srç yine yorumda olabilecek her önemli noktayı belirtmiş o yüzden bize daha kişisel cümleler kalıyor.

last fair deal’dan beri bu kadar “derine çalışan” bir katatonia albümü dinlememiştim. evrilirken kendilerine özgü o “kırılganlık” hissinin üstü örtülmüştü ama bu albümle beraber dalga dalga geliyor yağıyor üstümüze başımıza bu duygu.

jonas renkse’nin kullanmayı çok sevdiği “darkness” sözcüğünün hakkını sonuna kadar veren besteler var burada. albüm adeta last fair deal albümünün bir kat siyah boya ile boyanmış hali gibi, her tarafından karanlık akıyor. ki bunda renkse’nin payı çok büyük. vokalleri artık cidden almış başını gitmiş, içi yüz yıllardır acıdan dağlanan bir insanın artık “erip kabullenerek” sakin, dingin bir şekilde meramını anlatması gibi. the longest year beni darmadağın etmişti mesela.

katatonia bana, teşbihte hata olmaz dersek, fight club gibi geliyor. sağlı sollu çalışıp seni bir güzel dibe yolluyor ama sadece orada kendine gelip daha “net” bir görüş alabilmeni sağlamak için. “near-life experience” yaşa diye.

daha yaratıcı olmalıyız toplum olarak.