Daha ilk albümüyle(Akeldama) şanına, şöhretine, paraya, havuzlu malikanelere(öeh) kavuşmuş ve geniş bir çevre tarafından saygınlık kazanmış süperüberhastamanyak Los Angeles’lı, efendi gibi müziğini icra eden bir grup The Faceless. Son dönem Teknik Death Metal dalgasının en başarılı temsilcilerinden. Genç mi genç parlak mı parlak, 18 19 yaşlarında elemanlar barındırıyor bünyesinde. 15 yıllık profesyonel müzisyenler gibi olduklarına bakmayın. Yüzsüz herifler hakketten de! (grubun adıyla bağlantılı espri yaptım şimdi ha-ha-ha).

2008’in sonlarında dinleyicileri çok bekletmeden 2. albümleri “Planetary Duality” çıkarıp, iltifat olarak savrulacak küfürleri sabırsızlıkla beklemekteydiler. Şimdi küfürleri almış, rahatlamış bulunmaktalar. Baştan söyliyeyim albüm bir teknik death metal severi sonuna kadar tatmin edicek, edinilmesi şart bir albüm. Ama Akeldama ve özellikle bu albüm için yapılan kimi sinir bozucu eleştirilere rastlamak da mümkün tabii. Akeldama için hiç kabul edemem, bu albüm için de %2 oranında(hı?) kabul edeceğim eleştiriler özet olarak şöyle: “saniyede 3423423 riff değiştiriyorlar müzik sadece bu değil”. Ancak unuttukları birçok şey var bunu diyen heterotların. Bu dinlediğin şey tekdüze bir müzik değil bir kere. Hızlı, aksak bir ritim döngüsü etrafında sürekli riff değiştirmenin bir süre sonra tekdüze olabileceğini ve bu şekilde ilerlemek yerine, çıtayı ve yaratıcılığı daha da yükseltmek adına, şarkıların aralarına kattıkları bölümlerle müziklerini şekillendirebileceklerini akıl edebildikleri ve bunu nasıl da isteyerek, bir terzinin kumaş işlemesi gibi özenle yaptıkları gün gibi ortada.

Akeldama’nın yeri ne kadar farklı olsa da bu albüm beklentilerinizi karşılayacaktır. Geçen albüme göre biraz daha karmaşık, melodikten çok teknik müzik ön planda ancak yine de melodiler azımsanmayacak kadar önem taşımış. Terazi biraz daha “deneysel” tarafa çekilmiş, bunu elektronik öğelerin az daha artırılmasıyla ve daha agresif bir müzikle ortaya koymuşlar. Bir “Akeldama 2” olmadığı için de ayrıca mutluyum. Planetary Duality’de The Faceless’ın kendi riff yapısını ve müziğini biraz daha oturttuğunu söyleyebiliriz. Kısa geçiş parçaları bile (Shapeshifters özellikle) göze çarpacak yapıdalar. Öyle ki albümü ilk açtığımda Shapeshifters’ı, bir geçiş parçası olmasına rağmen 50 kere döndürmüşümdür. Sonrasında gelen Coldly Calculated Design da elektronik öğelerden dolayı başlarda rahatsız olsam da deneyselliklerine vurdum. Bu şarkıda hiç tahmin etmemiş olabileceğiniz bir şeyle de karşılaşıyorsunuz: Düz vokal! Evet, gitarist Michael Keene hiç beklenmedik bir anda tertemiz, su gibi berrak bir sesle ufak bir bölüm okuyor. Bu tür gelişmeye, geliştirmeye yönelik şeylerin yüzümde bıraktığı sanatsal tebessümün yeniden oluşmasına vesile oldu. Şarkının ortalarına doğru gelen duraklama ve sonrasında insana kendini Ortadoğu’nun uçsuz bucaksız tepelerinde hissettiren bir melodiyle rüzgarı arkanıza alarak enginlere bakar gibi bir ruh haline girmeniz çok olası. Bunu arttırmalılar. İnanılmaz olmuş.

Genel yapısıyla ve sonlarındaki dikkat çekici, tekrar tekrar dinletecek aksak ritimleriyle The Faceless’ın kült şarkıları arasında yer edinecek Xenochrist’te de benzer bir durumla karşılaşıyoruz.

Sons of Belial’in girişindeki doğu melodilerini de duyunca “tamam” dedim. Akeldama’nın melodik riffli yapısı kendini aralara serpiştirilmiş durgun yapıya sahip olan doğu melodilerine bırakmış. Sons of Belial’ın da The Faceless’ın en özel parçaları arasında yer edineceği çok açık. Özellikle gaz bir ritimle devam ederken yine beklenmedik bir anda düz vokalle çok çekici bir tondan girmesi akıllara kolayca kazınıyor. Ustaca bir davul kullanımı, sonlara doğru gelen keyiflendirici sololar da cabası. Albümdeki en progresif parça tabii ki de “The Ancient Kovenant”. Baştan sona bir şaheser. Tüm enstürmanlar bir bütünlük içinde, hepsi sonuna kadar konsantre olmuş bir halde kulak kesilmeyi, ayrı ayrı küfürler savrulmayı hakediyorlar. Özellikle ana riffteki “dıbıdıbı dirüdürü” gitarlar ilk dikkat çekici öğe. Dinlerken parçanın dinamik yapısından dolayı kafa hafif hafif salınıyor. Ama bu parçaya sonlardaki elektronik öğeler biraz sırıtık durmuş bence. Bir de bu adamların breakdown kullanma stilleri çok hoşuma gidiyor. Çok sık kullanmazlar ama kullandıkları zaman fonda bir solo öttürür, sonrasında da türlü türlü ilginçlikler yaparlar.

Legions of The Serpent kanımca albümdeki en güzel, en keyif verici melodileri barındıran, çok akışkan(hö?) bir parça. Ortasındaki zırto klavye tonuna rağmen hem de. Arkadaş başka ton bulamadın mı ne o sirkte gibi hissettim kendimi. İyi bari kısa sürüyor da parçayı bozmuyor, biraz da melodi yazmışın arkasına ama o rahatsız ediciliği engelleyememişsin yine (bu sözlerin ileride bir zamanda anüs deliğimden içeriye doğru sızma ihtimali vardır). Onun dışında bir yamuğuna rastlamadım. Son ve 9. şarkı Planetary Duality II( A Prophecie’s Fruition)’da da progresif çalmak isteyen için birebir ritimler, akorlar mevcut. Özellikle solo bölümünde arkadaki riffler çok başarılı.

Taş gibi olmaktan öte, dağ gibi, çığ gibi bir albüm Planetary Duality. Nadiren hortaltıverilen, çok alışık olmadığımız ve genelde kulak tırmalar gibi olan elektronik öğeler olumsuz bir etki yaratabilir ama ufacık, kıldan incedir bu koca albüme göre.

duraganyolcu