TESTAMENT’ı neden bu kadar çok seviyoruz? Chuck Billy’nin sürekli gülümseyen babacan tavırlarından mı? Basın tarafından “Big Four” olarak anılan dörtlünün yanına yaklaştırılmamalarının verdiği “güçsüzün yanında olma” hissiyatından mı? Yoksa basın ne diyor önemsemeden, aşmış bir thrash metal grubu olduklarını bildiğimiz için mi?

Klasik kadrosunu kaybetmesinin ardından albümden albüme çok sayıda yıldız ismi ağırlayan TESTAMENT, tarihler 1999′u gösterdiğinde bu kadroların en babasıyla çıkmıştı karşımıza. Dinlediğim ilk TESTAMENT albümü olan “The Gathering”, bana böylesi kendine özgü ve sert bir thrash metal grubuyla karşılaşmanın sevincini yaşatmış, zevkten zevke koşmama sebep olmuştu.

Bir önceki “Demonic“te Chuck Billy başta olmak üzere death metal havalarına göz kırpan TESTAMENT, “The Gathering”de de bu tavrını sürdürmüştü. Albümün iyi anlamda iç daraltıcı, boğucu havası, tüm riflerde sezilen bir uğursuzluk hissi, “The Gathering”in özel bir albüm olmasını sağlayan başlıca etmenlerdendi.

Bunun ve albümün önceki TESTAMENT albümlerine oranla daha hızlı olmasının sebebi, Chuck Billy’nin de belirttiği üzere Eric Peterson’ın o dönemlerde temellerini attığı senfonik black metal projesi DRAGONLORD‘du. Grubun 2001 çıkışlı albümü “Rapture“a bakıldığında, “The Gathering”dekilere benzer çok sayıda rif ve bölüm duymak mümkün.

Elemanlara şöyle bir baktığımızda zaten ortalama ve altı bir şeyle karşılaşmamızın pek mümkün olmadığını görüyoruz. Thrash metalin en kendine özgü seslerinden Chuck Billy ve rif fabrikası Eric Peterson’ın yanına, davulda Dave Lombardo, basta Steve DiGiorgio, gitarda da James Murphy gelmişti. Bir “hoşt!” diyor, devam ediyoruz.

Metalle birazcık olsun ilgilenen herkesin dibini düşürecek ve her biri için ayrı makale yazılabilecek bu üç yeni isim, albümün o nefis sertliğini, kabus havasını daha da körükleyen performanslara imza atıyor hepimizin bildiği gibi. Lombardo’nun eşi benzeri olmayan atakları, DiGiorgio’nun kütür kütür basları ve tabii ki James Murphy’nin olmayan soloları… Neden? Neden lan neden? Metal dünyasının en yaratıcı sololarından bazılarını atan bu adamın bu eşsiz yeteneğinden neden faydalanılmaz? Nedeni açık: albümü daha direkt, daha bodos kılmak. Tamam o açıdan mantıklı bir tercih sayılabilir, ama insan düşünmeden edemiyor. Sırası gelmişken, düşünmeden edemeyen tek kişi biz değiliz. Zira albümün kayıtlarının hemen sonrasında beyin tümörü teşhisi konan ve neyse ki başarılı bir ameliyatla bu derdinden kurtulan James Murphy de, ameliyatın bir yan etkisi olarak bugün “The Gathering” albümünün kayıt sürecine dair hiçbir şey hatırlamıyormuş. Tuhaf.

Eric Peterson’ın jilet gibi gitar sound’u ve Billy’nin kariyerinin belki de en karanlık performası da eklenince dinlemeye doyulmaz bir thrash metal albümüne dönüşen “The Gathering”in böylesi sevilesi ve gümbür gümbür oluşunun perde arkası sebeplerinden biri de, elini attığı her şeyi altına çeviren Andy Sneap mucizesinden başkası değil. Albümün kendine özgü o lanetli ve sert havasını mükemmel pekiştirmiş Sneap efendi.

Az önce dedim ama bir kez daha diyeyim, Lombardo. Dave Lombardo’nun bu albümdeki performansı gerçekten de öyle böyle değil. Çift kroslar, o ataklar, insan kafayı yer hakikaten. Belli ki kayıttan önce “baba sen takıl ne istiyorsan onu yap, coşabildiğin kadar coş” demişler, Dave de kudurdukça kudurmuş. SLAYER’daki pek çok performansını gölgede bırakan bir iş yapmış.

Hangi birini saysak diğerlerine ayıp olacak, ama albüm daha baştan D.N.R. (Do Not Resuscitate) ile kafa göz yarmacasına giriyor. İlk kez dinleyeli on yıldan fazla oldu, hâlâ doymak bilmeden dinlediğim şarkılar arasında kendine yer buluyor bu üç buçuk dakikalık canavar. Lombardo’nun groove’un kralını yaptığı Down For Life, bence grubun en büyük hitlerinden olabilecekken sadece Saw V soundtrack’inde yer almakla yetinen True Believer, kafa sallamayanı dövüyorlarmış nidalarıyla karşılanan Three Days of Darkness ve arkasından gelen alev topu Legions of the Dead ile albüm daha ne oluyoruz demeye fırsat kalmadan sizi yere sermiş oluyor (ki daha anca yarısına geldik). Dikkat edilirse adı geçen bu son parça, “One Kill Wonder” dönemlerinde sürekli TESTAMENT tişörtüyle gezen Anders Björler’in, özellikle o dönemde TESTAMENT’tan yoğun ilham aldığının kanıtlarından biri diye düşünüyorum. Zaten o albümdeki Marco Aro vokali ile bu albümdeki Chuck Billy vokali zaman zaman çok benzeşiyor.

İyi şarkıları tek tek sayarsak elimize geçecek tek şey tüm şarkı adlarını zikretmek olacağından, buna hiç bulaşmamak en iyisi. İsmini vereceğimiz son şarkı da, duymamış insanlar olabileceği düşüncesiyle, Japonya bonusu Hammer of the Gods olsun. Albümün genel havasının bir hayli dışında, kendi halinde bir enstrümantal.

“The Gathering” bir bütün olarak thrash metalde güzel olan ne varsa yansıtan, birbirinden şahane sayısız rif, harika bir davul performansı ve mükemmel bestelerle dolu, dinlemesi çok zevkli bir albüm. Açıkçası “The Gathering”e dair bahsedilecek çok da fazla şey yok, zira albüm bahsedecek şeyden çok dinlenecek şey sunuyor. Play tuşuna basıyorsunuz ve kulaklarınıza dolan şey eşliğinde coşum coşum coşuyorsunuz.

Başladığı gibi bir anda bitiveren ve benim ve benim gibi birçokları için “Souls of Black” sonrasında çıkan en iyi TESTAMENT albümü olma özelliğini de taşıyan “The Gathering”, her ne kadar albümün death metale fazlasıyla yakın havasını pek sevmeyen ve bu yüzden de albümü gerçek bir thrash metal albümü olarak görmeyen insanlar olduğunu bilsem de, şahsen “thrash metal nasıl olmalı?” sorusuna vereceğim cevaplardan biri. On yıl önceki tazeliğini bugün dahi koruduğu düşünüldüğünde, torunlarımız da metal dinlediği takdirde onları da gazla dolu bir albümün beklediğini söyleyebiliriz (bir gün çocuğum olursa vasiyetimdir, torunlarıma metal sevgisi aşılasınlar).