA BU DA ÇOK SÜPERMİŞ LAAAAAAN!!!”, “OOOHAAAAAAAAA BU NASIL BİR GRUPMUAAAAAAAAAA!!!!” şeklinde geçtiği o dönemde, tüm bunların sorumlusu olan Audiogalaxy’deki melodik death metal grupları arasında, “bunu seven bunu da sevdi”lerin içinde, CARCASS diye bir grubun da adı geçiyordu. Grubun en çok indirilen şarkısına baktığımda Keep on Rotting in the Free World diye bir şey gördüm. İsim olarak, o şiirsel, o hayal gücüyle dolu diğer melodik grupların şarkı isimlerinden baya farklı bir yerde duruyordu. Ancak bir yandan da “keep on rotting” gibi garip bir mizah barındırıyordu.

Uzatmayalım, şarkıyı indirdim (benzersiz 56K modem teknolojisiyle birkaç saatte inmişti) ve play’e tıklamamla birlikte masayı ısırmam bir oldu. Evet. Buydu. Hayatımda duyduğum en güzel gitar tonunu bulmuştum. Masadan büyükçe bir parça koparıp sağa doğru tükürdükten sonra, davulun o groove’uyla, vokalin o enfesliğiyle resmen olduğum yerde taklalar atıyordum. “BU NASIL MÜKEMMEL BİR RİF LAN? PANTERA GİBİ DUR KALKLI AMA ÜSTÜNDE BRUTAL GİBİ BİR VOKAL VAR, BU KADAR MI TATLI OLUR BİR ŞARKI?”

Böylece CARCASS’la tanıştım.

Grubun daha meşhur şarkıları “Heartwork”te olduğu için öncelikle o albümü aldım ve CARCASS’ın o benzersiz rifleriyle, çok zeki düzenlemeleri ve her tarafından akan ustalığıyla kendimden geçtim. Embodiment’ları, No Love Lost’ları, Death Certificate’ları, Buried Dreams’leri sular seller gibi ezberledim.

Peki ya bu Keep on Rotting in the Free World CARCASS’ı da neyin nesiydi? Grup zaman içinde tür mü değiştirmişti? Bu şarkı bir cover falan mıydı? Tabii bilmiyordum ki bu “Heartwork”teki CARCASS da grubun nerelerden gelip de tür/türler değiştirmiş haliydi.

Olayı kavramamı sağlayan şarkı, I Told You So (Corporate Rock Really Does Suck) adlı, “Swansong” için yazılıp da kullanılmayan cillop şarkıydı. Daha “Swansong”dan bir şarkı dinlemişken “Wake Up and Smell the Carcass” toplamasındaki bu şarkıyı nasıl buldum, ilginç hakikaten. Aynı şekilde Emotional Flatline ve Blood Splattered Banner da, “Swansong”da yer almayan ancak benim albümün kendisinden önce dinlediğim ve bayıldığım, albüme neden konmadıklarını bugün bile anlayamadığım mükemmel şarkılar.

Daha fazla uzatmadan “Swansong”a geçelim. Albüm, bildiğiniz gibi goregrind’larla başlayıp death metale geçen, oradan da melodikleşip adını metal tarihine kazıyan CARCASS’ın o dönem için veda albümüydü. Önceye göre çok daha Amerikalı bir tavır benimsemiş, death ‘n’ roll olaylarına göz kırpan, yırtıcı death metal rifleri yerine daha çok blues gamlarına ve groove’a sırtına yaslayan, ancak bunu da kendi tınısı içerisine yedirmeyi bilmiş bir albümdü. Televizyonda, radyoda çalması daha olası şarkılar içeriyordu, daha kolay dinleniyordu, şöyleydi böyleydi. Ancak net olan bir şey vardı, o da albüm her şekilde yine CARCASS hissi veriyordu. Zamanında mucitlerinden biri oldukları türü terk edip farklı bir kulvara sapan ve klasikler yaratan bu grup, şimdi de bu şekilde müzik yapmak istiyordu. Bize de dinlemekten başka bir şey düşmüyordu doğal olarak.

“Swansong”, Keep on Rotting in the Free World’ün ardından, Tomorrow Belongs to Nobody ve Black Star gibi iki mükemmel şarkıyla devam ediyor ve her ne kadar eski CARCASS hayranları ilk dinleyişte bu yeni tarzı muhtemelen yadırgamış olsalar da, albümün havasına kısa sürede alıştıklarını sanıyorum. Zira albüm çok kolay ısınılan bir hisse sahip. Tabii ki death metal olarak değerendirilirse aranılan bulunamayabilir, ancak-

Ancakı yok. CARCASS ULAN.

Albümdeki tüm şarkıları sevdiğimi söyleyebilirim. Adını andığım ve albüme girememiş şarkıları, albümdeki bazı şarkılardan daha çok seviyor olmam da garip bir durum. CARCASS’ın son yaptığı işi ve bir sonraki albümlerinde de kendilerini tekrarlamaktan kaçınacakları düşünüldüğünde, bakalım yine “Surgical Steel” ayarında bir şey mi gelecek, “Heartwork”e yakın bir şey mi gelecek, yoksa “Swansong” şekerliğine mi dönecekler… Belki de daha önce hiç duymadığımız türde bir şeyler yaparlar.

Her ne olursa olsun, CARCASS iyi ki var. İyi ki böyle zeki adamların yaptığı ve dibine kadar özgün müziği dinleme şansına sahibiz. İyi ki “Swansong” gibi asıl kimliklerinin çok dışında bir şeyi bile alıp yine kendileri gibi duyurabiliyorlar.

8,5/10
Albümün okur notu: 12345678910 (9.34/10, Toplam oy: 58)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
1996
Şirket
Earache
Kadro
Jeff Walker: Bas, vokal
Ken Owen: Davul
Carlo Regadas: Gitar
Bill Steer: Gitar
Şarkılar
1. Keep on Rotting in the Free World
2. Tomorrow Belongs to Nobody
3. Black Star
4. Cross My Heart
5. Childs Play
6. Room 101
7. Polarized
8. Generation Hexed
9. Firm Hand
10. R**k the Vote
11. Don't Believe a Word
12. Go to Hell
  Yorum alanı

“CARCASS – Swansong” yazısına 13 yorum var

  1. OnurOnur says:

    “Masadan büyükçe bir parça koparıp sağa doğru tükürdükten sonra…” ahahah yine Carcass yine harika bir kritik.
    En çok da kendi ergenliğimde yaşadığım dumurların böylesine benzerlerini okumayı seviyorum, ulan metal

  2. zlayeric says:

    Zaman zaman death metal yapan Megadeth hissi verir bu albüm.Farklı, özgün ama yine iyidir.

  3. sueda says:

    Keep on Rotting in the Free World harikulade bir musiki eseri imiş hakikaten.

  4. Nightwing says:

    Carcass’ın dağılmadan önceki müzikal değişimi ibret alınası:

    Reek of Putrefaction (1988): Goregrind
    Symphonies of Sickness (1989): Goregrind/Death Metal
    Necroticism (1991): Death Metal (favorim bu)
    Heartwork (1993): Melodic Death Metal (2. favorim)
    Swansong (1996): Death’n Roll

    Bayadır da dinlemedim güzel albüm aslında lan.

  5. Cattle Bilmemne says:

    Şu Jeff Walker’a hastayım harbiden, kurban olayım, leş gibi göğüs kıllarını öpeyim, ne yüce bir insan göz çapaklarını yediğimin. Her telden vuruyor adam.

  6. OMustafar says:

    Masa koparmak kısmında kocaman bir gülücük yerleşti yüzüme, gitmiyor :D Ellerine sağlık Ahmet Abi.

  7. stomer says:

    Rock the Vote’da Ken Owen’ın ride kullanımı beni yerden yere vuruyor her dinlediğimde.

  8. 1. Keep on Rotting in the Free World
    2. Tomorrow Belongs to Nobody
    3. Black Star

    Bu üçlü çok güçlü.

    ismail vilehand

    @Ahmet Saraçoğlu, “Tomorrow Belongs to Nobody” en sevdiğim Carcass şarkılarından biri.

  9. Gökhan says:

    @Ahmet Saraçoğlu, aniden gelen carcass övme isteği incelemeden 6 sene sonra bu yorumu yazdırmış.

    Ahmet Saraçoğlu

    @Gökhan, aynen öyle oldu ahah. Maç izlerken bir anda “Ulan Carcass!” diye düşündüm, telefondan Blackstar açtım, devre arasında da yukarıdakini yazdım.

  10. Salata says:

    Bu albüme bayılıyorum. Hatta Heartwork’ten daha fazla. Black Star, Cross My Heart, Childs Play üçlüsü bile yeter mükemmel gerçekten

  11. crowkiller says:

    çok sevdiğim bir albüm, hayatımda en çok açıp açıp dinlediğim gitar sololarını barındıyor, özellikle ilk 3 şarkı

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.