Bir süredir sitede haddinden fazla death metal albümü incelemesine yer verdiğimizin farkındayım, lakin serbest kürsü başlığına yaptığım yorumdan da görülebileceği gibi piyasa bu şekilde ve çok belirgin bir death metal grubu fazlalığı var. Bugün de bir death metal albümünden bahsedeceğiz, ancak bu sefer son dönemde yazdıklarımıza göre çok daha melodik, hatta dümdüz bir melodik death metal albümünden söz edeceğiz.

Sitemiz takipçilerinden Cerca C. ve ardından da Scream Bloody Gore’un hatırlattığı bu albüm, 2018 yılında kurulan ve 2022’de ilk albümü “Trumpets Blare in Blazing Glory”yi çıkaran GRENADIER’in ikinci albümü. İlk albümlerini bildiğimden “Wolves of the Trench”te beni neyin beklediğini az çok tahmin ediyordum. GRENADIER’in diğer pek çok medeniyet metal grubundan farkı, adamların gayet ciddi konulara eğilmeleri ve siyaset, savaşlar, din gibi konulardan bahseden şarkı sözleri yazmaları.

Bu durum melodik death metal ortamlarında çok da görülmüyor ve bu tür icra eden gruplar genellikle daha soyut kavramlardan veya kişisel konulardan bahsediyorlar. GRENADIER ise bayağı bayağı tarih falan vererek birtakım eski mevzuları masaya yatırıyor. Buna 1970’lerde Kanada’da bulunan bir yetimhane olan Mount Cashel Orphanage’da yaşanan çocuk tacizleri ve tecavüz skandalları da dâhil.

Grup bu ciddi konuları işlerken melodik death metalin en sert, ama gerçekten de en sert taraflarından yararlanıyor. Bunu bir harman olarak vermek gerekirse, “The Avenger”a kadar olan AMON AMARTH, ilk iki albüm IN FLAMES, bir tık VINTERLAND ve epik riflerinin benzerliğiyle MITHOTYN’i sayabiliriz.

GRENADIER müziğinin temeli bunlara, buralara dayanınca ortaya da 90’lar ruhunu benimsemiş ve gerçekten de sound’undan bestelerine dek 90’lar suyu içmiş bir şey çıkıyor. Öncelikle albümün bu ciddi konuları yeterince yırtıcı şekilde işlenmesini sağlayacak düzeyde sert, modern olmaktan uzak bir prodüksiyonu var. Bu albüm 1998’de çıkmış dense pek kimsenin şaşıracağını zannetmiyorum. Melodi tarzı ve rif yapıları da aynı dönemi yansıtan bir üslupta olunca “Wolves of the Trench” her şeyiyle özbeöz bir melodik death metal albümü hüviyetine bürünüyor.

Grup her şarkısında farklı birtakım konuları işlediğinden ve İskandinav da olmadığından, albümdeki riflerde ve melodilerde herhangi bir baskın kimlik yok. Bazı şarkılarda MITHOTYN’i akıllara getiren epik riflere girişirken, misal albüme adını veren son şarkıda tamamen kopup bambaşka bir manyaklık sunduklarını görüyoruz. Tüm bunların üstüne “Sorrow Throughout the Nine Worlds” ve “Once Sent from the Golden Hall”daki 23 yaşındaki Johan Hegg’in vokallerinde yakın duran hafif shrieky yırtıcı bir vokal ve yeri geldiğinde blast beat’lerini de sakınmayan davullar gelince müziğin atar seviyesi de artmış oluyor.

Tüm bunları bir arada değerlendirdiğimizde GRENADIER “Wolves of the Trench”te gerçekten de melodik death metal kavramının özüne sadık, herhangi bir modernleşme çabası gütmeyen, dolayısıyla türün 90’lardaki samimi ve özbeöz hâlini seven, dinleyen, hatta özleyen kitlenin epey hoşuna gidecek bir albüme imza atıyor. Melodik death metalin uzun zamandır bozduğunu, cıvıklaştığını, kendini tekrar ettiğini, heyecanını kaybettiğini düşünüyor, bir yandan da doksanlardaki gerçek melodik death metalin gayet iyi olduğuna inanıyorsanız, şu anda susuzluğunuzu giderecek o gruba ve yılın en iyi melodik death metal albümlerinden birine bakıyor olabilirsiniz.