Müzik konusunda beni isyan noktasına getiren üç şey vardır. Bir grubun aşırı şişirilmesi, Metallica vs Megadeth tartışmaları (Megadeth döver) ve en kıl olduğum da müzikte devrim yaratabilecek yetenekteki pek çok müzisyeni zamansız kaybetmemizdir. Chuck, Dimebag, Randy Rhoads, Cliff, SRV, Criss Oliva ve daha niceleri… Daha yapabilecekleri, müzik dünyasına kazandırabilecekleri onca şey varken. Bunca isim arasından bence en yeteneklisi ve kadersizi Jason Becker.

Bir müzisyenin -üstelik de müziğe bu kadar tutkun birinin- başına hayattayken beste yapamamak kadar kötü bir şey gelemez herhalde. Fakat o, doktorların onu pençesine alan ALS hastalığı yüzünden “3 yıl içinde sinir sistemin çökecek ve öleceksin” demesine rağmen, konuşamasa da, gitar çalamasa da, özel bir sistem yardımıyla beste yapmaya devam ediyor. Peki sıkıntısı neymiş biliyor musunuz? “Notaları düşündüğü kadar hızlı yazamamak”.

İşte Jason’ın insanlarla iletişim kurma şekli:

Bu da genel bir Jason Becker belgeseli (ilk izlediğimde neredeyse ağlıyordum):

Jason için her şey Marty Friedman ile kurdukları Cacophony ile başladı. Neo Classical/Speed/Thrash metal etkileşimiyle ve Japon kültüründen (ve gamından) etkilenerek yaptıkları albümler “Speed Metal Symphony” ve” Go Off!” şaheser niteliğindedir. Üstelik bu şaheserlerden “Speed Metal Symphony”nin kayıtlarında Becker daha 16 yaşında! (Gitar niteliği olarak Cacophony’den daha üstün bir grupla karşılaşmadığımı da belirteyim.) Marty Jason için: “Gördüğüm en çabuk öğrenen gitarist” demiştir o zamanlar.

Ve yine o zamanlara ait bir canlı performans. Elinde yoyo varken attığı sololara ve muhteşem sağ bilek tekniğiyle attığı sweep’lere özellikle dikkat ediniz:

Gel gelelim o zamanlar (1987) için çok ileride olan bir müzik icra ettikleri için albümleri satmaz ve ikili kendi solo albümlerini yapmak için ayrılırlar (Birbirlerinin solo albümlerine gerek konuk gitarist olarak, gerekse besteci olarak az çok yardımları dokunacaktır).

Ve geldik Jason Becker’ın ilk solo albümü “Perpetual Burn”e. Zaten kanıtlamasına gerek olmayan teknik becerisiyle, aniden değişen “progresif” şarkı yapılarına rağmen inanılmaz derecede duygu içeren bir albüm yaratmayı başarmıştı Jason. Kendisini müziğe adamış ve o zamana kadar sadece Kirk Hammett var sanan bir yeni yetme olan şahsım adına tam bir şok olmuştu bu albüm.

Neyse anılarımı tazelemeden şarkılardan bahsedeyim kelimeler yetmese de.

Altitudes: Altitude’un kelime anlamı “rakım, irtifa”. Şarkının yarattığı kendinden geçme hissini yeterince anlatıyor zaten. Duygu bakımından albümün zirvesi. Hele ortalarındaki muhteşem klavye destekli sweep picking bölümü sweep picking’i mekanik ve duygusuz bir teknik olarak eleştiren zihniyete kapak olacak nitelikte. Kesinlikle sadece albümün değil, şimdiye kadar dinlediğim tüm enstrümantal parçalar içinde en iyisi.

Perpetual Burn: Tekniğin biraz daha ön planda olduğu bir parça. Sweep’leriyle adının hakkını veriyor. Daha çok “neşeli” bir şarkı olduğunu söyleyebilirim. Neşe de bir duygudur ama hep minör olmaz!

Mabel’s Fatal Fable: Albümde anlatmakta en çok zorlandığım parçalardan biri. Klasik müzik esintisinin en yoğun hissedildiği parça. Sonu bekli de albümün deneysel progresife en yakın kısımı. (Boğazında düğümlenmek böyle bir şey işte. Sen kalk Mabel’s Fatal Fable gibi bir parçayı böyle geçiştir…Taş olursun TAŞ!)

Air: Dünya üzerinde bu kadar melodi zengini bir parça yoktur herhalde. Böylesine bir nota cümbüşünde hiç mi tekrar olmaz? Çift telle çalındığı için Jason bu parçada penasını değil parnaklarını konuşturur. Ayrıca albümün bateri içermeyen (ve buna ihtiyaç duymayan) tek parçasıdır. İçinde distortion kırıntısı bile barındırmaz. Değişik lezzetlere açıksanız MUTLAKA denemelisiniz.

Temple of the Absurd: Albümde ritim gitarın açıkça kullanıldığı tek parça diyebilirim.Özellikle finalindeki muhteşem çift gitarlı solo çok çarpıcı. Ana melodiye katılan ikinci gitar onu adeta bir keman gibi destekliyor.

Eleven Blue Egyptians: Adından da anlaşılacağı üzere Doğu müziği etkileşimli bir parça. İniş çıkışları o kadar ansızın ve orijinal ki, “Oha bu bir insanın aklına nasıl gelebilir” tarzı anlarla dolu resmen. Tabii ki şarkının asıl bombası sonundaki muhteşem blues solosu. Jason’ın kendi stiliyle harmanladığı bir hayli orijinal bir blues solosu olmakla birlikte dinlediğim en iyi blues sololarından da biri.

Dweller In Cellar: Albümün en progresif parçası. O kadar sık değişiyor ki “Hala aynı parçada mıyız?” sorusunu soruyorsunuz kendinize. Özellikle son dakikalarında bir coşuyor ki! Dinlemeden, yaşamadan bilemezsiniz diyorum.

Opus Pocus: Albümün finali olan bu parça bana kalırsa bir Uzak Doğu hikayesini anlatıyor. İnanılmaz bir atmosfere sahip. İnişleri çıkışları ve hafiften Japon gamı kullanımıyla kesinlikle albümün hakkını veren bir final…”Perpetual Burn” masalının son sayfası…

Albümü metalci kafasıyla dinlememenizi öneririm. Zira çoğu virtüöz albümü gibi rif namına neredeyse hiçbir şeyi olmayan bir eserle karşı karşıyayız. İllâ ki distortion diyorsanız, Jeff Loomis’in “Zero Order Phase” albümü aradığınız ilaçtır.)

Hepinizin yüreklerinde “Perpetual Burn” oluşturması dileğiyle…

Berat Mutluhan SEFEROĞLU