Yalnız güzellik yeterli mi? (Değil)
Popüler müzik yapmaya karar vermenin, şu dünyada kimsenin anlamayacağı müziği yapmaya karar vermeye göre çok daha zor bir seçim olduğunu düşünüyorum. Yo, “kolay olan daha güzeldir”, “less is more”, “simple is the new complex” düşüncesinden ötürü değil, nefretin sevgiden daha gür yankılandığını bildiğimden ve ana akımdan nefret edenlerin, sevenlerinden fazla olduğunu bildiğimden ötürü böyle söylüyorum. Diğer türlü hem basit hem de derin olabilmek gerçekten her babayiğidin harcı değil. Popüler müzik basit ve vurucu değildir, popüler müzik dinleyiciyi hangi ortamda olursa olsun rahatsız etmeyendir, asıl özelliği budur onun. Arabada, evde, mutfakta, dükkanda, mağazada, hamamda vs. her yerde arkadan aktığında rahatsızlık vermeyen müziktir. Bu da fazlasıyla kuralına göre oynamak, gamlardan modlardan çıkmamak, yüzyıllardan beri gelen belli müzikal kalıpların içerisinde dönüp durmakla olur. Hiç olmazsa benim düşüncem böyle. Bugün de kariyerinin çok büyük kısmında popülerliği kendisine rota edinmiş, aykırılığı popülerlikle harmanlayıp çoğu insanca oldukça samimiyetsiz bir profile sahip olmuş, kötü şöhreti buradan Ohio’ya yol olmuş senfonik black metal icracısı CRADLE OF FILTH’in son uzunçaları hakkında bir takım ahkâmlar keseceğim.
CoF’a çok hakim olduğum söylenemez, ancak zamanında birkaç şarkısını dinlemiş ve aşırı tuhaf grup fotoğraflarına sahip oldukları için ‘lan bunların konserleri nasıl oluyordur acaba’ diye merak ederek konser performanslarına vakit ayırmışlığım var. Son yıllarda müziğe yaklaşım biçimimde büyük değişimler olduktan sonra kendilerini bu kritiği yazmak maksadıyla bir süredir dinliyorum. Bütün albümlerini baştan sona çeviremesem de, hepsi hakkında fikir sahibi oldum. Diğer yandan sitede de bu kadar çok kritiği olmasına şaşırdım şahsen. Hemen söyleyip rahatlayayım, “Hammer of the Witches” kötü bir albüm değil. Bunda tuhaf bir şey yok, asıl olay şu ki, bu albüm kötü olamaz. Kötü diyecek olanlar, örneğin grubun ilk üç dört albümünü çok sevenler olabilir, grubun black işlerine daha aşina olanlar olabilir, Dani’nin eski vokal performansını özleyenler olabilir ve hepsinden çok “CoF ne abi ya, ergen müziği” diyenler olabilir. Ancak bütün beklentilerini, önyargılarını bir köşeye koymuş olan, ya da gruba dair hiçbir düşüncesi olmayanlar için bu albüm oldukça güzel bir albüm.
Fakat oturup şunu tartışalım şimdi, bir albümün yalnızca güzel olması yeterli mi? İşte, nitelikli dinleyici için asla değil, hatta güzellik bir ölçüt bile değil. Çünkü belirli bir sound kalitesini yakalamış ve kompozisyon bakımından vasatı aşmış bütün albümler ‘aslında güzel’dir. “Hammer of the Witches”i dinlerken bir an bile sıkılmadım. Albüm kuralına göre o kadar iyi düzenlenmiş ki, şarkılardaki verse’ler bridge’ler dinleyiciyi asla sıkmadan değişiyor, tekdüzeleştiğinde ara gaz veriliyor, yeri geliyor vites düşürülüyor, yeri geliyor senfonik etkiler ağırlık kazanıyor. Koca bir albüm bonus trackleriyle birlikte bittiğinde, yeniden ilk şarkıya dönülüp bir daha döndürmek için yeteri kadar kafa bırakıyor insanda. Sonuç olarak önyargısız dinleyici şunu söyleyebiliyor; “CRADLE OF FILTH diskografisine ortalamayı geçebilen bir albüm daha ekledi.”
Fakat her şey bununla bitiyor mu? Her şey konserde daha fazla kafa sallatan, “hey, hey” çektiren, alkışla ritm tutturup, ara ara mosh pit’e sokan şarkılarla bütün albümü kaplayıp, kötü kapakla çıkarıp ortamlarda kendi hatırlatmak mı? İşte yürünen yolda popülerlik rehber edinilirse her şey bu kadar olur, evet. Bu açıdan incelendiğinde zaten gruba da bir şey demek yanlış, onlar bu yolu seçti çünkü. Fakat müziği biraz daha kendini adayarak dinleyen, yalnızca kafa sallamak için değil de, belki pamuk ipliğine bağlı psikolojisini ayakta tutmak için, hayat şartlarının sıkıntılarından arınmak için dinleyenlerin bir saniyesinden bile tat alamayacağı bir albüm. Senfonik Black metal diye geçse de aşırı derecede thrash metal riffleriyle bezenmiş, samimiyetten, içtenlikten yoksun bir işçilik var. Öyle ki bir ara “Phantom Antichrist” falan çalıyor zannettim. Black metale dair hiçbir şey yok desem yeridir, koca bir albüm kolay melodiler ve ezber senfonik öğelerle dolu. Fakat öncesinde de çok bir olayı olmayan CoF’dan da çok iyi bir şey beklemek yanlış.
Kafa sallayıp, gün içinde aklıma biraz melodi takılsın falan derseniz açın dinleyin derim. Sevgiler.
Albüm bilgileri
- Dani Filth: Vokal
- Martin 'Marthus' Skaroupka: Davul, klavye
- Daniel Firth: Bas
- Lindsay Schoolcraft: Klavye, vokal
- Richard Shaw: Gitar
- Marek 'Ashok' Šmerda: Gitar
- Walpurgis Eve
- Yours Immortally…
- Enshrined in Crematoria
- Deflowering the Maidenhead, Displeasuring the Goddess
- Blackest Magick in Practice
- The Monstrous Sabbat (Summoning the Coven)
- Hammer of the Witches
- Right Wing of the Garden Triptych
- The Vampyre at My Side
- Onward Christian Soldiers
- Blooding the Hounds of Hell
- King of the Woods (Bonus)
- Misericord (Bonus)
Bir yanıt yazın