# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
RAVEN – Metal City
| 27.09.2020

46 yılın ardından sönmeyen, daha da güçlenen metal ateşi.

Herkesin her şeyden hemen bıktığı, zoru görünce başka yola saptığı bir ortamda; kendilerine büyük miktarda para kazandırmayan ve kısıtlı bir kitleye ulaşan bir müziği 46 yıl boyunca yapmak için ya mazoşist olmanız ya da bu müziğe hayatınızı adayacak düzeyde bağlı olmanız gerekir. Gallagher kardeşlerin 46 yıldır metal yapıyor, metal için yaşıyor olmaları gerçekten hayran olunası, şapka çıkartılası bir durum.

Biri 60 biri 61 yaşında olan Gallagher’lar, 1999-2010 arasındaki albümsüz dönemi saymazsak seksenlerin başından beri sürekli bir şeyler üreten, uğraşan didinen ve gerçek anlamda metal savaşçısı olarak nitelenebilecek insanlar. Bu albüm öncesinde aralarına aldıkları davulcu Mike Heller’ın enerjisinden de yararlanarak 2020 yılında çıkarabilecekleri en ateşli, en cayır cayır albümü yaratmayı başarmışlar.

Vokalist/basçı John Gallagher konuyla ilgili olarak bu albümü “biz bunu yapıyoruz, peki ya siz?” türü bir meydan okuma olarak gördüklerini söylüyor. Bu albüm için 30-40 şarkı yazdığını ifade eden Gallagher, aralarından en coşkunlarını seçerek “Metal City”ye hayat verdiklerini de ekliyor. Bu niyeti albümü dinlerken net şekilde görmek mümkün.

Grup “Metal City”nin baştan sonra enerji dolu, adrenalin deposu bir albüm olması için elinden ne geliyorsa yapmış. Heavy metalin ateşi, speed metalin yırtıcılığının yanına zaman zaman KREATOR’ı dahi akıllara getiren thrash soslu rifler eklemiş.

RAVEN bununla da kalmamış ve “Yaş 60 iş bitmemiş” dedirtmek için albümün patır kütürlük dozunu artırdıkça artırmış. Normalde bu yaşta insanlar tarafından yapılan bu tür bir albümden beklemeyeceğiniz düzeyde ekstrem davul kullanımları bunlardan biri. Albümü ilk dinlediğimde, bir hoşluk olsun diye “Top of the Mountain”ın birkaç yerine minik blast beat’ler koymuşlar diye düşündüm ve “haha, iyiymiş” diye aklımdan geçirdim. Ama sonra baktım adamlar hevesli gibi pek çok şarkıya blast beat koymuşlar. 1974’te kurulan, 40 yıldır albüm çıkaran bir grubun ellerindeki fırsatları kullanması ve minik detaylar da olsa müziğini zenginleştirme yoluna gitmesi gerçekten övülesi bir şey.

“Metal City”, adından da anlaşılacağı üzere bu müziğe duyulan aşka ve tutkuya yönelik bir kutlama amacı taşıyor. İçinde Lemmy için bir tribute da var, gezegenlerin çarpışması da var, Gallagher’ın dillendirdiği üzere ilk şarkıda Game of Thrones referansları da var. Grup belirli bir şeye bağlı kalmadan hem kendisi eğlenmiş hem de dinleyicileri olabildiğince çok eğlendirmeyi ve gaza getirmeyi amaçlamış.

Ne var ki bu eğlendirme vurgusu, metali kutlama durumu ortaya eğlence, geyik, mizahla dolu bir parti albümü de çıkarmamış. “Metal City” gayet sağlam riflerle dolu, hiç öyle hafife alınmaması gereken bir metal albümü. Çeşitli yorumlarda albümdeki besteciliğin eleştirildiğini ve “Metal City”nin bir yere varmayan şarkılar içerdiğine yönelik söylemlere yer verildiğini gördüm. Böyle bir şeye katılmam mümkün değil, zira grup 3,5-4,5 dakika arası şarkılarla, üretebildiği maksimum (ve üst düzey) ateşi ve gürültüyü sunarak gayet keyifli bir albüm ortaya çıkarmış.

“Metal City” gerçekten de üzerine derin tahliller yapmayı çok da gerektirmeyecek şekilde %100 içten, %100 tutkulu bir metal gösterisi şeklinde başlıyor ve bitiyor. Neredeyse yarım asırlık mücadelelerini, ayakta kalma çabalarını ve vazgeçmeyişlerini düşününce; bu adamları sadece bu çabalarından dolayı saygıda kusur etmemek veya eski toprak muhabbeti yapmak için değil, onlara hayran olmak ve içlerinde yanan metal ateşini hissetmek için dinleyin, çünkü onlar belli ki her koşulda yollarına devam edecekler.

Bunu yapan pek kimse kalmadı, hazır fırsat varken kıymetini bilelim.

8/10
Albümün okur notu: 12345678910 (8.67/10, Toplam oy: 18)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2020
Şirket
Steamhammer
Kadro
John Gallagher: Vokal, bas
Mark Gallagher: Gitar
Mike Heller: Davul
Şarkılar
1. The Power
2. Top of the Montain
3. Human Race
4. Metal City
5. Battlescarred
6. Cybertron
7. Motorheadin'
8. Not So Easy
9. Break
10. When Worlds Collide
  Yorum alanı

“RAVEN – Metal City” yazısına 2 yorum var

  1. Emre Görür says:

    Türkiye’ye son gittiğimde denk gelebildiğim iki konserden biri Rotting Christ-Moonspell idi. Orada uzun yıllar sonra birçok arkadaşı ilk defa gördüm. Bunlardan biri de Doğu Yücel’di. Tişörtüme bakıp “Nasıl ya, senin Raven tişörtüyle geziyor olman lazım. Bu DsO da nereden çıktı” dedi. Black metalin üçüncü dalgası, DsO’nun yaptığı devrim falan diyecek oldum ama vazgeçtim sonra.
    Neydi Raven? NWOBHM’in en ateşli grubuydu. 1981′de dünyada onlarla vahşilik konusunda yarışabilecek tek isim Venom’du. Yoğun punk ve Motörhead etkisine sahip müzikleri bu yüzden thrash metal gruplarına büyük ilham vermişti. 1982-83′te thrash metal icra etmeye çalışıp Raven’dan etkilenmemek neredeyse imkansız bir şeydi.
    Raven bir kanal açmış, tarihsel misyonunu oynamıştı. Ama oraya kilitlenip olayı bir nostaljiye çevirmek niyeydi? Bu durumda yıllar yılı bu müziği dinlemeye devam etmenin bir anlamı kalır mıydı? Bu yeni kuşakların eskilerin müziğini yeniden ürettiği kesintisiz bir süreçti. Zaten işin keyfi de buradaydı. Bu akışa şahit olmaktı metal sevgimi canlı tutan.
    Ama bazı şeylerin değişmediğini görmek de güzel. Bunlardan biri de Raven’ın 1974′ten beri buralarda olması ve hala ateşini korumayı başarması. Bütün metal aleminin Priest’ten sonraki en uzun soluklu kesintisiz kariyerinden bahsediyoruz.
    Açıkçası ben onları takip etmeyi 2010′daki Walk Through Fire sonrasında büyük oranda bırakmıştım. Bu albümden de pek umutlu değildim. Lakin Gallagher kardeşler kariyerlerinin en iyi albümlerinden birini yapmayı başarmışlar. Tekrar Michael Wagener (Metallica, Megadeth, Accept, Helloween…) ile çalışmış olmalarının yarattığı fark çok belirgin. Albümün enerjisi gayet iyi. Hem John’un sesi yerli yerinde hem de bütün enstrümanlar iyi çalınmış. Albümde epey bir bas solosu var. Ayrıca Fear Factory davulcusu da grubu epey yükseltmiş. Favori şarkılarım Human Race, Motorheadin’ ve Metal City. Motorheadin’ kesinlikle dinlediğim en iyi tribute şarkılarından biri. Müthiş olmuş.
    8/10

  2. Kaan says:

    Kalbime giden yol NWOBHM dan geçer :) Raven’a da bu yakışırdı zaten. Tarzını hiç bir zaman değiştirmeyen Raven’dan Bir All for one beklemesem de, bir Life’s a Bitch bekliyordum. 80 ler tarzı ve daha önemlisi coşkusu aynen devam ediyor bu Metal City de.
    Birbirinden iyi parçalarla coşku ve özenle yapılmış bir metal yapıtı.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.