Bataklıktan gelen garip sesler…
Kalmah geri döndü! Esasında hep buradaydı, ama tam olarak değil. Hani kızların “Ama beni hiç dinlemiyorsun, kafan hep başka yerlerde :(((” şikayetleri gibi, klavyeci Pasi Hiltula gruptan ayrıldığından beri Kalmah’ın albümleri burada ama kafası başka yerdeydi, ancak bu sefer ne olduysa grupça tam takım işe girişmeye karar vermişler, iyi de olmuş, albümün adı dışında.
“12 Kalibre” adında bir albümden ne bekler bir insan? 11 Eylül sonrası çıkmış Amerikalı aşırı sağcı bir mahocore grubuna aitmiş gibi duran bu adı niye seçti Kalmah hiç bilmiyorum, ancak hem albüme adını veren şarkı hem de albüm o kadar güzel ki oralara takılmıyor insan. Yoksa hakikaten pompalı tüfek kalibresini albüm adı olarak koymak kimin aklına gelir, niye gelir cevabını bulmak zor.
Malûm, albüm öncesi çıkan haberlerde “Trompet kullanacağız bu sefer” demişlerdi de kafam karışmıştı “Önce Ihsahn şimdi Kalmah, yeni moda üflemeliler heralde” diye, ancak trompeti kafadan albümün açılışında görünce cevabımı aldım. İlk şarkı Rust Never Sleeps, ki şarkı isimleri de “yakıyor” hakikaten, akustik gitar üzerine trompet melodili muhteşem bir intro’nun ardından gayet gaz bir biçimde albümün kapılarını açıyor, biz de “Hmm bu albüm biraz değişik galiba” diye cevabımızı alıyoruz, hayalkırıklığına uğramıyoz. (Biz derken?)
Kalmah, müziğinde thrash metal riflerini kullanmaktan çekinmeyen bir grup bilindiği üzere, ancak bu sefer daha direkt, daha “Biz Megadeth’i çok seviyoruz” tribine girmiş durumdalar. Albümün grubun geçmişine nazaran daha “canlı” durmasını bu Megadeth etkisine bağlıyorum. Bariz bir “Oturmaya mı geldik arkadaşlar, o kafa sallanacak!” hali mevcut albüm boyunca, bütün şarkılarda.
Klasik Kalmah melodilerinin de bu “direkt” yapının üzerine eklenmesi, dozunda kullanılmış akustik gitarlar falan derken gayet gaz, hareketli ancak tek boyutlu kalmayan ideal bir karışım çıkıyor ortaya. Öyle aşırı bir değişim yok ancak gerek temponun artması, gerek albüm boyunca daha rif bazlı bir üslup takınmaları, bu tip ufak tefek ayarlamalar büyük fark yaratmış durumda.
Albümün genel havası “eski” ve “yeni” Kalmah dönemlerinden de bir şeyler aldığı için iki grup fanı da memnun edecektir, ancak grup kendine yeni yeni şeyler katmaktan da vazgeçmemiş (dünyanın en klişe albüm yorumu). Bazen gruplar belli dönemlerde sound’larını yenilemek için etkilendikleri en temel ögelere inip müziklerini tekrar inşa ederler, burada o derece temelden bir yenilenme olmasa da benzer mantıkta bir “yeniden toparlanma” hali var.
Bahsettiğim belirgin Megadeth rifleri, belirgin Kalmah melodileri, grubun eski soundundan biraz daha farklı ancak hala şarkılarda önemli yer kaplayan klavye soloları falan filan hep biraz daha farklı ele alınmış. Nasıl becermişler hakikaten bilmiyorum ama geçmişe nazaran hem daha rif temelli-gaz, hem de daha melodik olmayı beceriyor bu albümde Kalmah. Özellikle sololar direkt parlıyor.
Bunların yanında detay güzellikler de var. Bahsettiğim açılış şarkısı Rust Never Sleeps’in girişinde akustik gitar üzerine kullanılan trompet gayet enteresan bir düşünce. Albüm çıkmadan önce internetten yayınlanan One To Fail’in klavye-gitar unison solosu şarkıya çok farklı bir hava katmış ki ben çok sevdim, albüm genelinde de bol bol unison kısımlar kullanmışlar gayet güzel olmuş. Albümün finalini yapan hüzünlü Sacramentum da melankolik melodileri ve akustik ara geçişiyle mevzuyu özetliyor.
Kalmah gibi genel olarak çok büyük düşüşler/çıkışlar yaşamayan, istikarlı grupların albümlerinde çoğunluğun hemfikir olduğu farklar bulmak zordur, özellikle Kalmah kendi özünü her seferinde korumayı becermiştir. Buna rağmen “12 Gauge”un Kalmah albümleri arasında özel bir yeri olduğuna inanıyorum, gerek daha bir “gitar albümü” formatı, gerek dinleyende yarattığı “Bu sefer gazı aldım hacı!” hali albümü kendine özgü kılıyor.
“Swampsong” ve öncesini bir kenara koyarsak 2010 yılında kafalarda Kalmah’ın çıkarabileceği en iyi albüm neyi ifade ediyorsa, bu albüm odur, ne eksik ne de fazla.
sambalici
Albüm bilgileri
- Pekka Kokko: Vokal, gitar
- Antti Kokko: Gitar
- Marco Sneck: Klavye
- Timo Lehtinen: Bas
- Janne Kusmin: Davul
- Rust Never Sleeps
- One Of Fail
- Bullets Are Blind
- Swampwar
- Better Not To Tell
- Hook The Monster
- Godeye
- 12 Gauge
- Sacramentum
Bir yanıt yazın