ROTTEN SOUND EP’leri genelde bana yazının başlığındaki hissiyatı veriyor. O gün herhangi bir müzik dinlememiş olabilirsiniz, içinde distortion bulunmayan gayet sakin bir şeyler dinlemiş olabilirsiniz yahut gayet sert başka bir grubu dinlemiş olabilirsiniz hiç fark etmez. Akabinde bir ROTTEN SOUND EP’si dinlediyseniz o günün en çarpıcı ve vurucu anı muhtemelen o EP olacaktır. Sanki gayet normal başlayan herhangi bir günde başınıza gelen hiç beklenmedik kötü bir olaymışçasına.

Bunun sebebi ROTTEN SOUND EP’lerinin 8-10 dakika arası süren tekme tokat dayaklara veya bir anda başlayan ve bıçaklanmanızla sonuçlanan kavgalardan meydana gelmesi. Adamlar 45 saniye ile 2 dakik arası sürelere sahip 8 şarkıyla sizi evire çevire dövüyor ve bir kenara fırlatıp gidiyorlar. “Mass Extinction”daki durum da bu.

ROTTEN SOUND’un 32 yıldır devam eden müzik yoluyla terör estirme yolculuğunun bu son ayağında, tıpkı son albüm “Apocalypse”te olduğu gibi aşırı agresif bir grindcore duruşu var. Grindcore elbette ki agresif olacak dediğinizi duyar gibiyim, ama ROTTEN SOUND’un genel karakteri resmen cinayet işleyip çıkmak üzerine kurulu. Sanki grindcore şarkısından kesici silah üretmeye çalışıyor gibiler ve “hangi şarkıyla daha hızlı ve kesin bir sonuca ulaşacağız”ın denemelerini yapıyorlar. Burada akıllar doğal olarak NASUM geliyor ve ROTTEN SOUND müziği de pek çok açıdan NASUM’la paralellik gösteriyor, ancak “Mass Extinction” özelinde konuşursak EP’ye adını veren düşük tempolu son şarkı dışında tüm şarkılar yüksek tempolu başlıyor ve geneli yarısından itibaren tempo düşürerek ezici bir kimliğe bürünüyor. “Recycle” gibi blast beat delisi şarkıların yanı sıra blast beat’ten çok skank beat temposunda seyreden birden fazla şarkı da var. Keijo Niinimaa’nın vokalleri gırtlak, Mika Aalto’nun gitarları parmak, Sami Latva’nın davulları ise avuç içi kanatır cinsten. “Apocalypse”te de çalan basçı Matti Raappana’yla ise yollarını ayırmışlar. ROTTEN SOUND’da ilginç bir basçı kıyımı var; 1993’ten beri 2 kez davulcu değiştirdiler, gruba kısa süreli giren bir gitarist oldu ve 6 kez de bas gitarist ayrılığı yaşadılar. Tabii Finlandiya olunca sıkıntı yok, ortalık metal müzisyeninden geçilmiyor.

“Mass Extinction” ROTTEN SOUND’un 32 yıl sonra bile hâlâ aşırı azgın bir grup olduğunu gösteren kısacık ama bir o kadar da etkili bir EP. Grup son 20 yıldır sırasıyla bir albüm, iki EP, bir albüm, iki EP, sonrasındaysa albüm EP, albüm EP, albüm EP şeklinde gidiyor. Dolayısıyla şimdi sıra albümde. E albümlerin de 20 dakika civarı olduğu düşünüldüğünde umarım 2026’da da yeni albümü salarlar, bizi bir güzel kendimize getirirler.