Ulver’i ilk ne zaman dinlemeye başladığımı hatırlamıyorum, ama ilk dinlediğim albümünün kesinlikle “Kveldssanger” olduğuna eminim. Akustik darkwave albümleri arandığım dönemlerde ilaç gibi gelmiş bir albümdü, gerek vokalleri, gerek havası. Ama inceleyeceğim Ulver albümünün “Kveldssanger”in havası ile zerre alakası yok, aslında var ama biraz daha farklı yönden var. “Kveldssanger” gibi sessiz, sakin ve karanlık bir albümden sonra çıkan “Nattens Madrigal”, sessizlik ve sakinliği kesinlikle vaadetmiyor ama “karanlık” kısmında bayağı bayağı söz sahibi olabilir.

Ulver bu albümle black metalin en çiğ ve katıksız haline ziyadesiyle sert bir giriş yapmakla beraber bu albümle birlikte black metal tarzından aynen çıkıyor ve günümüzde gelmiş olduğu haline doğru olan elektronikleşme yolculuğuna başlıyor. “Nattens Madrigal” Ulver’in çıkardığı iki metal albümünden diğeri, ve şimdiye çıkmış olan en sert black metal albümlerinden biri olarak kabul ediliyor ki ben de ediyorum, öyle çünkü.

Her şeyden önce belirtme ihtiyacı hissettiğim bir şey var, buradan öncesinde bu albüm ile ilgili herhangi bir inceleme türevi yazı okuduysanız “prodüksiyon kötü, bas duyulmuyor” türevi laflar görebilirsiniz. Böyle bir şey yok. Black metal albümlerindeki kötü prodüksiyon ile kvlt olma klişesi burada yok, o klişeyi yaratan albümlerden biridir belki de ama dikkatli bir dinleyicinin basları duyması hiç de zor değil. Tabii en azından ortalama bir ses sisteminiz yoksa basları unutun. Ayrıca haliyle kristal gibi kayıt da beklemeyin, çıkmış ve çıkacak en leş black metal albümlerinden birinin incelemesini okuyorsunuz.

Şarkı şarkı inceleme gerektiren bir albüm diyemeyiz “Nattens Madrigal” için, ama I. ve VI. Hymne’lerin dikkatimi celp ettiğini söyleyebilirim. I kısa akustik kısmıyla, VI “black metal rifi” kabul edemeyeceğimiz ama türe güzel harmanlanmış gitarlarıyla ve girişte blast beat atmayarak şaşırtan davullarıyla. Zaten albümde 1-2 istisna dışında blast beat dışında ek bir davul kullanımı mevcut değil. Bunlar dışında VIII. Hymne de albümün son şarkısı olarak çaktırmadan arkada çalan piyano ve finali ile dikkat çekici.

Garm’ı Arcturus ve Ulver’in sonraki albümleriyle veya benim gibi başta sadece “Kveldssanger”le biliyorsanız burada çok farklı bir Garm’la karşı karşıyayız. Çünkü Garm’ın burada aslında çatır çatır brutal vokal yapabilen bir insan evladı olduğunu fark ediyoruz. Albümdeki vokaller black metal vokalisti olmak isteyenler için ders diye okutulabilecek kadar iyi, ki kendisi kayıt esnasında 21 (yirmi bir) yaşında, onu da ekleyelim.

Dediğim gibi albümde ortalama bir ses sisteminiz varsa kenardan köşeden basları duymanız mümkün. Prodüksiyon ritim gitarı (ritim gitar cızırtı sesi ve kısa sololarda ana rifin çalınmasından ibaret) gömmüş olsa da baslar aslında merak ederseniz gayet duyuluyor.

Davullar = blast beat’ler. Davulcu albüm boyunca neredeyse tamamen blast atıyor ve başka hiçbir atraksiyonla uğraşmıyor. Lead gitarın taşıdığı bir albüm “Nattens Madrigal” (o yüzden sona saklıyorum). Magazinsel bilgi olarak bu albümde davulları çalmış olan amcanın (AiwarikiaR), Varg Burzum’u “grup” haline getirip turne murne mi yapsam diye düşündüğü sırada Burzum’a girdiğini, ama hiçbir şey yapmadan Varg’ın bu fikirden vazgeçmesi üzerine çıktığını da söyleyelim ki davul kısmı boş kalmasın. Kötü prodüksiyon falan yok dedim ama davulları yer yer gömmeyi becermişler nasıl yapmışlarsa, aslında çok da iyi diyemeyiz prodüksiyon için. Hemen ek olarak “abi albümü ormanda kaydetmişler, paraları biraya yığdıklarından stüdyo kiralayamamışlar” efsanesini de ekleyelim, tam olsun.

Gelelim gitarlara. Öncelikle dediğim gibi ritim gitar yok; hakikaten yok yani. Eğer lead, ana rifle alakasız bir olaya giriyorsa ana rifi devam ettirirken duyulabiliyor ama onun dışında lead’in tremolo manyağı klasik black metal riflerinde arka fonda cızırtı çıkarmaktan ibaret bir ritim gitar var. Lead gitarlar ise oldukça iyi. Ayrıca albümü “leş” gösteren en önemli unsur gitarlar, çünkü kötü kayıttan çok (kaydın leşliğinin önüne geçecek şekilde) oldukça kirli bir gitar tonu söz konusu. Diğer black metal albümlerinde mevcut olan ton gibi de değil, onun çok çok daha sertinden bahsediyorum.

Bunun dışında, bir pure black metal albümü için oldukça melodik riflerin mevcut olduğu da bir gerçek. 3-5 dinledikten sonra arada aklınıza gelebilecek riflere sahip bir albüm “Nattens Madrigal”. Arada atılan kısa sololar da cuk oturmuş, güzel olmuş. Kısacası arkada duyacağınız cızırtılar aslında ritim gitar, dandik prodüksiyon değil.

Bunlar dışında şarkı sonlarında yer yer ambient diyebileceğimiz kısımlar var, bir sonraki şarkı öncesi dinlendirme niteliğinde. Ama hemen kesiliyorlar ve bir sonraki şarkı giriveriyor. Genel olarak bütün albümdeki (I’deki kısa akustik kısım hariç) tek yavaş kısımlar şarkı sonlarında. Bunlar dışında aralıksız blast beat’ler ve aralıksız tremolo manyağı gitarlar var.

Toparlarsak gelmiş geçmiş en sert ve tarzı açısından en kaliteli black metal albümlerinden biri “Nattens Madrigal”. Ama türe yeniyseniz veya Ulver’in yeni halinden hoşlandıysanız pek girmeniz önerilmez. Bu dediklerimden ilkiyseniz, türden soğuma olasılığınız çok yüksek; yok ikinisiyseniz, bayağı şaşıracaksınız.