2004’ten beri içinde olduğu piyasaya “A Celebration of Guilt”, “A Diamond for Disease” gibi şeker mi şeker, kaymak mı kaymak yapıtlar katmış olan Arsis, dördüncü albümleri “We Are the Nightmare” ile Arsis olarak dönmedi buralara. Bayağı farklı bir şeyler olmuş, ama n’olmuş?

“A Celebration of Guilt” ve “United in Regret”i dinlemiş olanlar, Arsis’in şu ana kadar sahip olduğu sound’u bilirler. Grubun lideri James Malone’un elinden çıkan karakterli rifler, düzenlemeler, yoğun bir hava, melodik yönü öne çıkarılan “teknik” bir müzik. Grubu özgün kılan öğelerin başında bunlar geliyordu, özgün bir müzik yaptıkları için de dikkat çektiler. (Dikkat çektiler dediğim de, “We Are the Nightmare” i Nuclear Blast etiketiyle çıkarana kadar da fazla bilinen bir grup değildi.) Ancak bu albümü diğerleriyle karşılaştırarak dinlediğimizde farklar açık olarak ortaya çıkıyor. Bu farkların ne olduğundan önce, nedenlerini saymam daha doğru olacaktır sanırım.

Bu nedenlerden ilki olarak, 2006 yılında çıkan “United in Regret” albümünden sonra, grubun davulcusu ve kurucu üyelerinden olan Mike van Dyne’ın gruptan ayrılmasını söyleyebiliriz. Zira kendisinin (James Malone’un açıklamalarına dayanarak söylüyorum bunu) grubun tema, devamlılık ve altyapısına yaptığı katkılar kayda değer olmakla beraber, bu albümün ana sorunlarından biri van Dyne’ın yerine davulların başına oturan Darren Cesca’dan başkası değil.

Darren Cesca’yı çaldığı diğer gruplarda beğenirdim, ancak söz konusu olan grup Arsis olunca işler değişmiş gibi. Sorun zaten Cesca’nın yeteneğinde, hızında vs. değil. Albüme sadece davul açısından bakarsak inanılmaz bir performans görüyoruz zaten. Ama ne yazık ki sadece o açıdan bakma gibi bir durum söz konusu değil. Cesca davul kayıtlarında kendi solo albümünü veya DVD’sini falan kaydettiğini sanmış olacak, 40 dakikalık bir davul solo gibi çalmış davulları. Hiçbir şey birbiri ile aynı değil, bazen gitarları, ana ritmi bile dikkate almıyor ve haliyle bazı yerlerde rahatsız edici olmaya başlıyor. Bu durum bir de albümün prodüksiyonu ile birleşince daha da beter hale geliyor ki ileride değineceğim ona.

Malone, bu albümde yanına Ryan Knight’ı da alarak, zaten güçlü olan gitar işçiliğini daha da sağlam hale getirme çabalarına girmiş. Başarılı olmuş denilebilir ancak burada da büyük bir eksiklik var ki, Knight ve Malone tüm albüm boyunca birbirleri ile yarışıyorlarmış gibi bir hava taşıyorlar. Albümde yer yer mükemmel rifler ve sololar mevcut ancak bazı yerlerde gitarlardaki bu “zoraki” komplekslik o kadar sıkıyor ki yirmi saniye devam eden bir rif için dua etmeye başlıyorsunuz. Şahsen ben bu albümden sıkılıp da “A Celebration of Guilt” açtığım zamanları hatırlıyorum. İkinci neden de bu.

Üçüncü (ve bence en önemli) neden ise albümün prodüktörü Zeuss. Daha önce Shadows Fall ve Hatebreed’le çalışmış olan bu arkadaşımız, o gruplarda ne yaptı bilemem ama bu albümde şeker bir iş ortaya koymuş diyemeyeceğim. Davulların, her enstrümanın önünü kaplaması nedir yahu? Hayır bir de Cesca’nın (yukarıda da söz ettiğim) davul performansı eklenince duruma, başka bir şeye dikkat etmeniz çok zorlaşıyor. Gitarlar kayboluyor, bas (gerçekleşen bir klişe için hazırlanın) zaten yok. Cidden, albümde bas gitarın izine rastlanmıyor. Ayrı dinleyeyim diye bas booster açıyorsunuz (şahsen yaşadım), ama o da ne? O zaman davullar da mı patlıyor? Daha da beter mi oluyor? Noah Martin’in baslarda çok güzel bir performans ortaya koyduğuna eminim ama ne yazık ki bu albümde de bir “…And Justice for All” vakası yaşanmış.

Bu üç neden sonucunda da anlaşılacağı gibi, albüm bir “A Celebration of Guilt” değil. E tabii ki olmayacak lan, devamlı aynı albümü yapın demiyoruz ki. Atmosferinizi koruyun, groove’u koruyun diyoruz. Farkınız olsun diyoruz. Teknik tamam, teknik süper de nerde bunun melodiği?

Genel anlamda ortalama bir albüm olmasına rağmen, A Feast for the Liar’s Tongue, Shattering the Spell gibi aşırı sağlam şarkılar da barındırıyor albüm. Zira sırf bunlar için bile dinlemeye değer. Kötü de değil, öncesinin kalitesinde de değil.