Pantera, Cynic, Meshuggah. Bazı açılardan bakıldığında ortak yönleri bulunabilen üç mihenk taşı grup. Nedir bu yönler? Meshuggah ve Cynic bir şekilde “progresif” sıfatını da içinde barındıran müzikler yapıyorlar (gibi); Pantera ve Meshuggah sıklıkla staccato (dur kalklı/kesik kesik/ılık ılık) rifler kullanıyorlar; Cynic ve Pantera’nın benzerliği ise, hmm.. pek yok.. benim Shaquille O’Neal’la olan benzerliğim kadar.

Bu üç grubu alıp güzelcene çırptığımızda karşımıza çıkacak katıksız sonuç, Hollanda’nın son dönemlerdeki “hot” gruplarından Textures oluyor. Kesinlikle yaratıcı ve zeki elemanlardan kurulu olduğunu düşündüğüm grubun, çok da özgün olamamak gibi bir sorunu var. Her ne kadar kulağa taze gelen bir müzik yapsalar da ve demin adı geçen üç grubun da köpeği olan bendenizi bu sayede tavlasalar da, onları bu üç grubun gölgesinden sıyırarak dinleyebilmek epey güç. Panteggah, Cyntera, Meshic… bu adda gruplar var mı bilmiyorum ama Cytherea diye çok özel bir yeteneği olan bir porno yıldızı var onu biliyo.. tanıyorum! Biliyorum değil, tanıyorum! Porno yıldızı tanıdığım var evet. Bayağı yakınız.

Textures’ın üç albümlük geçmişinde iyi bir yerde duran ve mutlak ki bundan sonraki kariyerlerine de artı puan olarak yazılacak olan “Silhouettes”, iş benim nazarıma geldiğinde, dokuz şarkı barındıran ama beş şarkısı iyi/çok iyi olan, ortalamanın çok az üstü bir albüm görünümünde. Kapağını ve albüm ismini de beğendiğimi söyleyemem. Özellikle albüm adı, böyle sert abi müziği için fazla soyut ve dezilüzyonal geldi bana (oha ne dedim ben).

Albümdeki Meshuggah etkisi, kulağa ilk çarpan detay. Zira Meshuggah’ın “Chaosphere” sonrasındaki ultra sert ama yavaş tarzından sıkılanlar, soluğu Textures, Hacride, Scarve gibi, Meshuggah’ın thrash olayına daha yakın olan efsanevi “Destroy Erase Improve” zamanlarından ilham alan gruplarda alıyorlar. Bu etkiler, albümün en iyi şarkıları olan Old Days Born Anew, The Sun’s Architect, One Eye for a Thousand, Storm Warning ve To Erase a Lifetime gibi şarkılarda görülüyorlar. Özellikle, Old Days Born Anew, grubun bugüne dek yaptığı belki de en iyi şarkı. “Polars”dan Swandive ve “Drawing Circles”dan Millstone’la rahatlıkla yarışabilir.

Dediğim gibi, grubun Almora’nın Therion olmaya çalışması, ya da Ektomorf’un Sepultura olmaya çalışması gibi bir durumu yok; ortada kendi benliği ve sound’u olan bir grup var, fakat etkilendikleri baş aktör(ler) böylesine ayırt edici ve devrim yaratan grup(lar) olunca(lur), ister istemez “gibi” olmaktan kurtulamıyorsunuz(lör). Şunu da belirtmek lazım ki hayatında hiç Meshuggah ve Pantera duymamış bir metal dinleyicisine önce bu sebepten dolayı temiz bir sopa çekip, sonra da Textures’ı dinletirseniz, muhtemelen beğenecektir, grubun tazeliğinden ve dinamizminden dem vuracaktır. Ama dediklerinin hiçbir önemi olmayacaktır, zira hayatında hiç Meshuggah veya Pantera dinlememiş metalci, adam değildir; olsa olsa kekodur.

Son bir not, iyi davul performansından hoşlananlar ve yaratıcı olmadıkları için üzülen davulcu adaylarımız, albümü alıp sırf Stef Broks’un performansını da dinleyebilirler. En az albüm kadar zevk almanız olasıdır.

Küresel ısınma sonucunda Kuzey Kutbu erirse, tüm Hollanda sular altında kalacakmış. Siz de bu yazıyı okuduktan sonra 25 arkadaşınıza göndererek Kuzey Kutbu’nun erimemesine destek olun. Bu doğa bizim. :(