# - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z
Son Haberler
Anasayfa    /    Kritikler
MÅNEGARM – Legions of the North
| 16.07.2013

Viking harmanı.

Onur ALTINAY

Bir albümün çıkma tarihi gecikince “Muhtemelen iyi bir albüm olacak.” hissine kapılırım hep. `Legions of the North`ta da aynen öyle oldu. Çok büyük beklentilere girdim. Yayınlanan şarkı listesinde de İngilizce şarkılar görünce daha da bir heyecanlandım. Şu son iki haftada albümü gayet sindirdim diyebilirim. Umarım ki birazdan yazacağım kelimeleri, cümleleri; iki hafta sonra birer birer yutmam.

Månegarm’ı ilk “Nattväsen” albümüyle tanıdım. Kısa sürede bir hayli sevdim. Ama bana asıl tokadı vuran “Vargstenen” albümü oldu. Çok karamsar olacak ama onun yanına yaklaşacak bir albüm çıkaracaklarını da sanmıyorum. Hayatımın ilk 10’una girebilecek bir albüm zira. Neyse konuyu fazla dağıtmadan `Legions of the North`a geçelim.

Atmosfer olarak Månegarm’ın tarzını yoğun bir şekilde taşıyor albüm. “Månegarm” dendiğinde hemen hemen her dinleyicinin aklına gelen ilk şey keman melodileri oluyor. Bilindiği üzere albüm kaydına girmeden önce grubun daimi üyesi olan kemancı arkadaş grupla bağlarını koparmıştı. Bu yüzden kafamda büyük bir soru işareti vardı; acaba nasıl kotarılacaktı şu kemancı mevzusu diye düşünüyordum. Albüm çıkmadan birkaç hafta önce yayınladıkları teaser’ı dinledikten sonra bu soru işareti büyük oranda yok olmuştu. Albümü dinledikten sonra zaten hiç bir tereddüt kalmadı içimde. Sezonluk çalan kemancı arkadaş işin altından gayet iyi kalkmış. Zaten daha teaser’ı dinlerken Sons of War parçasında bayağı delirmiştim. Sons of War demişken, albümdeki favorimdir, çok net.

Grubun temel taşlarından biri olan keman mevzusunda bir sıkıntı yaşatmadı bana evet. Ama albümün genel olarak bir bütünlüğü yok gibi geliyor bana. Mesela “Nattväsen”de böyle bir durum söz konusu değildi; albüme genel olarak karanlık bir hava hakimdi. “Legions of the North” biraz daha “harman” bir albüm olmuş. Örneğin; albümün introsu olan Arise parçası, direkt olarak epiklik duygusunu aşıladıktan sonra Legions of the Damned bir anda ortalığı karanlığa boğuyor (hatta şarkının orta kısımlar da bir hayli neşeli. Bütünlüğün olmamasına bunu da örnek verebiliriz); ardından tekrar neşeli bir melodiyle Eternity Awaits giriyor falan.

Bunun dışında vokaller, diğer albümlere göre çok daha doğal olmuş. Hani böyle kayıtta ufak bir hata olur da mükemmel olana kadar baştan alırlar ya, bu albümde onun olduğunu hiç sanmıyorum. Ufak tefek “hatamsı” yerler inanılmaz bir doğallık katmış. Zaten Erik Grawsiö’nün sesine biten biri olarak, vokaller hakkında olumsuz bir eleştiri yapmam bir hayli zor. Ha bu arada şunu söyleyeyim: 1-2 şarkıda dikkat ettim, özellikle vokalden dolayı Amon Amarth’ı andıran kısımlar var (Echoes from the Past parçası mesela). Hatta albümü ikinci dinleyişimde oyun oynarken direkt alt+tab yapmıştım “Lan noluyor, Amon Amarth’a mı geçti?” diye hahah.

Bir çok grubun yaptığı gibi Månegarm da her albümünde mutlaka bi “yabancı slow” koyuyor albümünün sonuna. Bu albümde de Raadh adlı parçayla birlikte gevşeyerek bitiriyorsunuz albümü. Şahsen benim en çok sevdiğim şeylerden biri bu. Özellikle folk camiasında sık sık yapılan bir tercih. Hele ki bir de bayan bir vokalle düet yapılınca tadından yenmiyor ki Raadh da aynen bu şekilde.

Toparlayacak olursam, genel olarak sevdim albümü. Kritiği başlarken biraz negatif bir enerjiyle başlamış olsam da sonrasında nötrleştim bir hayli. Hatta pozitif sulara yelken açtım. Biraz zevzek bir kritik oldu, idare edin. Daha önce hiç Månegarm dinlememiş olanlar için fikir verecek bir yazı olduğunu umuyorum. 15 sene sonraki kritiğimde görüşmek üzere.

8/10
Albümün okur notu: 12345678910 (8.70/10, Toplam oy: 23)
Loading ... Loading ...
etiketler:
  • TwitThis
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Netvibes
  • Reddit
  • StumbleUpon
  • Technorati
  Albüm bilgileri
Çıkış tarihi
2013
Şirket
Napalm Records
Kadro
Jonas "Rune" Almquist: Gitar
Erik Grawsiö: Vokal, bas, akustik gitar
Markus Andé: Gitar
Jacob Hallegren: Davul
Şarkılar
1. Arise
2. Legions of the North
3. Eternity awaits
4. Helvegr
5. Hordes of Hel
6. Tor hjälpe
7. Wake the gods – Bonus track
8. Vigverk
9. Sons of War
10. Echoes from the past
11. Fallen
12. Forged in Fire
13. Raadh
  Yorum alanı

“MÅNEGARM – Legions of the North” yazısına 8 yorum var

  1. Bahadir Sarp says:

    “yabancı slow” ahahah. Gayet raadh bi şarkı.

  2. burningeyes says:

    Kolay sindirilebilen güzel bi albüm.

  3. Ömer Kuş says:

    Anasayfada görünce “haaayıır ben yazacaktım” diye kahroldum ama Onur kardeşimin yazdığını görünce “haa ok yarasın kardeşime” dedim asd. Bana kalsa daha vakit alırdı zaten.

    Güzel kritik olmuş. Ama ben pek sevemedim albümü. Şu ana kadar çıkan en zayıf albümleri olduğunu düşünüyorum. Bazı şarkılar kafadan iki üç dakika kısaltılabilirmiş ve hiçbişi eksilmezmiş gibi geliyor. Erik’in vokallerini de sevemedim, o eski yırtıcılığı gitmiş gibi sanki. İngilizce sözler de pek olmamış.

    Legions of the North, Eternity Awaits, Sons of War ve Echoes from the Past (özellikle bu çok değişik olmuş) ise favorilerim herhalde.

    Biraz daha dinleyelim bakalım umarım fikirlerim değişir.

    Onur Altınay

    @Ömer Kuş, Eyvallah Ömerciğim. Sıralama yapacak olursam şöyle olur bende de:

    1 – Sons of War
    2 – Echoes from the Past (kesinlikle süper bir şarkı. Albümün Visioner på Isen’i bile diyebilirim.)
    3 – Hordes of Hel (sözleri dümdüz evet sdgh)
    4 – Fallen

  4. aliihsan balı says:

    Şu ana kadar 1 kere dinleyebildim ve onda da acayip sıkıldım. Ancak Manegarm en sevdiğim bir kaç gruptan biri ve bu kadar çabuk bok atmak ya da hemen kenara kaldırmak istemiyorum. Ama son yıllarda yaptıkları işlerin gerisinde kalmış gibi sanki.. Yine de iyice dinlemek lazım.

  5. blckrthm says:

    kritik başarılı ancak albüm kesinlikle bir nordstjärnans tidsålder değil…

  6. bhe says:

    O kadar zaman bekledikten sonra o kadar keyifle dinledim ki albümü hiçbir şey kötü gelmedi. o kadar folk, viking grubundan bariz bi şekilde ayrılmasının nedeni nedir bilemiyorum Manegarm’ ın bende. lakin sadece Erik’ in sesini duymak bile keyif verdi. Bir de bana mı öyle geliyor bilemiyorum ama bu adamın clean vokalleri kadar epik hissettiğim clean vokal olmadı hayatımda. Erik “oooooooooouu” diye başladığında dünya duruyor resmen.

  7. Beleg says:

    Çok bir Manegarm insanı sayılmam ama bu yıl dinlediğim eser miktardaki folk metal albümlerinin en iyilerinden sanırım. Oldukça içine girilebilir ve dinleyici dostu bir albüm önceki albümlere göre bence ve bu etkisini sevmedim de değil. Sons of War başta olmak üzere albümün komple iyi olduğunu düşünüyorum. Keman konusunda da ben bir sıkıntı hisetmedim ama bütünlük olarak zayıf olduğu doğru, daha çok seyirciye oynamış gibi grup. 7 veriyorum.

Yorum Yazın

*

"Yaptığım yorumlarda fotoğrafım da görüntülensin" diyorsan, seni böyle alalım.
Pasif Agresif, bir Wordpress marifetidir.