Köpeğim olacaksın.
“None So Vile” ardından grup üyelerinin yakalandığı popülizm hastalığının doğurduğu vokalist değişikliği yüzünden Cryptopsy’nin geleneksel death metal seçkinlerince hiç dinlenmemesi gereken bir kâfirlik grubu diye kötülenmesini ele alarak başlayacağım öncelikle. Her ne kadar seçkinlerin önerdiği adabımuaşeret kuralları, hiyerarşik öğeler ve tartışılmaz resmiliklerle aramda muhafazakar bir sadakat ve samimiyet bağı hissediyorsam da, birikintileri fazlasıyla taşırmadıkça açık fikirliliğe bir eğilimim olduğunu itiraf ederek özür diliyor ve baştan kabullendiğim bu günahımı affetmelerini minnetle rica ediyorum.
Deathcore eğilimli vokallerin bu müziğin karmaşık desenlerinin yüzeyini günahkârca çarptırdığını ve geniş kitlelere edepsizce yaranmaya çalışırken kaba saba çığırtkanlığıyla albümün gücünü aldığı biricik estetik temeli sansürlediğini kabulleniyoruz. Ama sırf bunu değerlendirerek çalışmayı tepeden tırnağa itibarsızlaştırmak ve kısmen sansürlenmiş müzikal örüntülere hiç yaşama imkânı tanımamak şipşak bir hüküm olacaktır. Karmaşık ihtişamlılıkta yazdığı harikulâde melodilerle Levasseur teknik death metal müzik kronolojisine yalnız dört çalışma armağan etti, aceleci küçümsemeler yerine şifaları ve tümörleriyle her birini ağırkanlılıkla değerlendirmek sevgi değilse saygı gereğidir.
Geçmiş çalışmalarıyla kıyaslayınca Cryptopsy karakteristiklerinin büyük çoğunluğunun bu kez eşdeğer güçlülükte ve vuruculukta bulunmadığını ama aynı kararlılıkla uygulandığını görüyoruz. Gitarların bedduasal duygularla örülmüş karman çorman tremolo vuruşları, akıl musallatı ahenksiz melodik bombardımanları ve tüyleri diken diken eden sololarıyla keyif buluyor, tuhaf bir caz diliyle konuşan basların eğlenceli slap popları ve ustalıklı perküsyon temelleriyle kafa karışıklığı yaşıyor, dallı budaklı sarmaşıkların kompleksliğine öykünen ve acımasızca üst üste gelen gravity blast’lerin ve blast beat’lerin vuruşları altında kulak zarlarımızın parçalandığına tanık oluyoruz. Maalesef son olarak da çirkin ve münasabetsiz vokallerin çığırtkanlığının albümün güzelliklerini kısmen sansürlediğini görüyoruz.
Kıyaslamayı didikleme merhalesine götürünce grubun geçmiş çalışmalarına kıyasla tuhaf esinlenmeler de görüyoruz. Yer yer İsveç melodikliğine öykünen, yer yer groove’sal lezzetler tattıran ve yer yer cazımsı müzikal oyunlara yaslanan rif organizasyonlarıyla karşılaşıyoruz. Ama albümü oluşturan ölüm betimlemeleriyle dayalı döşeli grotesk riflerin ezici çoğunluğuyla yan yana yerleştirince bu karnavalesk esinlenmelerin tek bir bütünsel imge dokusu içinde yersizleştiğini, stilleşemediğini ve meşrulaşamadığını da bildiriyoruz.
Çığırtkan sansürcülüğünü ve doğaçlama esinlerini eleştirdikten sonra en ağır ve en asli üçüncü eleştiriyi ekliyoruz. Grubun, pasajların kıvrıla büküle birbirlerinin içine dikişlenip raptiyelenmesiyle bütünlük oluşturan şarkı yapılarıyla tertiplenmiş geçmiş albümlerine kıyasla, şarkı yapılarının bu kez düzensiz bir doğaçlamayla yan yana bordalanmışlığı, grubun üstün nitelikli bir öncül karakteristiğini kullanamadığı anlamını taşıyor. Kulaklarımı takıp birbirinden sökülmesi imkansız bir panaromik manzaraymış gibi tasvirlenen bu farklı pasajların oluşturduğu “None So Vile”ı baştan sona tek bir saniyelik bir şarkıymış gibi dinlemek benim için Cryptopsy’nin en haz uyandırıcı niteliği olmuştur her zaman. Bu çalışmadaysa, maalesef, malzemeyi birbirine sarmallama çalışkanlığını bulamıyorum.
“Blasphemy Made Flesh”, “None So Vile” ve “Whisper Supremacy” gibi haşmetli albümlerle bir zamanlar teknik death metalin psikoposluğunu başarıyla üstlenmiş Levasseur’ün bestelediği bu son çalışma ne yazık ki öncekiler kadar kafa uçuklatıcı değil, yine de benim gibi her kıvrımını, her iniş çıkışını, her durağını dinleye dinleye bıkmış kimseler için yatıştırıcı ve korunaklı bir ibadethane sembolüne dönüşebiliyor. Bu sözlerim kulağa avutucu kötümserlikte bir yargı gibi geliyor olabilir ama binlerce alelâde death metal meslektaşlarıyla kıyaslayarak değil, yalnız Cryptopsy kıstaslarınca kıyaslayarak puanladığım için bu hâlâ gayet eğlenilebilir bir albüm olduğu anlamını taşıyor.
Ertuna YAVUZ
Albüm bilgileri
- Mike DiSalvo: Vokal
- Alex Auburn: Gitar ve vokal
- Jon Levasseur: Gitar
- Eric Langlois: Bas
- Flo Mounier: Davul, vokal
- …and Then It Passes
- We Bleed
- Voice of Unreason
- My Prodigal Sun
- Shroud
- Soar and Envision Sore Vision
- Equivalent Equilibrium
- Back to the Worms
- Screams Go Unheard
Bir yanıt yazın