İsveç her zaman melodik death metaldi vs. idi mekanı olacak değil. Her ne kadar mainstream piyasanın dikkatinden bir miktar kaçmış olsa da, İsveç’ten efsanevi progresif rock oluşumları da çıkıyor. Ancak bu akımın şöyle bir farkı var ki, içinde sağlam bir başarı yakalamış grupların arkasında genelde tek isim karşımıza çıkıyor. O da Roine Stolt. The Flower Kings, The Tangent, hatta Transatlantic kendisinin bir şekilde dahil olduğu gruplara örnekler. Ancak son dönem projelerinin bir miktar gölgesinde kalan bir grup var ki, dinledikten sonra dizinize açılı bir tokat atıp “bak şimdi ya” demekten kendinizi alamıyorsunuz.

İsveç’in en köklü gruplarından biri olan Kaipa’nın hikayesi 1970’lere kadar gidiyor. Kurulduğu zamandan günümüze kadar tonla badire, tonla ayrılık ve yeniden birleşme çabası yaşayan grubun hikayesi ziyadeysiyle uzun. “Angling Feelings” albümünün hikayesi daha da bir garip aslında. Grubun 20 yıl sonra gelen birleşme kararının ardından gelen albümlerden sonuncusu olan “Mindrevolutions” sonrası gruptan “yine” ayrılan Roine Stolt, grubun kurucu üyelerinden Hans Lundin’i kıl etmeyi yine başarıyor. Ancak bizim Hans durur mu? Yapıştırıyor cevabı. Öhm. Evet.

2002’de tekrar birleşen grubun kadrosu garip derecede sağlamdı. “Angling Feelings” kadrosuna bakınca göze çarpan ilk isimleri sayayım örneğin. Gitarda Roine Stolt, davulda Mats Morgan’dan ve Fredrik Thordendal’s Special Defects projesinden hatırlayacağınız, bünyelere zarar davulcu Morgan Agren, vokallerde Ritual’dan Patrik Lundström, İsveçli bir folk şarkıcısı Aleena Gibson, bas gitarda The Tangent, Karmakanic, The Flower Kings gibi milyarlarca projeden Jonas Reingold. Ancak Stolt’ün gruptan ayrılmasından sonra, gitarda onun yerini beklenmeyen bir isim devralıyor. Scar Symmetry’den Per Nilsson.

Morgan Agren’ın diğer projelerine bakarken karşıma çıkan Kaipa’nın bu son kadrosunu gördüğüm zaman çok sağlam şaşırdığımı hatırlıyorum. İsmi geçenlerin diğer projelerinin nasıl bir kalitede olduğu düşünüldükçe, bu gruptan onlardan daha da yüksek bir şey beklenmesi olağan; ki açıkça söylemeliyim, “Angling Feelings” cidden o yüksekliğe erişebilecek bir albüm.

Dikkatimi ilk olarak çeken elemanla başlamak istiyorum. Per Nilsson. Şu albümü dinledikten sonra ayrı bir saygı duydum kendilerine. Resmen tarzlar üzerindeki ustalığının bir kanıtı gibi bir gitar performansı sergilemiş. Roine Stolt’un kendine has tarzı kendini bir miktar özletmiyor değil, zira (yakın dönemde diyelim) progresif rock’a daha fazla yakışan bir gitar sound’u duymadım. Ancak Nilsson “gereğini yapmıştan” kat kat fazlasını başarmış. Albüm genelinde sağlam, oturaklı bir havayı korumasına karşın, yer yer akide şekeri sıfatında solo ve bilimum maymunluktan geri durmamış.

Davul başında yine bir deli oturuyor, Morgan Agren adında. Albümün davul performansı hakkındaki fikrim, ismini kadroda gördüğüm anda oluşmuştu zaten. Boğanın gözünü de yarmışım denebilir. İmza gibi bir stille davul çalan Agren, “davulun her parçasında bir ghost note vurmadan çalmazsam içim acıyor” temalı performansıyla, ben de dahil olmak üzere, zilyon tane davulcuya nevroz yaşatmak için dünyaya gelmiş biridir bence. Bu albümün davulları da bu durumdan farklı değil, hatta yine daş gibi kaya gibi bir bas performansı sergileyen Reingold ile birleşince iki enstrüman da daha da bir tepelere çıkıyor.

Vokaller konusunda dinleyiciye bolluk sağlıyor albüm. Ses rengine Ritual dinleye dinleye hasta olduğum Lundström ve ilk defa burada sesini duyup, çok da beğendiğim hatun kişi Aleena Gibson, albümde iyi bir ortak çalışma içindeler. Gibson’ın sesini bir miktar daha duymak, en azından benim açımdan, daha iyi olurdu evet, ama The Fleeting Existance of Time gibi bir vokal şenliği bile bunu kapatmaya yetti diyebilirim.

Ustalıkla ayarlanmış şarkı trafiklerini, emprovize özellikler göstermesine rağmen detaylı ve gideğen şekilde ilerleyen enstrüman kullanımlarını, kısacası saf bir deneyimin getirdiği türlü türlü artıyı bünyesinde barındıran bir albüm “Angling Feelings”. Tek sorun şu; bu durumu her yıllanmış progresif rock grubu için söylemek mümkün. Ortaya daha önceden olmayan, yeni bir şey sunmuyor albüm. Sunuyorsa da, çok kısıtlı kalıyor.

Şahsen böyle bir kadrodan daha yenilikçi hareketler beklerdim. Ancak bu durum kesinlikle bir hayal kırıklığı yaratmıyor, sonuç olarak nefis bir progresif rock albümü dinliyorsunuz. Ve itiraf etmeliyim ki, türün genel olarak içinde barındırdığı o hafif melankolik havadan kurtulup, çayla pötibör yermiş gibi bir rahatlığa sahip bir albüm dinlemek cidden çok iyi geliyor.