# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
FALLUJAH – Undying Light
| 23.03.2019

En sağ şeride geçip herkesten hızlı gitmeye çalışan araba.

Progresif/teknik death metalin günümüzde nasıl bir şeye evrildiğinden dünkü HANNES GROSSMANN yazısında bahsetmiştim. Orada eleştirdiğim günümüz tech-death karakterine belli açıdan dokunan modern gruplardan biri de FALLUJAH’ydı aslında. Modern olmakla elbette ki bir derdim yok, ama belirli türlerin belirli dinamiklerinin zamanında çok daha iyi ve ruhlu icra edildiğini düşünüyorum.

FALLUJAH, bir önceki albümü “Dreamless” ile beni baya bir sıkmış, yaratıcılık namına gerçekten fazla bir şey bulamadığım, biraz göstermelik bir atmosfer sunan bir albümdü. O albümün üzerimde yarattığı auradan olacak, “Undying Light”ın haberi geldiğinde içimde gayet bayık, umursamaz bir “pek güzel”den fazlası oluşmadı. Lakin hayat bazen aydınlık yüzünü biz ölümlülere gösterebiliyor.

İngilizcedeki “blessing in disguise” ifadesini pek severim. Kötü olduğunu düşündüğünüz bir şey birden çok iyi bir şeyin oluşmasını sağlar. Kabaca “her şeyde bir hayır vardır” olarak özetleyebileceğimiz bu durum, FALLUJAH özelinde önemli bir kadro değişikliği şeklinde kendini göstermiş. Grubun en önemli üç parçasından ikisi olan gitarist Brian James ile vokalist Alex Hofmann ayrılmış ve yerlerine gitarda hiç kimse ile vokalde Antonio Palermo adlı genco gelmiş.

Bu noktada güzel olan şey FALLUJAH’ın “Dreamless”ta bence iyice sulandırdığı atmosfer işini “Undying Light”ta çok daha rafine şekilde sunmuş olması. Albümün rifleri ve melodileri de yerinde, atmosferi ve ruhu da. Bu noktada albümün benzer türdeki bir diğer gruba bir miktar benzeştiğini düşünüyorum. Bu grup, son albümü “Where Owls Know My Name” ile 2018’e damga vuran gruplardan RIVERS OF NIHIL. “Undying Light”ı dinlerken yer yer FALLUJAH’ın o albümdeki rafine ve her şeyi dozunda havadan ilham aldığını düşünmeden edemedim.

Lakin 12 yıllık bir gruptan bahsediyoruz ve RIVERS OF NIHIL albümünü şablon olarak kullanacak kadar amatör olmadıkları kesin. Bu albümü “Dreamless”a nazaran daha çok beğenmiş olmamın sebeplerinden biri, FALLUJAH’yı daha konsantre ve daha odaklanmış görmüş olmam. Önceki albümde bir yere varmadığını düşündüğüm havadar pasajlar, bu albümde yerlerini her biri bir görev üstlenen gitar fikirlerine, dolgu melodilere ve her şeyi zenginleştirmeyi başaran bir beste yapısına bırakıyor.

Gruba dair esas değişim ise vokal departmanında yaşanıyor. Palermo’nun vokalleri Hofmann’a nazaran çok daha çığlıksı, çok daha tiz. Önceki FALLUJAH albümlerindeki gür kükreyişler artık yok. Hiç yok. Palermo’nun UNDERLING adlı bir de post-black metal grubu olduğunu düşündüğümüzde, bu haykırışların, ızdıraplı yakarışların sebebini daha net anlıyoruz. Palermo, önceki albümlerde 7 telli gitarlarla birlikte kükreyen vokallerin aksine, birbiriyle yarışan çetrefilli gitarlar ve aralara karışan efektler üzerine daha çok yakışan bir vokal tarzı benimsemiş. Eski varyasyon yok belki, ama bu şekilde müzik daha çileli ve dramatik bir hâle bürünmüş. Bence hiç de fena olmamış.

Grubun akılda kalıcı rif yazma konusunda hâlâ sıkıntı çektiğini ve tüm bu nümayişin altında olması gerekenden az değer sunduğunu düşünüyorum. Albümü üçüncü, dördüncü dinlemelerimde dahi beğenip hayran olmaktan ziyade takdir ettiğim, kendimce aferin dediğim anlar oldu. Müzisyenlik bazında bu kadar yetenekli adamlar bence akılda kalıcılık konusunda da kendilerini geliştirmeliler. Bunu diyerek FALLUJAH’yı gömmüş olmayayım; bana kalırsa önceki albümden bu yana ciddi gelişim var. Ama fark yaratmak, en azından RIVERS OF NIHIL’in geçen yıl başardığına erişmek adına daha fazlasını yapmaları gerekiyor.

Progresif/teknik death metalin bu tür karakter barındıran modern anlayışı bazılarına çok çekici gelirken, kimilerince de dayanılmaz olarak görülüyor. Bunda Sumerian’ın da, THE FACELESS ve benzerlerinin de etkisi vardır mutlaka. Ben o kadar katı yaklaşmıyorum ve iyiye iyi, kötüye kötü demeye çalışıyorum. FALLUJAH bence olumlu bir adım atmış ve oturaklı, dinlemesi zevkli bir albüm yapmış. “Dreamless” sonrasında bir sonraki albüme yönelik heyecansızlığımı, bir de “Undying Light”ı dinlemiş biri olarak birkaç yıl sonra çıkacak FALLUJAH albümüne yönelik hissedeceğim merakımı düşünüyorum.

Arada büyük fark var, orası kesin.

7,5/10
Albümün okur notu: 12345678910 (5.00/10, Toplam oy: 17)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2019
Şirket
Nuclear Blast
Kadro
Antonio Palermo: Vokal
Scott Carstairs: Gitar
Rob Morey: Bas
Andrew Baird: Davul
Şarkılar
1. Glass House
2. Last Light
3. Ultraviolet
4. Dopamine
5. The Ocean Above
6. Hollow
7. Sanctuary
8. Eyes Like the Sun
9. Distant and Cold
10. Departure
  Yorum alanı

“FALLUJAH – Undying Light” yazısına 3 yorum var

  1. Ali says:

    Yine notu bol dağıtmışsınız hocam.

  2. Ediz Mudul says:

    Bu sene dinlediğim belki de en kötü ve yavan albümlerden biri olabilir… Akılda kalıcılık konusunda katılıyorum, albümü komple dinledim bir tane akılda kalan şarkı yok, progresiflik namına hiçbir şey yok. Bomboş, yıllardır biriken fikirler değerlensin boşa gitmesin diye yapılmış bir albüm hissiyatı verdi.

  3. Rashid says:

    Dreamless gibi ne olduğu belli olmayan bir albümden sonra bu baya iyi geldi. Mükemmel değil ama en azından idare eder. Nedendir bilmiyorum ama grubun ismi olsun, albüm kapakları olsun bana çok cazip geliyor. Gerçekten bu grubu sevmek istiyorum ama adamlar bi türlü “işte budur” tarzı bir albüm çıkaramadan dağılacaklar bu gidişle.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.