13 dakikalık yıkım.
Geçtiğimiz Temmuz ayında Yunanistan’a yaptığımız ziyarette, Atina’daki metal dükkânlarının neredeyse tümüyle görüşmüş, doksanlarda Hellenic black metal sahnesine mensup grupların elemanlarıyla konuşmuş ve Yunan metal sahnesine dair kapsamlı bir bir dosya hazırlamıştık. Bu dosya çok yakında Pasifagresif’te olacak. Şu an sözünü ettiğimiz DEAD CONGREGATION da bu sohbetlerin tümünde adı anılan başlıca gruplardan biriydi. Her ne kadar ülkede gayet güçlü bir heavy/power metal kitesi olsa da, varoluşundan bu yana ekstrem yüzünü çok daha ön planda tutan Yunan metal sahnesinin son 10 yıldır metal dünyasına sunduğu gruplar arasında DEAD CONGREGATION epey sağlam bir yerde duruyor.
“Purifying Consecrated Ground” ile gayet iyi bir başlangıç yapan grup, 2008’deki “Graves of the Archangels” ile hiç şakası olmadığını göstermiş ve bir anda underground sahnenin dikkatini çekmişti. INCANTATION ve ilk dönem IMMOLATION tabanlı death metaliyle “Graves of the Archangels”; bir grubun yükselişine tanık olacağımızı kabak gibi ortaya koyan bir çirkinlik abidesiydi.
2014’e geldiğimizde DEAD CONGREGATION ikinci mükemmelliğini, “Promulgation of the Fall”u çıkardı. “Graves of the Archangels”ın pek çok açıdan daha gelişmiş hâli olan bu albümle birlikte grup, adını o zaman dek duyurmadığı ölçüde duyurdu, giderek daha fazla müzisyenin üstünde DEAD CONGREGATION tişörtleri görülmeye başlandı ve böylece grup metal dünyasının karanlık tarafından aldığı destekle kitlesini genişletti. Atina ziyaretimiz sırasında dolaştığımız metal dükkânlarının tümünde “Promulgation of the Fall”un tükendiğini öğrenip albümü satın alamayacağımı düşünürken, ilginç şekilde en kıyıda köşede kalan dükkânda bulup almam da albümün Yunan metal dinleyicisi tarafından hakkının verildiğinin açık bir göstergesiydi.
Şu anda sözünü etmekte olduğumuz “Sombre Doom” EP’si 7 Kasım’da piyasa olacak ve 2 yıldır yeni materyal sunmayan DEAD CONGREGATION’ın gücünü ve tehditkârlığını tekrar hatırlamamızı sağlayan kısa ama etkili bir çalışma olarak karşımızda duruyor. İki şarkı barındıran 13:36’lık EP; 9 dakika süren Redemptive Immolation ile açılıyor. Grubun doom tarafının çok fazla öne çıktığı, klasik uğursuz DEAD CONGREGATION karakterinin net şekilde sergilendiği bu şarkı, grubun bugüne dek yaptığı en yavaş şarkı olarak da kayıtlara geçiyor. Where the Slime Live’vari bir MORBID ANGEL karanlığı ve DEAD CONGREGATION’ın belki de en iyi yaptığı şey olan tansiyonu elinde tutma özelliğini bu şarkıda bariz şekilde görüyoruz. Grup en ağır şarkısını, hem de dokuz dakika boyunca dinleyiciyi rahatsız edecek düzeyde varyasyonlu ve atmosferli kılmayı başarıyor. Anastasis’in kabus gibi çöken vokalleri ve Vagelis’in gerektiğinde aşırı primitif, gerektiğinde daha bir oyunlu mükemmel davul kullanımıyla şarkı bir an olsun monotonlaşmıyor.
İkinci şarkı Wind’s Bane alışık olduğumuz DEAD CONGREGATION’ı gün yüzüne çıkaran; yırtıcı, kırıp döken ve grubun karakteristik özelliklerini bir bir sergileyen bir çalışma. Tam bir DEAD CONGREGATION rifiyle açılan şarkı; grubun zehirli kimliğini tedirgin edici bir biçimde sunuyor. Değişkenliği, yarattığı hava ve sinsiliğiyle tam bir DEAD CONGREGATION şarkısı.
Nihayetinde “Sombre Doom”, DEAD CONGREGATION’ın death metal tarafındaki içselleştirilmiş karanlığını ve doom metalin uğursuz buhranını bir potada erittiği, kısa ve öz bir DEAD CONGREGATION özeti. Grubun iki albümünde de olduğu gibi daha fazlasını istetme konusunda resmen işkence eden ve sadece 13 dakika süren EP, umarım grubun bir sonraki işi için zaman kazanma aracı değil, hazır olmaya yakın bir sonraki albüm için bir açılış, bir ara sıcak vazifesi görüyordur. DEAD CONGREGATION yenilikçi bir şeyler yapmamasına rağmen daha fazlasını isteten ve kanıksadığımız, çocukluğunu bildiğimiz bir şey konusunda bile bzi heyacanlandıracak düzeyde gerçek ve içselleştirilmiş bir karanlığa sahip. Ek kısa zamanda daha fazlasını duymak ümidiyle.
Albüm bilgileri
- V. V. : Davul
- T. K. : Gitar
- A. V. : Gitar, vokal
- G. S.: Bas
Bir yanıt yazın