Bilet fiyatları ve diğer ayrıntılar da şöyleymiş:

———————————–
(Biletix Komisyonları Eklenmemiştir)

İndirimli Ön Satışlar (01.04.2010 tarihine kadar)

Günlük – 15 TL
Kombine – 35 TL
Günlük Sahne Önü – 45 TL
Kombine Sahne Önü – 120 TL

Normal Giriş Satışlar (27.04.2010 tarihine kadar)

Günlük – 20 TL
Kombine – 50 TL
Günlük Sahne Önü – 60 TL
Kombine Sahne Önü – 140 TL

Kapıdan Satışlar
Günlük – 25 TL
Kombine – 60 TL
Günlük Sahne Önü – 75 TL
Kombine Sahne Önü – 150 TL

Bilet almak için.

Aşağıdaki videolardan da görülebileceği üzere (bu soru ikinci videoda soruluyor) MUSTAINE, “Amerika’nın en büyük dört metal grubu olarak Big Four’daki dört grubu sayıyorlar (METALLICA, MEGADETH, SLAYER, ANTHRAX). Aslında biz dünyanın en büyük dört metal grubuyuz. Başka kim var ki? IRON MAIDEN mı? LED ZEPPELIN mi? BLACK SABBATH mı? AC/DC mi?” şeklinde başladığı konuşmasını, bu isimlerin bir önceki jenerasyon olduğunu söyleyerek toparlamaya çalışıyor. MUSTAINE’in bahsi geçen grupları tek tek açıklarken sıra IRON MAIDEN’a geldiğinde çark ettiği ve konuyu kapattığı gözleniyor (4.35-5.10).

Buyrun:

Grup bayağı yeni, 2007 yılında kurulmuşlar ve hiç vakit kaybetmeden şarkı yazımına girişmişler. Grubun kurucusu Achraf Loudiy aslen Faslı, 2007’de Kanada’ya yerleşiyor, burada müzisyen arayışına giriyor ve diğer elemanlarla tanışıyor. Müzikteki Ortadoğu etkisinin kendisinden kaynaklandığını söylemek de abes olmaz herhalde bu durumda. Zaten kendisinin dinlere ve özellikle İslam’a karşı bir tavrı var, şarkı yazarken de önce şarkı sözlerini tasarlayıp onlara göre şarkı oluşturma yolunu seçiyormuş. İncelemesini okumakta olduğunuz albüm aslında 2009 yılında tamamlanmış, birkaç şarkı myspace adreslerine konulmuş ve yerel medyada bir kritik yazılmış hakkında. Bu kritiği bir şekilde okuyan ve şarkıları dinleyip etkilenen Metal Blade, AETERNAM’ı bünyesine katmış. Albüm de onların aracılığıyla Şubat 2010’da piyasaya çıktı ve okuduğum her yerde çok iyi tepkiler almış durumda ve bunu kesinlikle hak ediyorlar.

Şimdi Ortadoğu etkili death metal dedik ama şunu bir kere açık açık söyleyelim. Bu albüm çatır çatır bir death metal albümü. O ne demek oluyor diye soruyorsanız, yani yerel enstrümanlar falan müziğe hakim bir yapıda değil. Hatta intro ve arada nefes almanızı sağlayan enstrümantal şarkı Iteru hariç gitar-bas-davul üçlüsünden pek sapmıyor grup. Ortadoğu etkisi ise tabii ki riflerde, sololarda ve işlenen temalarda hissediliyor ve grup hepsini başarıyla müziğe yedirmiş.

Grup, melodik ve brutal death metali çok iyi bir şekilde harmanlayarak kanımca her iki türün dinleyicilerini de tatmin edecek bir müzik çıkarmış ortaya. Hamunaptra gibi yardıran şarkılar da var, Coronation of Seth gibi orta tempolu, akılda kalıcı ve melodik rifler barındıran şarkılar da. Bunun üzerine bütün şarkılarda varlığını hissedebildiğimiz ve biz Türk insanının kanını kaynatan Ortadoğu etkisi de eklenince baştan sona keyifle dinlenen bir albüm çıkıyor ortaya. Çok denyo bir karşılaştırma olacak farkındayım ama fikir vermesi için söylüyorum, bu albümü BEHEMOTH’un son albümü “Evangelion”dan çok daha keyifle dinledim. Tarzları tabii ki farklı, AETERNAM onlar kadar kaotik ve “surata çarpan” tarzda death metal yapmıyor, ama dedim ya işte bir fikir versin, heyecanlandırsın sizi, albümü dinlemeye itsin. Ama özellikle Achraf’ın vokallerinin Nergal’i zaman zaman fazlasıyla andırdığını belirtmekte fayda var.

Albüm boyunca rifler gerçekten başarılı. Bir şekilde “sulu” olmadan ve aşırıya kaçmadan akılda kalıcı olabilmeyi başarmış gençler. Şarkının ruhuna uyan melodik sololar da cabası.

Davul kullanımı da gerçekten çok başarılı, söylemeden geçmemek gerek. “Bunu çalan insan olamaz” geyiğine girmeyeceğim zaten o kadar abartı değil, ama hem yavaş hem hızlı kısımlarda müziği bir kat yukarıya taşımış ve albümün agresif sound’unu korumasını sağlamış.

Bu arada prodüksiyonun da gayet keskin olduğunu ve basların biraz gömülmüş olması dışında çok başarılı olduğunu söylemek istiyorum. Zaten iyi olan gitar rifleri bu başarılı prodüksiyonla birleşince tadından yenmez (ya da dinlenmez) olmuş.

Metal-Archives sitesinde ilginç bir şekilde “Symphonic/Folk Death Metal” olarak gösterilmiş grup. Çok yanlış yönlendirici olmuş bence. Malum senfonik diyince insanların aklına ne bileyim, THERION, EPICA gibi gruplar gelir ki AETERNAM’la alakası bile yok bu grupların. Yerli yerinde kullanılmış klavye ve çok nadir olan koro vokaller dışında senfoniklik adına pek bir şey göremedim ben albümde. Klavye de dediğim gibi öyle diğer enstrümanların önüne geçmemiş hiçbir zaman. Ben grubu kısaca olmasa da “Ortadoğu etkili, melodik death metal ile death metal arasında gidip gelen metal” olarak tanımlıyorum. Evet.

Son olarak albümde dikkat edilmesi gereken şarkılar olarak, ağızlara sakız olmaya pek müsait temiz vokalli nakarat bölümüyle bu kışa damgasını vuran Coronation of Seth, Circle in Flames, Ouroboros ve Angels Horned’u gösterebilirim.

Grup bu ilk albümüyle daha önce yapılmamış bir şeyi yapmıyor ama çok başarılı ve umut verici bir albümle ortamlara giriyor. Şimdiden bu sene çıkan en başarılı gruplardan biri olarak gösterilen (sanırım ben de “2010 yılında keşfedip hastası olduğum gruplar/albümler” listesinin ilk üyesini buldum) AETERNAM bir sonraki albümü üzerinde çalışmaya başlamış bile. Umarım “Disciples of the Unseen” kadar başarılı olur. Her türden death metal severin bir şans vermesi gerektiğini düşünüyorum bu albüme. Esen kalın.

Görüleceği üzere klipte, albümdeki konuklardan SCORPIONS vokalisti Klaus Meine de bulunmakta. Albüm derken, aynı gün çıkacak iki albümden bahsettiğimizi de hatırlatalım. “The Wicked Symphony” ve “Angel Of Babylon” adlı albümler ayrı ayrı veya aşağıdaki gibi özel bir kutuda, birlikte alınabiliyor.

Sözlerine “God of War için yazdığım şarkıya ilişkin gelen yorumlar, bazı hayranlarımızın bizi hâlâ anlayamamış olduğunu fark etmemi sağladı” diye başlayan Akerfeldt, konuşmasına şöyle devam etmiş: “Şarkının oyunun havasına ve konseptine uymadığı şeklinde eleştiriler var. Sanki biz OPETH olarak kariyerimizin herhangi bir döneminde başka herhangi bir şeyin konseptine uymaya çalışmışız gibi! Benden bir OPETH şarkısı yazmamı istediler, ben de yazdım. Oyuna uymuş uymamış, umurumda değil.”

Akerfeldt, müziğe şu anki bakış açısı ve bir sonraki OPETH albümüne dair de şunları söylemiş:

Şu anda geçerli olan müziklerden aşırı derecede baymış durumdayım. Metal şarkılarındaki klasik beste yapıları canımı o kadar çok sıkıyor ki yakında oturup ağlayacağım. Yeni OPETH albümü beste anlamında akışkanlıktan tümüyle uzak olacak gibime geliyor. Tümüyle dağınık, formüllerden uzak bir şey olacak, çünkü hem ben, hem de grup olarak bugünlerde bu tarz şeyleri ilginç buluyoruz. Tamamen karmakarışık bir şey olmasını istiyorum.

Bir hayli acınası (iyi anlamda) ve rahatsız edici, on dakikayı aşan bir şarkı yazdım. Yeni albüme girer mi bilmiyorum ama yeni yaklaşımımızın bu yönde olacağı kesin.”

Akerfeldt son olarak da OPETH hayranlarına seslenmiş:

“Şu andan itibaren OPETH’in yapacağı şeyler hakkında ne düşüneceğinizi kestiremiyorum. “Damnation” sayısız hayran tarafından yerden yere vurulduğundan beri hayranların ne düşündüğünü umursamıyorum. Yeni işlerimiz için ne düşüneceksiniz, bekleyip göreceğiz.

Yıllar boyunca bize verdiğiniz destek için teşekkür ederiz, ama hepinizi memnun edeceğimize dair de bir söz veremem tabii ki; biliyoruz ki işler böyle yürümüyor.”

Adı “Consequence of Power” olarak açıklanan albüm bir konsept albüm olacakmış ve…

Ve’si yok. Şimdilik bu kadar.

Diğer bir not olarak, Stevens geçtiğimiz günlerde verdiği bir röportajda, SAVATAGE’ın tekrardan birleşip turlama ihtimali nedir sorusuna, “Böyle bir şeyi maddi olarak karşılayabilecek birileri varsa ve gerekli ortam sağlanırsa neden olmasın” şeklinde cevap vermiş.

İsviçreli grup Disparaged, üçüncü albümünü geçtiğimiz yıl yayımladı. Hâliyle o kadar albümün arasında kaynadı tabii. Ben de yeni dinleme fırsatı buldum. Bu yazıyı da albümün gazına geldikten sonra yazıyorum zaten. Öncelikle şunu belirteyim; grup saf bir death metal icra ediyor. Bir hayli saldırgan ve vahşi bir müzikleri var. Underground tavırlarından dolayı şu ana kadar adlarının pek duyulmamış olması çok normal. Davulcularının isminin “Deniz Lebovci” olduğunu öğrendiğimde, “Acaba Türk asıllı mıdır nedir?” diyerekten biraz araştırma yapmıştım ve o şekilde de grubu dinlemeye başladım.

“The Wrath of God”, on bir şarkıdan oluşan ve kırk dokuz dakikalık süresiyle yeterince doyurucu bir death metal albümü. Genelde verse kısmında gazı kökleyen, headbang yapmaya bayağı müsait riflerle ilerleyen gitarlara blast beat’ler eşlik ederken, bazen de melodikleşen gitarlar onu tamamlayan çift kroslar ile güzel bir atmosfer yaratıyor. Boru gibi bas tonları da cabası.

Bodoslama şarkılar da, daha melodik olanlar da bana grubun tümüyle özgün olmadığını düşündürtse de, sonuçta ortada baştan savma olmayan, oturaklı bir albüm olduğu hissini uyandıran bir sunum var.

Albümde önce çıkan şarkılar; Tales of Creation, solosu bir yerden tanıdık gelen gaz küpü Under Foreign Flag, Reborn, nakaratında bir an Amon Amarth dinliyormuş havası uyandıran Bringer of Death ve albümle aynı isimdeki The Wrath of God. Prodüksiyon açısından dinleyenin pek bir sıkıntı yaşayacağını sanmıyorum; çünkü albüm cillop gibi bir prodüksiyona sahip (Jacob Hansen).

“Wrath of God”dan daha fazla bahsedip (tabii burdan uzun yazmak kötüdür gibi bir şey çıkarmıyoruz) dinleyecek olanların alacağı olası hazzı düşürmek gibi bir niyetim yok. O yüzden kısa kesiyorum. Orijinal değil ama keyif veren, kudurtan bir albüm. Yürüyerek gideceğiniz yere olan mesafeyi kısaltmak istiyorsanız, reçeteniz belli. Saldırın!

İhsan DÜNDAR

DIO’nun eşi ve menajeri Wendy, yaptığı açıklamada “Ronnie yedinci kemoterapi seansından da başarıyla çıktı ve doktorlar tümörün belirgin şekilde küçüldüğünü söylediler. Kontroller için iki haftada bir hastaneye gidiyorduk, artık üç haftada bir gelmemizin yeterli olacağını söylediler” demiş.

Neşe doluyor insan.

(Hatırlatma için heat’e teşekkürler.)

“Annihilator“ın detayları şöyle:

01. The Trend
02. Coward
03. Ambush
04. Betrayed
05. 25 Seconds
06. Nowhere To Go
07. The Other Side
08. Death In Your Eyes
09. Payback
10. Romeo Delight

Aha da program:

22 Temmuz 2010 – Saat: 20.00 – Küçükçiftlik Park
Normal: 78 TL
Sahne Önü: 165 TL

22 Temmuz 2010 : Çeşme

“Slash”in detayları şuradan görülebilir.

Albümden “By the Sword” adlı parça şuradan dinlenebilir.

Yorulanlar şurada dinlenebilir.

Kara ikliminin zorluklarından yakınan “Liki Bessmertnykh Bogov”, ARKONA’nın albüm için çektiği ikinci klip. İlki de aşağıda:

01. I, The Jury
02. Hammer Of The North
03. Black Sails
04. Mountains Be My Throne
05. Northern Star
06. The Lord Of Lies
07. At Midnight They’ll Get Wise
08. Bond Of Blood
09. Savage Tales
10. Ravens Guide Our Way

Kapağını, DISSECTION’dan ENSIFERUM’a, AT THE GATES’ten WINTERSUN’a pek çok grubun kült olmuş kapağından sorumlu olan Kristian Wåhlin’in (Necrolord) yaptığı albüm yaz civarında bizlerle olacak.

Şu death metal aleminde kontrolümü kaybetmeme neden olan ve her albümünü başarılı bulup ağır fanı olduğum bikaç grup varsa, birisi Gorguts’tur (Diğeri de Immolation sanırım, zorlasam bir iki tane daha çıkar anca). Ve hak ettiği değeri göremeyen bir gruptur ona yanarım.

“Erosion of Sanity” sonrasında grubun beyni Luc Lemay tek başına kalınca, “Obscura” için eleman arayışına girmiş, gitarist olarak Purulence’den Big Steeve’i , bas gitarist olarak da Damaged’den Steve Cloutier’ı bulup şarkı yazımına başlamış. Geçiçi olarak bulduğu birkaç bateristle idare etmiş, çoğu zaman bateristsiz kalmışlar. Sonra bir şekilde bateri işini de halledip hemen çalışmalara başlamışlar. Tabii Roadrunner Records grupla yeterince ilgilenmeyince resti çekip Olympic Records ile anlaşmışlar.

“Obscura”, “obscure” ve “obscuration”dan geliyor, yani karanlık, belirsiz, tarif edilemeyen gibi çeşitli anlamları var. Dinlerken insana hissettirdiği de anlamının karşılığı gibi.

Albümü anlatmak bir hayli zor. Eğer Amerikalı filan olsaydım “this album is sick” ya da “best album evar” der geçerdim. Ama değilim…

Kısaca özetlersek; aşırıya kaçmayan teknik, kompleks, iç karartıcı, beyinde önce hasar meydana getiren, sonradan uyarıcı etkisi yapan, keşfedilmeyi bekleyen notalar ve riflerle dolu, caz etkili deneysel bir death metal.

Yine de uzun olarak da açıklamayı tercih ederim.

İlk olarak lirikal konsept ve şiirsel olarak yazıma hayran kalmamak elde değil. Konsept; meditasyon, astral seyahat, beden ve ruhun ayrılması (bu da astral seyahat oluyor galiba?), aydınlanma ve ölümün iyi taraflarını göstermek gibi çeşitlilikler gösteriyor. Liriklerin çoğu (tamamı da olabilir) gitarist Big Steeve’e ait (kendisi meditasyon, Budizm gibi şeylerle pek ilgiliymiş) ait.

Kayıt, miks, prodüksiyon kalitesi teknolojinin yeni yeni gelişmeye başladığı yıllara göre muazzam. Her enstrümanı ayrı ayrı, net şekilde duyabiliyorsunuz.

Özellikle baterist Patrick ve basçı Steve (bu adam nasıl bu kadar az tanınmış ve ismi hiçbir yerde geçmiyor anlamıyorum) muazzam iş çıkarmış. Baterist arkadaş yani Patrick Robert on yıldır caz çalıyormuş gruba dahil olmadan önce, böylelikle bütün yeteneklerini sergilemiş.

Şarkı yapıları inanılmaz karışık, bi nevi uyumsuz melodiler bütünü, çoğu zaman yavaş tempo ve kompleks. Rif üstüne rif hatta onun üzerine yine rif olarak gidiyor. “Erosion of Sanity”de fazlaca kullanılan piyano bu albümde maalesef yok. Onun yerine Earthly Love’da Luc Lemay keman çalmış. Dikkat çeken diğer kısım da vokaller. Brutal vokal yerine ikili screech vokal kullanılmış. Steeve önceki grubunda vokalleri yaptığından Luc Lemay’a “Ban-jerr abi bu albümde ben söyleyim mi he?” diye sormuş ama Luc bunu reddedip “Gel biz beraber söyleyelim en iyisi” demiş ve olayı arayı bozmadan halletmiş.

Şarkıları teker teker incelemektense daha kısa ve öz geçeceğim. Kesinlikle üç beş dinlemede anlaşılacak türden değiller. Aslında ayırmak istemem ama Obscura, Nostalgia, Earthly Love, Faceless Ones albümün şaheser niteliği taşıyan parçaları. Clouded, La Vie Est Prelude, Sweet Silence, Rapturous Grief gibi şarkılar ise dinlemesi daha zor, melankoliye sürükleyen, artık bitsin diye beklerken bitince tekrar dinleme isteği uyandıran parçalar.

Açıkcası bu albümü diğer hiçbir grupla ya da albümle karşılaştırmak istemem ama Atheist, Cynic gibi caz ve teknik ağırlıklı gruplarla karşılaştırılırsa “Obscura”nın yanında onlarınki kelebeğin ata olan sevgisi kadar kalıyor.

“Obscura”, Türk kızlarının tek kötü tarafının iyi niyetleri olması kadar mükemmel ve kusursuz. Benim “en iyi albüm” ödülüm “Obscura”ya gidiyor.

Exorsexist

Sonbaharda piyasaya çıkacak olan “Heaven’s Venom“ın yazım aşamasını bitiren grup, ilkbahar turneleri ve yaz festivalleri haricindeki süreyi kayıt işlerine ayıracakmış. Albümde yer alacak şarkı isimlerinden bazıları da şöyle:

“Soul Made of Shrapnel”
“Blind Savior”
“Hail the Renegade”
“Push the Venom”

Grup elemanlarının albüm hakkında “Çoğu kişi bir hayli şaşıracak. Bugüne dek bizden duymadığınız türde şeylerle dolu olduğundan, albüme hemen ısınamayanlar da olabilir” türünde şeyler söylediği alttaki röportajlarda, albümden ufak kısımlar duymak da mümkün.

“Overcome”, millete “metalcore mu modern bir melodik death metal mi” diye sorular sordurtacak düzeyde güçlü “The Fall of Ideals”ın ardından, olaya metalcore 101 olarak giren ve metalcore’un en vıcıklaşmış, en yaratıcılıktan uzak yanını yüz bininci kez masamıza koyan bir albüm olarak karşımıza çıktı. “The Fall of Ideals”daki gayet gaz ve gücü içinde hissettiren parçalardan sonra, “Overcome” adeta bir “-mış gibi”ler, “-mışçasına”lar deryası hüviyetinde. Önceki albümlerde varyasyonlu sesiyle türün en iyilerinden biri olduğunu gösteren Philip Labonte’nin pamuk sesini istemediğimiz kadar duyduğumuz, aşırı derecede bilgisayar kokan cilalı bir prodüksiyon ve birkaç yıl sonra sadece grubun fanboy/fangirl’lerinin hatırlayacağı şarkılar.

İyi olmayan bir albümü yazarken kötü sıfatlar kullanmak, “öf be bıktık” çerçevesinde dolanan şeyler söyleyerek bahsi geçen albümü yermek gayet kolaydır. Bu yüzden bunu yapmak istemiyorum. Evet albüm kötü ve içerisinde birkaç hoş şarkı haricinde bahsetmeye değer bir şey barındırmıyor. Ha bir de kapağı tek kelimeyle rezalet. O yüzden uzun uzun müzik kötülemek gibi bir şeye girmeyelim burada. Ama kısaca bahsetmek istediğim bir mevzu var.

“Overcome” gibi, bir grubun “adlarını biraz duyurunca yumuşadılar bozdular” şeklinde yaptığı albümlerde, o grubun, kötü niyet denemese de “dolaplar çevirdiği” izlenimine kapılıyorum ben. Tamam ortada tümüyle radyoya, MTV’ye oynayan bir albüm yok. Ama bir önceki işlerini duyunca, grubun yeteneklerini, yapabileceklerini sınırladığını, daha çok insanın beğenmesi için daha kolay algılanır ve çabuk sevilir şeyler yapmaya çalıştığını fark edebiliyorsunuz. Zira ortada IN FLAMES gibi bir “kalıp kırma” çabası yok. Kimse bana IN FLAMES daha çok para kazanmak için “Reroute to Remains”i yaptı demesin. IN FLAMES, yaratımına katkısı olduğu bir türün kilitlerinin giderek kendi üstüne de kapandığını fark ederek gerçek anlamda bir açılım yaptı.

Burada karşımıza çıkansa art niyet aratıyor bana. Yırtıcılık gitmiş, hayvan gibi yaratıcı sololar cicileşmiş, sound desen her yerinden ProTools vesaire akıyor. Türdaş gruplardan AS I LAY DYING’e bakıyorum, “Shadows are Security” gibi manyakça patlayan bir albümün ardından “An Ocean Between Us” gibi riskler de içeren ama gayet cesur, hatta en başarılı albümleri olarak gördüğüm bir iş yaptılar. O yüzden, zamanında şöyle şeyler de yapmış bir grubun yaptığı “Overcome” gibi bir ucuzluğa karşı asla sempati besleyemiyorum.

Yine de albümde iyi şarkılar da yok değil.

Son bir not, clean vokalle söylenen nakarat cümlesini hemen arkasından böğüren vokalle de tekrarlamak neden hâlâ “cool” bir şey olarak görülüyor biri açıklasın yahu.

RATT’ın son on bir yıldır çıkardığı ilk albüm olacak olan “Infestation“ın detayları da aynen şöyle:

01. Eat Me Up Alive
02. Best of Me
03. A Little Too Much
04. Look Out Below
05. Last Call
06. Lost Weekend
07. As Good as it Gets
08. Garden of Eden
09. Take a Big Bite
10. Take Me Home
11. Don’t Let Go

Bugüne dek dünya genelinde 20 milyondan fazla albüm satan grup, saçtan ekmek yiyen gruplar furyasının da hatırı sayılır isimlerinden biri olarak anılabilir.

PINK FLOYD’un “The Wall” turnesi ölçütlerinde bir devrim yapmaya çalışacaklarını söyleyen Mensch, “Aklınızı başınızdan alacak, tek kelimeyle devasa olacak” türünde şeyler söylemiş. PINK FLOYD’un “The Wall” konserlerine dair bir hatırlatma yapalım.

Bir de böylesi var (Ufuk’a teşekkürler).