Evet, bir bu eksikti: Pop-metal. Dead By April kendini “Pop-metal yapıyoruz biz!” diye piyasaya sunmuş enteresan bir grup. Kendilerini belki de bilerek pop-metal gibi provakatif biçimde etiketlendirdiklerinden dolayı pop müzik ve heavy metal arasındaki ilişkiyi düşünmeye yönlendiriyor insanı (ki aslında bu konuda uzun uzun yazmıştım ancak buraya koymaktan vazgeçtim, albüm ciddiye alınıp üzerinde bu kadar tartışılmayı hak etmiyor) ama ortaya koydukları pop-metal eseri zaten hali hazırda son 4-5 yıldır dinlediğimiz şeylerden çok da farklı olmayınca mevzuyu kurcalamak gereksiz kalıyor tabii.

İsveçte çıkar çıkmaz mainstream albüm satış listelerine 1 numaradan giriş yapan bir albüm çıkarmaları belki bu konuda tartışma yaratabilir. Kim pop kim metal çatışması bu grubun kimliğinden çok daha büyük bir tartışma olduğundan hiç girmiyorum o toplara, biz elimizdekine bakalım.

İlk kim başlattı bu modern metal mevzusunu bilemiyorum, ama Soilwork ve In Flames’in parlattığı kesin. Soilwork’un “Figure Number Five”ı, In Flames’in “Reroute To Remain”i bir yol açtı, bu yoldan Sonic Syndicate çıktı. Şahsen ben de herkes gibi yüzeysel bulsam da türe karşı bir nefretim yok, bu da bir trend işte. Dead By April de bu trendi izliyor, yeni bir şey yok. Mevzu aynı, bol synth/klavye destekli arka plan melodileri, modern metal/metalcore altyapısı, üzerine bol clean vokal.

Belki grubun tek farkı ciddi anlamda clean vokale ve nakarata yüklenmiş olmaları, ki mevzuyu pop yapan da bu. Yoksa totalde Sonic Syndicate’den çok farkları yok yaptıkları müzik açısından, bahsettiğim İsveç’te listelere 1 numaradan giriş yapmaları hadisesinde de başka etkenler var. Bir kere albüm yaklaşık bir senedir ortalıkta demo olarak dolaşıyor, bu demoyla bile çeşitli ödüller almışlığı var grubun. Ayrıca yaklaşık 2 senedir turluyor, konser veriyorlar ki İsveç’te oldukça sağlam bir fan kitlesi edinmiş durumdalar. Bütün bunlar grubun parlamasında etkili olan şeyler.

Peki albüm bu desteği hak ediyor mu? Eh. Bu tarzda çok daha iyi albümler gördük, belki de türün en iyi albümü olan “Figure Number Five”ın yanında doğal olarak komik kalıyor albüm, ancak daha dengeli bir karşılaştırmada mesela bir Sonic Syndicate seviyesine dahi ulaşabildiklerini söylemek zor.

Albümdeki şarkıların çoğu birbirine benziyor, albüm iki senedir ortalıkta dolanıyor dediğim gibi dolayısıyla o dönemlerde ilk dinlendiğinde orijinal gelen şarkılar aradan geçen zaman içerisinde devamlı elden geçe geçe oldukça yıpranmış durumdalar.

Albümün single olarak öne çıkarılan şarkılarının tek başlarına o kadar parlamamaları güzel bir örnek mesela, konsept içinde sırıtmıyor şarkılar ancak tek başlarına ele alındıklarında bütün defoları ortaya çıkıyor. Mesela albüm içinde görece parlayan vokalist Jimmy Strimell grubun “starı” olsa da tür içerisindeki rakipleriyle karşılaştırılınca oldukça geride kalıyor.

Ha elemanlar müzik yapmayı biliyorlar, vur diyince öldürmemek lazım, bestelerin yıpranmışlıkları bir kenara icra açısından problem yok. Bu açıdan vokalist Jimmy Strimell ve davulcu Alex Svenningson’un eski Nigthrage üyeleri olduklarını, Nightrage’in modern metal mevzusuna en yakın albümü “A New Disease Is Born“da çaldıktan sonra Dead By April’i kurmak için ayrıldıklarını belirteyim.

Neticede kendilerini etiketlendirme biçimleri tartışmalı olsa da, yeni bir müzik yapmıyor Dead By April. İki sene önce orijinal gelen, ancak 2009 itibariyle modern metal/metalcore kırması gruplardan hoşlananları idare edecek ortalama bir albüm çıkarmış durumdalar, hala da bu albümün ekmeğini yiyorlar.

Mevzudan tiksinmiyorsanız sizi oyalayacaktır bu albüm ama türle alakasız insanları kendine bağlayamayacak kadar da yüzeysel olduğunu belirtmem gerek.