Kaç günden beri düşünüp duruyorum önce Morbid Angel’ın “Covenant”ı mı yazsam yoksa “Obscura”yı mı diye. En sonun karar verip “Obscura”yı yazayım lan” deyip iş başına koyuldum.
Şu death metal aleminde kontrolümü kaybetmeme neden olan ve her albümünü başarılı bulup ağır fanı olduğum bikaç grup varsa, birisi Gorguts’tur (Diğeri de Immolation sanırım, zorlasam bir iki tane daha çıkar anca). Ve hak ettiği değeri göremeyen bir gruptur ona yanarım.
“Erosion of Sanity” sonrasında grubun beyni Luc Lemay tek başına kalınca, “Obscura” için eleman arayışına girmiş, gitarist olarak Purulence’den Big Steeve’i , bas gitarist olarak da Damaged’den Steve Cloutier’ı bulup şarkı yazımına başlamış. Geçiçi olarak bulduğu birkaç bateristle idare etmiş, çoğu zaman bateristsiz kalmışlar. Sonra bir şekilde bateri işini de halledip hemen çalışmalara başlamışlar. Tabii Roadrunner Records grupla yeterince ilgilenmeyince resti çekip Olympic Records ile anlaşmışlar.
“Obscura”, “obscure” ve “obscuration”dan geliyor, yani karanlık, belirsiz, tarif edilemeyen gibi çeşitli anlamları var. Dinlerken insana hissettirdiği de anlamının karşılığı gibi.
Albümü anlatmak bir hayli zor. Eğer Amerikalı filan olsaydım “this album is sick” ya da “best album evar” der geçerdim. Ama değilim…
Kısaca özetlersek; aşırıya kaçmayan teknik, kompleks, iç karartıcı, beyinde önce hasar meydana getiren, sonradan uyarıcı etkisi yapan, keşfedilmeyi bekleyen notalar ve riflerle dolu, caz etkili deneysel bir death metal.
Yine de uzun olarak da açıklamayı tercih ederim.
İlk olarak lirikal konsept ve şiirsel olarak yazıma hayran kalmamak elde değil. Konsept; meditasyon, astral seyahat, beden ve ruhun ayrılması (bu da astral seyahat oluyor galiba?), aydınlanma ve ölümün iyi taraflarını göstermek gibi çeşitlilikler gösteriyor. Liriklerin çoğu (tamamı da olabilir) gitarist Big Steeve’e ait (kendisi meditasyon, Budizm gibi şeylerle pek ilgiliymiş) ait.
Kayıt, miks, prodüksiyon kalitesi teknolojinin yeni yeni gelişmeye başladığı yıllara göre muazzam. Her enstrümanı ayrı ayrı, net şekilde duyabiliyorsunuz.
Özellikle baterist Patrick ve basçı Steve (bu adam nasıl bu kadar az tanınmış ve ismi hiçbir yerde geçmiyor anlamıyorum) muazzam iş çıkarmış. Baterist arkadaş yani Patrick Robert on yıldır caz çalıyormuş gruba dahil olmadan önce, böylelikle bütün yeteneklerini sergilemiş.
Şarkı yapıları inanılmaz karışık, bi nevi uyumsuz melodiler bütünü, çoğu zaman yavaş tempo ve kompleks. Rif üstüne rif hatta onun üzerine yine rif olarak gidiyor. “Erosion of Sanity”de fazlaca kullanılan piyano bu albümde maalesef yok. Onun yerine Earthly Love’da Luc Lemay keman çalmış. Dikkat çeken diğer kısım da vokaller. Brutal vokal yerine ikili screech vokal kullanılmış. Steeve önceki grubunda vokalleri yaptığından Luc Lemay’a “Ban-jerr abi bu albümde ben söyleyim mi he?” diye sormuş ama Luc bunu reddedip “Gel biz beraber söyleyelim en iyisi” demiş ve olayı arayı bozmadan halletmiş.
Şarkıları teker teker incelemektense daha kısa ve öz geçeceğim. Kesinlikle üç beş dinlemede anlaşılacak türden değiller. Aslında ayırmak istemem ama Obscura, Nostalgia, Earthly Love, Faceless Ones albümün şaheser niteliği taşıyan parçaları. Clouded, La Vie Est Prelude, Sweet Silence, Rapturous Grief gibi şarkılar ise dinlemesi daha zor, melankoliye sürükleyen, artık bitsin diye beklerken bitince tekrar dinleme isteği uyandıran parçalar.
Açıkcası bu albümü diğer hiçbir grupla ya da albümle karşılaştırmak istemem ama Atheist, Cynic gibi caz ve teknik ağırlıklı gruplarla karşılaştırılırsa “Obscura”nın yanında onlarınki kelebeğin ata olan sevgisi kadar kalıyor.
“Obscura”, Türk kızlarının tek kötü tarafının iyi niyetleri olması kadar mükemmel ve kusursuz. Benim “en iyi albüm” ödülüm “Obscura”ya gidiyor.
Kadro Luc Lemay: Gitar, vokal
Steeve Hurdle: Gitar, vokal
Steve Cloutier: Bas
Patrick Robert: Davul
Şarkılar 01. Obscura
02. Earthly Love
03. The Carnal State
04. Nostalgia
05. The Art Of Sombre Ecstasy
06. Clouded
07. Subtle Body
08. Rapturous Grief
09. La Vie Est Prelude
10. Illuminatus
11. Faceless Ones
12. Sweet Silence
Muhteşem bir albüm, kesinlikle 10/10′u hak ediyor. Lakin Atheist-Cynic karşılaştırmasına ufak bir itiraz etmek istiyorum. Bahsi geçen iki grubun da teknikalite (var mı böyle bir kelime?) açısından Gorguts’dan aşağı kalır işler çıkardığına inanmıyorum. Bu albümü onlardan farklı kılan şey atmosferi, ve bunun yanında şarkılarda daha “kaotik” düzenlemeler kullanılması kanımca. Cynic-Atheist hayvanlar gibi besteler ve enstrüman hakimiyetinin yanına (yani sanatın “sanat için” olan kısmının yanına) biraz da sanatın “toplum için” olan tarafını dahil edip, arkadaki tüm hayvanatlığa rağmen daha kolay dinlenebilir albümler çıkarttılar. Gorguts ise, benzer seviyedeki hayvanlığı, dinleyicinin kolay kolay özümseyemeyeceği bir kaos içinde sunmayı tercih etmiş sanki.
Toparlayayım daha uzamadan. Bu albüm bir kerede (veya 10 kerede bile) kolay kolay anlaşılabilecek bir albüm değil evet, lakin grubun karşılaştırdığı toplulukların eserleri kadar da “beni anlayın” hevesini veremiyor dinleyiciye ilk dinleyişte. “Albüm kötü” demeye çalışmadığım anlaşılmıştır herhalde. Albüm mükemmel, ama keyfini çıkartmak için epey çaba gerektiriyor.
@havitetty, karşılaştırmamın nedeni atheist, cynic kategorisindeki gruplar bana daha çok jazz riflerini death metale uyarlama gibi geliyor. tabi bu teknik olmadığı anlamına gelmez ama death metal rifflerinden daha çok jazz ögelerinin olduğu kısımlar teknik yapıyor. gorguts, sadus, pestilence(bazı albümleri), disincarnate,nile gibi gruplar işin daha çok dm yönünde. yani bana göre ‘death metal cazı> caz death metali.
bahsettiğin “beni anlayın hevesi” konusunda bikaç bişey daha ekleyecektim de bu sefer kritik çok uzun olup insanların ‘tl;dr’ demesini istemedim. şöyle ki roadrunner records’dan ayrılmasının bir nedeni de oymuş. yani 90ların sonunda dm iyice çöküşe geçtiğinden rr’un piyasaya yönelik beklentileri yüzünden ayrılmışlar birazda. “sizin sepulturan’ız var fear factory’niz var görünüyor ki bizimle ilgilenecek çok vaktiniz yok” tarzı bi sitem etmişler. bu da böyle bişi işte.
Hastasıyım. Albümün “beni sevin” hissi taşımadığı konusunda havitetty’ye katılıyorum. Eminim bir sürü insan daha ilk şarkıdan “bu ne lan” deyip kapatmıştır albümü. Ya da en azından uğraştıracağını anlayıp sonraya bırakmıştır. Cidden uğraştıran, çabalatan bi albüm.
Bunlar da Immolation gibi kulağa hoş gelmeyen akorlar kullanıyolar, bu da çoğu kişiyi soğutuyodur müzikten, ama “kasıcam ve çözücem bu müziği derseniz”, ki bence kesinlikle öyle dedirten bi albüm, çok acayip şeyler içerdiğini görüyosunuz. Ben tesadüfen çıktığı dönemde bulmuştum ama buna benzer çok az şey dinliyodum, baya bi süre alışamadım, inatla dinleye dinleye sonunda baya “höst” bi albüm olduğunu anladım.
Ha bir de, son dönem Deathspell Omega riff’leriyle Gorguts riff’leri pek bir benzer geliyor bana yapı açısından. Özellikle Fas-Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum albümündekiler.
Grubun “Live In Rotterdam, 2006″ albümün kitapçığında efsanevi “Obscura” albümünü kaydeden kadronun nasıl bir araya geldiği söyle anlatılmış: http://i.imgur.com/rtF6l.jpg
Loading ...
Muhteşem bir albüm, kesinlikle 10/10′u hak ediyor. Lakin Atheist-Cynic karşılaştırmasına ufak bir itiraz etmek istiyorum. Bahsi geçen iki grubun da teknikalite (var mı böyle bir kelime?) açısından Gorguts’dan aşağı kalır işler çıkardığına inanmıyorum. Bu albümü onlardan farklı kılan şey atmosferi, ve bunun yanında şarkılarda daha “kaotik” düzenlemeler kullanılması kanımca. Cynic-Atheist hayvanlar gibi besteler ve enstrüman hakimiyetinin yanına (yani sanatın “sanat için” olan kısmının yanına) biraz da sanatın “toplum için” olan tarafını dahil edip, arkadaki tüm hayvanatlığa rağmen daha kolay dinlenebilir albümler çıkarttılar. Gorguts ise, benzer seviyedeki hayvanlığı, dinleyicinin kolay kolay özümseyemeyeceği bir kaos içinde sunmayı tercih etmiş sanki.
Toparlayayım daha uzamadan. Bu albüm bir kerede (veya 10 kerede bile) kolay kolay anlaşılabilecek bir albüm değil evet, lakin grubun karşılaştırdığı toplulukların eserleri kadar da “beni anlayın” hevesini veremiyor dinleyiciye ilk dinleyişte. “Albüm kötü” demeye çalışmadığım anlaşılmıştır herhalde. Albüm mükemmel, ama keyfini çıkartmak için epey çaba gerektiriyor.
17.03.2010
@havitetty, karşılaştırmamın nedeni atheist, cynic kategorisindeki gruplar bana daha çok jazz riflerini death metale uyarlama gibi geliyor. tabi bu teknik olmadığı anlamına gelmez ama death metal rifflerinden daha çok jazz ögelerinin olduğu kısımlar teknik yapıyor. gorguts, sadus, pestilence(bazı albümleri), disincarnate,nile gibi gruplar işin daha çok dm yönünde. yani bana göre ‘death metal cazı> caz death metali.
bahsettiğin “beni anlayın hevesi” konusunda bikaç bişey daha ekleyecektim de bu sefer kritik çok uzun olup insanların ‘tl;dr’ demesini istemedim. şöyle ki roadrunner records’dan ayrılmasının bir nedeni de oymuş. yani 90ların sonunda dm iyice çöküşe geçtiğinden rr’un piyasaya yönelik beklentileri yüzünden ayrılmışlar birazda. “sizin sepulturan’ız var fear factory’niz var görünüyor ki bizimle ilgilenecek çok vaktiniz yok” tarzı bi sitem etmişler. bu da böyle bişi işte.
Hastasıyım. Albümün “beni sevin” hissi taşımadığı konusunda havitetty’ye katılıyorum. Eminim bir sürü insan daha ilk şarkıdan “bu ne lan” deyip kapatmıştır albümü. Ya da en azından uğraştıracağını anlayıp sonraya bırakmıştır. Cidden uğraştıran, çabalatan bi albüm.
Bunlar da Immolation gibi kulağa hoş gelmeyen akorlar kullanıyolar, bu da çoğu kişiyi soğutuyodur müzikten, ama “kasıcam ve çözücem bu müziği derseniz”, ki bence kesinlikle öyle dedirten bi albüm, çok acayip şeyler içerdiğini görüyosunuz. Ben tesadüfen çıktığı dönemde bulmuştum ama buna benzer çok az şey dinliyodum, baya bi süre alışamadım, inatla dinleye dinleye sonunda baya “höst” bi albüm olduğunu anladım.
Ha bir de, son dönem Deathspell Omega riff’leriyle Gorguts riff’leri pek bir benzer geliyor bana yapı açısından. Özellikle Fas-Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum albümündekiler.
17.03.2010
@havitetty, evet dso olmak üzere biçok grubu etkilemiş bu albüm de dediğim gibi etkilediği grupları da ekleyecektim biraz da “tl;dr” olsun istemedim..
Alışması zor ama sıkılması daha da zor bir albüm.
horror metal.
10/10
teknik death metal’in doruk albümlerinden biri. ilk 5′e girer rahatlıkla. iyi bir kulaklıkla ve cd’den (flac, ape’de olur) dinlemek lazım.
çok sıradışı, çok …
ruhani metal
kılıklarına bakınca, yaptıkları işi ne kadar sindirdikleri belli olan gruplar her zaman varolacaktır. Şekil 3.15a.
En sevdiğim albümlerden biri olduğuna karar verdim. Öyle böyle değil ki bu.
screech vokal konusunda kısa bi bilgi rica edebilir miyim?
yeni albümlerinde davullarda John Longstreth çalacakmış.
Grubun “Live In Rotterdam, 2006″ albümün kitapçığında efsanevi “Obscura” albümünü kaydeden kadronun nasıl bir araya geldiği söyle anlatılmış: http://i.imgur.com/rtF6l.jpg
tEoS > obscura benim nazarımda ama 10 puan için edilecek bir itiraz bulamadım.
Müzik ötesi, inanılmaz.
Nasıl bir ruh haline girilip böyle yaratıcı olunur , aklım almıyor.
Her türlü, 10 puanı hak ediyor.