Kollarımı açaydım, gitme diyeydim.
“United Abominations” çıktığı zaman çoğunuz gibi küfürler yağdırmış biriyim, “Endgame” çıktığı zaman ise umutlarım yeniden yeşermiş. Megadeth için ”acaba?”, ”eski güzelliğine dönebilecek mi?” sorularıyla kafamı döndürmüşümdür. Kısacası “Endgame”, “United Abominations” gibi bir enkazın ardından hepimizi sevindirmişti (leziz prodüksiyon faktörü olsun, Chris Broderick olsun).
Bundan sonra herkesin sorusu aynı oldu. “Endgame”i benim gibi beğenen tayfa dışında, olumsuz bakan kitle de hayli hayli vardı. ”Bu albüm ile kesin bir şey belirlenmez”, ”Sonraki albümde asıl Megadeth belli olacak”. Haklı gibilerdi. “Endgame” güzel olsa da, Megadeth sanki yeni bir yol çizip, daha güzel bir albümle çiçeklerle böceklerle karşılayacak gibi bir his oluşmuştu bende. Bunlar olurken grup isim kavgası halinde olan Dave Ellefson ve Dave Mustaine cephesi yelkenleri suya indirmiş ve Ellefson hazretleri gruba geri dönmüştü.
Ellefson strikes back demiş ve ardından 13. albümü merakla beklemeye koyulmuştuk. Gel zaman git zaman beklemiş, karnımızı ”Sudden Death” ile doyurmuştuk. Ve evet! Albümün adının belli olduğu haberini almıştık. Hemen haber sayfasına azimle tıkladık ve o muhteşem, zeka dolu, akılları karıştıran, Mustaine ürünü isim karşımızdaydı: ”Th1rt3en”… Tabii böyle bir ismi hiç ama hiç beklememiştim. Herkes gibi ”Dave hahahah emo”, ”choq gsuzel album olhru mu” gibi espriler yapan yüzlerce kişi arasına katıldım ve dalgamı kendimce geçtim tabii. Bu isim karşısında bir sarsıntı oluşmuştu bende. Ne bileyim, böyle bir isim olunca sanki albüm özensiz olacak korkusu dolmuştu. Ama sonradan bu düşünce geçti, albümün kapağı sunuldu. Albüm kapağını gördüğüm zaman aklıma 90’lar ortasındaki bilgisayar oyunları geldi; Doom 1-2, Quake 1-2 serisi. Sitede bir arkadaşımızın dediği gibi ”piksel piksel”di. Özellikle albüm kapağındaki yeşil duvarlar, Doom 2’nin son bölümündeki duvarlar ile tıpatıp aynıydı. Bunun dışında boş işlerin adamı Rattlehead, 13 tane mum yakmış ve arkasını dönmüş gidiyordu. Bu kadar zeka dolu ve akıl almaz kapak için Mustaine’e çok teşekkür ettim (!)
Daha beteri sonra geldi. Şarkı listesi! ”Ulan ben bunların 4 tanesini daha önce dinledim zaten. Bu, bu nedir bu?” diye kalakaldım. Dave bizimle fena taşak geçiyordu. Kapak, isim, şarkı listesi bu kadar ofsayt olmaz arkadaş. Ama tabii bu eski şarkıların olmasının arkasında, hepimizin bildiği gibi başka bir Mustaine zeka ürünü daha yatıyor: albümü 13 şarkıya tamamlamak! Şarkı üretme sıkıntısı çekiyordu kızılım. Eskileri getirip, yeniden pişirip üzerine soslar eklemişti. Neyse şarkılara geçmenin vakti geldi de geçiyor…
Sudden Death: Guitar Hero için yapılmış, daha önce yayınlanmış bir şarkı. ”Şimdi neden bu albümde, hem de neden 1. sırada?” diye çoğunuz sormuşsunuzdur. Cevabı ise zamanında çok takdir toplamasında yatıyor. Dave bu şarkı ile Grammy ödüllerine aday olmuş, forumlarda sağda sola ”Dave bu şarkı mükemmel! Neden albümde yok bu?” sorularıyla muhatap olmuştur. Bunların gören Dave de ”Ne yapmışım hacı ben böyle? Millet deliriyor” moduna girmiş, şarkıyı taaa 1. sıraya koymuştu. Şimdi şunu özellikle söylemek istiyorum, 1. şarkı olarak çok ama çok yanlış bir seçim. Bu kadar sololu ve daha ağır, beyinde daha zor pişen bir şarkının orta ya da son kısımlarda olması daha şirin olurdu. Ya da en basitinden Public Enemy No. 1 ile yer değiştirebilirdi. Sahiden albümü dinlerken bu şarkının orada olması bana çok battı, çoğu kişi içinde geçerli olduğu kanısındayım. Şarkı ise gayet güzel, üzerinde diğerleri kadar oynanmadan albümde yerine almış. Özellikle Chris Broderick’in araba yarışlarını andıran ortadaki solosunu beğendim, şarkıyı geriye çekip çekip dinledim.
Public Enemy No. 1: Resmi siteden, albümden ilk yayınlanan parça olmuştu hepimizin bildiği gibi. İlk dinlemede isteklerimizi çok karşılamamıştı. Çoğu kişinin “beğenmedim” ya da “çok sıradan” dediğini hatırlıyorum. Ama şunu söylerim; dinledikçe hoşa gidiyor, seviliyor, öpülüyor. Özellikle nakarat kısmı bir süre sonra bende dinleme isteği uyandırmıştı. Public Enemy No. 1 için en çok söylemek istediğim şey, tüm olayının nakaratta olduğu şarkılardan biri olduğu, katılırsınız ya da katılmazsınız orası size kalmış. Bir de şarkının maymunlu şirin bir klibi var. Şarkıyla bu klibin pek uymadığını düşünüyorum ama şarkısız düşününce gayet şirin ve güzel bir klip. Ha söylemeyi unuttum, güzel şarkı tabii ama bence çıkış şarkısı olacak kadar iyi bir şarkı değil. Neyse…
Whose Life (Is It Anyways?): Nakarat kusmuğu! Şarkı için bunu söylüyorum: nakarat nakarat nakarat! Nakarata boğulmuş bir şarkı, hep aynı şey. Dinlerken ”bi siktir Dave” dediğim anlar oldu. Yok arkadaş bir şeye benzese güzel de, bu nedir allasen? Bir de 3. sırayı işgal edip sırıtmış.
We the People: Orta şekerli bir şarkı. Ne iyi ne kötü diyebilirim. Ama ”so so so so” yerini sevdim. Bunu dediğim anda Whose Life vakası gibi nakarat yağmuru başladı, sanki Dave söylediğimi işitmiş ve nakarata abanmıştı. Bir de solosu çok tırt. Özellikle solonun içine vokal girdiği bölümü direk geçiyorum, o kısım olmamış. Bundan sonra gelen 2. solo var. O daha güzel gibi. Ardından gene aynı nakarat. Allahım! So so so so so so so so…
Guns, Drugs & Money: Sanırım albümün en kötü şarkısı (benim için diyelim, seveni vardır). Yüz kere dinledim, yok arkadaş alışamıyorum, açıp dinleyesim, tekrar yüzüne bakasım gelmiyor. Direkt ÇÖP!
Dave Mustaine bundan 10 sene evvel, bunun gibi şarkıyı albüme koymayı bırak, tuvalet kağıdı yapardı anca. Dave yaratıcı adamdır diyoruz, yakışmamış. Bir de Whose Life’a da olmamış demiştim, o en azından bazen kendini dinletebiliyor, bunda o da bulunmuyor. Akıllara zarar bir şarkı. “United Abominations”da olsa sırıtmazmış, bu şarkısının asıl yeri o albüm. Kısa ve dandik solosu da cabası.
Never Dead: Olmuş bir şarkıya geldik. Ellefson abimizin dediğine göre NeverDead isimli bir oyuna yapılması planlanmış (Megadeth’in oyunlarla arası bayağı iyi demek ki). Şarkı Public Enemy No. 1’dan sonra yayınlanan 2. şarkı olarak kayıtlara geçti. Ama garip bir sebepten ötürü; ilk dinlemede Public Enemy No. 1 kadar kendini sevdirmedi. Ama sonraları albümü baştan sonra dinlemeler içerisinde şahsımın dikkatini çekti ve loop kısmına alınmaya hak kazandı. Siz de öyle yapın. Bu şarkının olayı tekrar tekrar dinlemekte.
New World Order: “Youthanasia” bonus’u olan bir şarkı. Tekrar ısıtılıp önümüze konmuş. Şimdi şunu diyelim: Ben bu şarkıya “oha süper!” desem, albümün güzelliğini ne kadar etkileyebilir? Bu eskiden yayınlanmış şarkıların aşmış olması Th1rt3en’i iyi bir albüm yapar mı?
O mantıkla bakarsak Hangar 18 ve Tornado of Souls gibi efsane şarkıları da tekrar kaydetsin Dave Mustaine, bize sonraki albüm için ”offf sololar dehşet”, “Hangar 18” albümün en hayvan şarkısı”, ”Tornado of Souls bence albümün ateşleyici kısmı” olmaz arkadaşım. Saçma olur, komik olur. Bu sebepten dolayı eskiden yayınlanmış şarkıların güzel/orta/boktan olması, bana göre Megadeth’in yeni aldığı şekli ve Th1rt3en’in iyi ya da kötü olmasını etkilemez, ben yeni yapılmış şarkılara bakarım. Şarkıya dönelim. Eski halinden çok da güzel diyemeyeceğim, azcık daha iyi, eski şarkıyı aratmaması bir artı olarak kalıyor.
Fast Lane: Pek dikkat çekmeyen bir şarkı. Ama girişi biraz coşturucu ve ateşleyici olsa da, diğer şarkılardan ayrılan bir özelliği bulunmuyor. Ah Dave ah…
Black Swan: “United Abominations” isimli albümün bonus şarkısıydı. Ama buradan en akıllara ziyan kısmı, “United Abominations” yani eski versiyonunun, bu yeni kaydedilen versiyonundan daha iyi olması. İşin bu kısmı cidden olmamış arkadaş. Özellikle orijinal Black Swan şarkısını dinleyenler, o intro kısmına hasta olmuştur. O güzel intro kısmı, bu yeni kaydedilen şarkıda pas geçilmiş. Ama ne olursa olsun, Black Swan güzel bir şarkı. Kendini her daim dinletiyor, sevdiriyor. Ama ben “United Abominations” versiyonunun daha iyi olduğu taraftarıyım. Öyle kötü bir albümden, böyle güzel şarkı çıkması ayrı bir şaşırtıcı.
Wrecker: Diğerlerine nazaran dikkat çekmeyen 2. şarkı. Bunun temel sebebi diğerlerinden ayrılan, ”aha işte budur”, ”hmm şurası iyiymiş geri saralım” dedirtecek kısımların olmaması.
Millenium of the Blind: Bir “Youthanasia” bonus şarkısı daha! Tekrar kayıt edilmiş olmasına bakmayın, sözleri yeniden yazılmış, şarkı süresi ikiye katlanmış. Diğerlerine oranla bu şarkıyı ”yeni” bir şarkı olarak kabul edebilirim, saydığım sebeplerden ötürü. Ayrıca eski versiyonu ile kıyaslarsak, bu şarkının yüzlerce kat daha güzel olduğunu söyleyebiliriz, daha da ileri gidiyorum mükemmel! Bir de ”all our” kısmında Dave Mustaine sanki ”Allah” diyor gibi geliyor bana hep. Dave dindar adamdır, belki İslam’a geçme sinyalleri veriyordur ne bilelim? Neyse Death on the rooooooccckkkkssssss…
Deadly Nightshade: Ana rifi “Youthanasia” – “Cryptic Writings” arası dönemde yazılmış duyduğum kadarıyla. Bu küçük bilgiden şarkının mükemmel olduğunu çok içten bir şekilde söylemek istiyorum. Nakaratı güzel, Dave’in vokali güzel, aşık oldum resmen. Ashes to ashes… dust to dust kısmında Dave bir yerlere göz kırpıyor sanki.
13: Geldik finale! Hatta albümün en iyi şarkısına. Albümün en iyi solosunu barındıran şarkısına. En çok tekrar tekrar dinlediğim şarkısına. Abartmıyorum, Megadeth’in son 10 sene içinde yaptığı en iyi şarkı olabilir. Her şeyi dört dörtlük, mükemmel. Sanki albümdeki diğer tüm şarkılar, sadece bu aşmış şarkıyı 13. sıraya taşımak için varlar, onun dışında bir işleri yok (aslında bu kötü bir düşünce ama şarkının hayvanlığını anlatıyorum). Bu şarkıyı sadece dinleyin, uzanın yatağa gözlerinizi kapatın, aklınıza anılarınızı getirin, hayallerinizi getirin, şarkıya göre yorumlayın, tadına varın.
Şarkıları inceledik. Şimdi Megadeth yeniden kurulduktan sonra çıkan albümlerle kıyaslamamı yapmak istiyorum.
“Endgame” > “Th1rt3en” / “The System Has Failed” > “United Abominations”
Evet “Th1rt3en” ile “The System Has Failed” albümlerini birbirinden ayırmak konusunda güçlük çekiyorum. Çünkü ikisinde de aynı mantık; Birkaç mükemmel şarkı barındırıyor, gerisi pek de güzel değil. Ama “Th1rt3en”de ”13” isminde bir hayvanlık olduğu için, sıralamada onu 2. sıraya alabilirim ama şimdilik böyle kalsın.
“Th1rt3en” çok iyi bir iki şarkı barındırıyor, onun dışında maalesef orta karar ya da olmamış şarkılar ağırlıkta. Umduğumu buldum mu? Kesinlikle hayır. Artık sıradaki Megadeth albümünde de (olursa) pek umduğum/umduğumuz olmayacak.
Mr. Morbid
Albüm bilgileri
- David Ellefson: Bas, geri vokal
- Dave Mustaine: Gitar, vokal
- Shawn Drover: Davul, perküsyon, geri vokal
- Chris Broderick: Gitar, geri vokal
- Sudden Death
- Public Enemy No. 1
- Whose Life (Is It Anyways?)
- We the People
- Guns, Drugs & Money
- Never Dead
- New World Order
- Fast Lane
- Black Swan
- Wrecker
- Millenium of the Blind
- Deadly Nightshade
- 13
Bir yanıt yazın