Kiki diki bang bang.
ENSIFERUM çok eğlenceli bir grup. Tıpkı ELUVEITIE veya KORPIKLAANI gibi lokal rock/metal barınıza gidip müzik kutusunda patlatabileceğiniz birçok şarkısı olan ENSIFERUM’un aslında hep arka planda kalan bir yönü var: Müzikal değerleri. Her ne kadar hep tipik Fin müziği çizgisinde işler yapmış olsalar da grubun şu ana kadar çoğunlukla kaliteli işler ortaya koymuş olduğunu düşünüyorum. “From Afar” hayatımda dinlemiş olduğum en iyi albümlerden biri, ayrıca “Victory Songs“u seven 10 kişiden biriyim. Fakat çoğunluk da katılacaktır ki, 2012’de çıkarmış oldukları “Unsung Heroes” grup için geriye atılan bir adımdı. Bırakın ilk albümleri, ondan önceki albümlerdeki ruh bile yoktu. İyi birkaç an dışında ileride pek de yüzüne bakılmayacak bir albümdü. Ama bu kadar yermek yeter.
Yeni albüm haberi geldi. Ardından albümle aynı isimli parçanın yayınlanmasıyla beraber yine şüpheye düşmeye başladım, çünkü single olarak yayınlanan bir şarkı için yine gereken gazı tam olarak vermiyordu. Klibin siyah beyaz olması da duruma pek katkı sağlamıyordu. Yine de daha ilk şarkıdan yargılama yapmadım, ayrıca önceki albümden kesinlikle daha iyi olacağına emindim. Öyle de oldu: “One Man Army” kesinlikle ENSIFERUM’a yaraşır bir albüm.
Albümü açtığım gibi jenerik bir şeyler çıkmamasını ummaya başladım, fakat bu önyargılı yaklaşımım çok uzun sürmedi. Zira oldukça keyifli bir intro sonrası “Axe of Judgement” yüzüme kum torbasıymışçasına vurdu. Gittikçe de daha iyi bir hâl almasıyla beraber (senfonik kısım ve davullar) albümü tamamen dinlemeden önce o şarkıyı dinledim. Ortada ilk dönemlerdekine benzer inanılmaz bir ruh gördüm ve bu oldukça hoşuma gitti. Güzel tarafıysa bu ruhun albüm boyunca hiçbir zaman varlığını kaybetmemesi: Bazen sakinleşmesi, bazen azalması, ama temelinde hiç kaybolmaması. Özlediğim ENSIFERUM’u çok geçmeden tekrar dinlemek bu yüzden beni çok sevindirdi.
Albümdeki normal şarkıların yanında “Neito Pohjolan” isimli klasik ENSIFERUM hareketi var: Tamamı Fince akustik taverna şarkısı. Hatta bonus şarkılara girecek olduğumuzda ciddi ciddi ismi “Bonus Song” olan bir şarkı var ve grubun bugüne kadar yazdığı en “şebek” şarkı. Bunu kesinlikle kötü anlamda söylemiyorum, zira grup yaptıkları müziğin aldığı genel tepkilerin o kadar farkında ve eğlenmeyi o kadar iyi biliyor ki şarkıda ortaya “Kiki diki bang bang” gibi sözler ortaya çıkıyor. Başlarda thrash metale selam çakıp sonlarda gitgide epikleşen albümde bir de böyle bir bonus şarkı olduğunda insanın daha fazla şey isteyesi gelmiyor. Albümdeki agresif ve eskisi gibi heyecanlı ruhun yanında herkese de bir şekilde hitap edebilecek oldukça fazla şey var. Her şeyden biraz koyan ENSIFERUM bunu yaparken ne kendilerini kaybediyor, ne de ortaya karışık bir şey koyuyor.
Albüm dolu dolu ve bu yüzden çok daha kez dinlenecek seviyede. Fakat kulağa yine de bir şeyler sırıtıyor ve bu etkiyi yaratan davullardan başka bir şey değil. Önceki albümlerdeki tonlar da bu davul tonundan uzak olmasa da davullar kulağa gereğinden fazla batıyor. Özellikle de kickler hızlı anlarda çok sırıtıyor. Bunun yanında davul sesinin genel olarak yüksek olması, gitar ve vokalin yeterince duyulmaması gibi faktörler de çok olmasa da dinleme keyfinden bir miktar alıyor. Epik anlar dışında da vokalin gerektiği kadar yüksek olmaması anlamadığım bir durum, zira Petri’nin vokalini kaybetmeye başladığını henüz düşünmüyorum. Muazzam bir vokal performansı olmadığını kabul etmek gerek, fakat yine önceki albümden daha iyi ve konserlerde hâlâ seyirciye aklını yedirebiliyor. Dolayısıyla bunun geçici olduğunu ve bir sonraki albümde eskisinden de iyi bir vokal performansı göreceğimizi düşünüyorum.
“One Man Army” ENSIFERUM’un çıkarmış olduğu en iyi albümlerden biri olmaya şimdiden aday ve grubun bununla da yetinmeyeceğini düşünüyorum. Her ne kadar türlerinde çoktan büyük bir grup olsalar da bu albüm ENSIFERUM için birçok şeyin başlangıcı gibi geliyor. Bu albüm grup için çok daha iyi bir yola adım olabilir; bu adımın kesinlikle tanıklık edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Kapağa ve albüm ismine bakıp “meh” demiş olabilirsiniz, ama albüm bittiğinde “EARRGHH” gibi abartılı bir bağırmalı müzik dinleyicisi tepkisi vermeniz de oldukça muhtemel.
Albüm bilgileri
- Petri Lindroos: Vokal,gitar
- Markus Toivonen: Gitar
- Sami Hinkka: Bas, vokal
- Janne Parviainen: Davul
- Emmi Silvennoinen: Klavye
- March Of War
- Axe Of Judgment
- Heathen Horde
- One Man Army
- Burden Of The Fallen
- Warrior Without A War
- Cry For The Earth Bounds
- Two Of Spades
- My Ancestor’s Blood
- Descendants, Defiance, Domination
- Neito Pohjolan
Bir yanıt yazın